Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

Archive for திசெம்பர், 2011


பஹாய் திருவெளிப்பாட்டில் காணப்படும் வாழ்வும் மரணமும் குறித்த திருவாக்குகள் மரணத்தின் கருதாக்கங்களை அறிந்துகொள்வதற்கு இன்றியமையாதவையாகும். (இவ்விஷயம் குறித்து ஏற்கனவே பிரசுரிக்கப்பட்ட பதிவை இங்கு காணவும்: http://wp.me/pmhdz-gQ ) மரணம் பற்றிய பயம் இ்ல்லாத மனிதர்கள் வெகு குறைவாகவே இருப்பார்கள். அதே வேளை மரணம் குறித்த கேள்வி எல்லார் மனதிலும் அவ்வப்போது தோன்றாமல் இருக்காது.

மரணத்திற்குப் பின் என்ன நடக்கும்? மனிதன் தன் சுயஉணர்வை, நினைவை, அவன் உலகில் பெற்றிருந்த அனுபவங்களை தொடர்ந்து பெற்றிருப்பானா அல்லது அவை அவனுடைய உடலோடு சேர்ந்து அழிந்துபோகுமா? மனிதன் மரணத்திற்குப் பின் தொடர்ந்து என்ன வகையில் நிலைத்திருப்பான்?

கடவுளின் ஆன்மீக உலகிலிருந்து தோன்றும் மனிதனுக்கு பிறப்புண்டு ஆனால் இறப்பென்பது கிடையாதென பஹாய் திருவாக்குகள் கூறுகின்றன. அவன் தொடர்ந்து விண்ணுலகில், பரலோகத்தில் கடவுள் இருக்கும்வரை வாழ்ந்துகொண்டிருப்பான் எனவும் அவை போதிக்கின்றன. பரலோகமான ஆன்மீக உலகம் நேரம், இடம், ஏற்றம், தாழ்வு போன்றவற்றிலிருந்து விடுபட்ட உலகமாகும். அது வேறு ஒரு பரிமாணமும், வேறு ஒரு நிலையுமாகும். இவ்வுலகிற்கும் அவ்வுலகிற்கும் உள்ள வேறுபாட்டை தாயின் கர்ப்பம் எனும் கர்ப்ப உலகிற்கும் குழந்தை பிறந்த பின் வாழும் இவ்வுலகிற்குமிடையே உள்ள வேறுபாட்டோடு ஒப்பிடலாம். இவ்வுலகில் மனிதனை பாதிக்கும் பௌதீக குறைபாடுகள் பரலோகத்தில் இருக்கமாட்டா. அவற்றிலிருந்தெல்லாம் அவன் விடுபட்டிருப்பான். மேலும், அந்த உலகில் அவனுக்கு இந்த பூதவுடல் தேவைப்படாது. அவன் அங்கு ஒரு புதிய ‘உடல்’ பெறுவான்.

இன்று மருத்துவ ரீதியில் ‘NDE’ அதாவது ‘Near Death Experience’ என ஒரு விஷயம் உள்ளது. இதன் அர்த்தம், ஒரு மனிதன் நிறந்தரமாக மரணமடையாமல் சில நிமிடங்களுக்கு இறந்தும் பிறகு உயிர்பெறுவதும் ஆகும். இத்தகைய நிகழ்வுகள் பல்லாயிரக்கணக்கில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. இந்த தனிப்பட்ட அனுவங்களின் வாயிலாக நாம் இறந்தபின் வாழப்போகும் ஆன்மீக உலகின் இயல்புகளை ஓர் எல்லைக்குட்பட்டு அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்புள்ளது. அத்தகைய மரண அனுபவம் ஒன்றை இப்போது பார்ப்போம்:

ரேய்னீ பாஸ்காரோவின் மரண அனுபவம்

ரேய்னீ பாஸ்காரோவ் தமது மரண அனுபவத்தை (NDE) தமது பதின்ம வயதில் அடைந்தார். உடலுக்கு ஒவ்வாத எதையோ உட்கொண்டதன் விளைவாக அவர் மயக்கமுற்று வீழ்ந்தபோது இது நடந்தது. இவருடைய (NDE) சற்று விசேஷமானது ஏனெனில் இவர் தமது இறந்த நிலையில் “அருளொளி” எனப்படும் ஒரு ‘திருவுருவின்’ சந்திப்பையும் பிறகு அந்த அருளொளியில் தாம் ஆழ்ந்திருத்ததும் குறித்த மறைஞான நிலையை அவ்வேளை பெற்றிருந்தார்.

ரேய்னீ மயக்கமுற்று வீழ்ந்த பிறகு, அவருடன் இருந்த அவரின் தாயாரின் முதல் எண்ணம் அவரை காரில் தூக்கிப்போட்டு மருத்துவமனைக்கு கொண்டுசெல்லவேண்டும் என்பதாகும். ஆனால் ரேய்னீ பேச்சுமூச்சில்லாமல் இருந்ததால் அவரை சாலையோரத்திற்கு நகர்த்திவிட்டு முதலுதவி வாகனம் வரும் வரை காத்திருப்பதென முடிவெடுத்தார். அப்போது ரேய்னீயின் வீங்கிய உடலைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் கூடியது.

இங்கிருந்து தமது அனுபவத்தை ரேய்னீயே விவரிக்கின்றார்:


தீயனைப்பு வண்டியின் சத்தம் கேட்டவுடன்தான் நாண் சுயவுணர்வு பெற்றேன். ஆரம்பப்பள்ளியில் என்னோடு படித்த என் உயிர் சினேகிதி என்னை கூப்பிடுவது என் காதுகளில் விழுந்தது. அவள் என்னை, ரேய்னீ, என்னைவிட்டு போய்விடாதே, என்னைவிட்டு போய்விடாதே ரேய்னீ என அலறுவதைக் கேட்டேன். அவளுடைய கதறல் விளங்கியது ஆனால் அது ஏதோ ஓர் அன்னிய மொழிபோல் இருந்தது. அதை விளங்கிக்கொண்டவுடன்தான் நான் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் இருக்கின்றேன் என்பதை உணர்ந்தேன். என் தாயாருக்காக, என் சினேகிதிக்காக — என் இதயத்தையே துளைத்துக்கொண்டிருந்த அவள் குரலில் காணப்பட்ட பீதியின் காரணமாக — என் உயிருக்காக நான் போராடியே தீரவேண்டும் என தீர்மானித்தேன்.

நான் என் உயிருக்காக போராடினேன் ஆனால், அதில் என்னால் வெற்றிபெற முடியவில்லை. அப்போது நான் என் ஆன்ம ரீதியாக நம்மையெல்லாம் உருவாக்கி உயிரளித்த அப்பரம்பொருளயே சரனடைந்தேன். இச்செயலே எல்லா உயிரினங்களுக்கும் மூலாதாரம் என்பது எனக்கு அப்போது தெரிந்தது, எல்லா விஷயங்களுக்கும் இதுதான் வழி என்பதையும் உணர்ந்தேன். நான் அப்பரம்பொருளுள் சரனடைந்தேன் பரிபூரண அமைதி என்னைச் சூழ்ந்தது. அப்போது, என்னைச் சுற்றிலும் கூடியிருந்த கூட்டத்திற்கிடையே நான் ஓர் ஒளிக்கோளம் போல் தோன்றினேன். என் பௌதீக நிலையில் நான் பெற்றிருந்த விழிப்புணர்வுக்கும் அப்பால் வெகு பிரம்மாண்டமான ஒரு விழிப்பு நிலையை அடைந்தேன். நான் என்னை மட்டும் அறியவில்லை. என்னைச் சுற்றிலும் இருந்த எல்லாரையும் குறித்த விழிப்புணர்வு பெற்றிருந்தேன். என் தாயார், என் பக்கத்து வீட்டினர், என் நண்பர்கள், தீயணைப்பு வீரர்கள் பற்றியும் அவர்கள் என்ன நினைத்தனர், என்ன உணர்ந்தனர், என்ன எதிர்ப்பார்த்தனர், மற்றும் எது குறித்து பிரார்த்தித்தனர் என்பதையெல்லாம் நான் உணர்ந்தேன். இந்த உணர்வுகள் மற்றும் தகவல்களின் உள்ளீட்டின் தாக்கத்தால் ஒரே நேரத்தில் திணறல், குழப்பம், நிலைதடுமாற்றம் ஆகியவற்றுக்கு ஆளானேன்.

நான் அவர்களெல்லாம் ஐந்தடியில் கவனம் செலுத்திய ஏதோ ஒரு பொருளின் மீது என் பார்வையை செலுத்தினேன், அது ஓர் உடல். அவ்வுடலுக்குச் சொந்தமான மணிக்கட்டைப் பார்த்தேன் அது யாருடையது என்பது தெரிந்தது. அந்த மணிக்கட்டின் வளைவைப் பார்த்து, “அது என் மணிக்கட்டு எலும்பைப் போலவே இருக்கின்றதே,” என நினைத்தது ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. அப்போது திடீரென, ஐந்தடியில் கிடத்தப்பட்டிருந்த அந்த பொருள் வெறும் ஒரு மாமிசப் பிண்டமாகத் தோன்றியது. அதைத்தான் நான் அதற்கு முன்பு ‘நான்’ என எண்ணியிருந்தேன் ஆனால், அதோடு நீண்ட நாட்கள் ஒன்றாக வாழ்ந்தேன் என்பது தவிர அப் பிண்டத்திற்கும் எனக்கும் உறவேதும் இல்லையென தோன்றியது. அதற்கும் எனக்கும் எந்த உறவும் இல்லை, ஏனெனில், திடீரென இதற்கு முன் நான் எப்போதும் இருந்ததைவிட இப்போது முழுமையான ஒரு பிறவியாக இருக்கக் கண்டேன். அதற்கு மேல் அடைந்திட முடியாத விழிப்புணர்வை நிலையை அப்போது அடைந்திருந்தேன். பௌதீக நிலையின் வரையறைகளிலிருந்து நான் விடுபட்டிருந்தேன்.

என் உடலைப் பார்த்தேன்; அவ்வுடலைச் சுற்றி ஏற்பட்டிருந்த கிளர்ச்சி மற்றும் துக்கத்தினாலும், இவ்வளவு நாட்களாக பௌதீகமான ஏதோ ஒன்றை என் மெய்ம்மையாக, மனித மெய்ம்மையாக கருதியிருந்தது குறித்தும் சற்றே அறுவறுப்பு அடைந்தேன்.

அதன்பின், மேலே தெரிந்த மின்கம்பிகளுக்கும் உயரே உயரே நான் உந்தித் தள்ளப்பட்டேன். அவ்வுயரத்திலிருந்து எனக்குக் கீழே தெரிந்த எல்லோரையும் என்னால் காணமுடிந்தது, ஆனால் அவர்களோடு நான் நெருக்கப்பட்டிருக்கவில்லை, (ஆனால்) அவர்கள் உணர்ந்த அனைத்தையும் நானும் உணர்ந்தேன்.

என் தாயாரும் ஒரு பையனும் ஒரு வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்து ஒரு மேட்டில் ஏறியது எனக்கு தெரிந்தது, ஆனால் அது பௌதீக ரீதியில் என் பார்வைக்குட்பட்ட இடமல்ல. (நான் இருந்த நிலையிலிருந்து என்னால் அக்காட்சியை காணமுடிந்தது.) நான் என் தாயாருக்காக கவலையுணர்வு அடைந்தேன். என்னை எழுப்ப முயற்சித்த என் சினேகிதிக்காக துயரமுற்றேன். வீட்டிற்கு வெளியே வந்த அந்த சிறுவனை பார்த்து கவலையடைந்தேன். அவன் நான் இறந்துவிட்டிருப்பேன் என நினைத்திருப்பானோ என கவலைப்பட்டேன். அவர்கள் மீது எனக்கு அக்கறையாக இருந்தது. நான் அவர்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்; அவர்களை கூப்பிட்டுப்பார்த்தேன் — எல்லாமே எப்போதும் போலவே இருக்கின்றது, பயப்பட வேண்டாம், நான் நன்றாக இருக்கின்றேன், நான் சுதந்திரமாக இருக்கின்றேன், மிகவும் அற்புதமாக இரு்ககின்றது, உங்களையெல்லாம் நான் மிகவும் நேசிக்கின்றேன் நீங்களும் என்னை நேசிக்கிறீர்கள், நமது உறவு லௌகீக உறவைப் போன்று அழியும் ஒன்றல்ல, அது நிரந்தரமானது என அவர்களுக்கு திரும்பத் திரும்ப கூற முயன்றேன், ஆனால் எனக்கு வாய் என ஒன்று இல்லை என்பது தெரிந்தது. எனக்கு ‘உடல்’ இல்லை. நான் அவர்களுக்கு கூறுவதை அவர்களால் செவிமடுக்க முடியவில்லை. நான் இறக்கும் போது என் உடலை எதன் கைகளில் விட்டு வந்தேனோ அதன் கையிலேயே அவர்களையும் நான் ஒப்படைக்க வேண்டும். அதோடு நான் வேறு பக்கம் திரும்பினேன், திருப்பிக் கொண்டேன்.

என் பார்வை பாசத்துடனேயே திரும்பியது, ஆனால், என்னால் எதையும் செய்ய முடியாது என்பதும் எனக்கு தெரிந்தது. நான் அவர்களிடமிருந்து அப்பால் திரும்பி என்னை மேலே உயர்த்திக்கொண்டேன். (வான்கப்பல் ஒன்றின் நிழற்பட கருவியிலிருந்து பார்ப்பது போல்) எங்கள் சுற்றுசூழல், என் வீதி, என் சிறிய ஊர் எல்லாவற்றையும் உணர்ந்தேன். நான் மேலே மேலே உயர்ந்து சென்றேன், அங்கிருந்து என்னால் இவ்வுலகையே பார்க்கமுடிந்தது. அது மிகவும் அற்புதமாக இருந்தது.

உலகம் உயிரூட்டத்தோடு இருந்தது, பூமி ஒருவித கீதம் இசைத்து கொண்டிருந்தது. அது ஏதோ ஒரு பண்ணைப் பாடியது அப் பண்ணுக்கு எல்லோருமே குரல் வழங்கியிருந்தனர். பூமியின் இவ்விலைமதிப்பற்ற கீதத்திற்கு ஒவ்வொருவருமே தங்களின் தனிச்சிறப்பான ஸ்வரத்தை வழங்கியிருந்தனர். அது அன்பின் கீதம், பூமியின் அப் பாட்டிற்கு ஒவ்வொரு உயிரினமும் தன் பங்கை வழங்கியது. இந்த ‘சாரங்கள்’ ஒவ்வொன்றும் மிக உறுதியாக இணைக்கப்பட்டிருந்தன. அதை நான் நாம் சாதாரனமாக பார்ப்பது போன்று பார்த்திடவில்லை. அதை அகன்றநிலையிலும் (விண்வெளி கப்பலிலிருந்து பார்ப்பது போல்) அதே சமயம் அனுகூலமான நுண்நோக்குநிலையிலும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த நுண்பார்வையால், சமுத்திரத்தில் வாழும் ஓர் நுண்ணுயிர்கூட மனித இனம் முழுவதின் இதய கீதத்தோடு இணைக்கப்பட்டிருந்ததை என்னால் காண முடிந்தது மற்றும் இவ்வுலகம் நமது உள்ளங்களில் ஒலிக்கும் கீதத்திற்கு நம்பமுடியாத வகையிலும் ஒற்றுமையோடும், அழகான வகையிலும் மறுமொழி பகன்றுகொண்டிருந்ததை உணர்ந்தேன். நானும் பாட ஆரம்பித்தேன். களிப்புணர்வால் ஆட்கொள்ளப்பட்டேன். அது வாயால் பாடப்படும் பாடலல்ல. எனக்கு வாய் இல்லை. எனக்கு உடல் இல்லை. ஆனால் நான் இருந்தேன். நானும் அந்த பாட்டின் ஒரு பகுதியாகி நமது உலகம் மற்றும் எல்லா மக்களின் புனிதமான அழகிற்கு என்னாலும் ஒரு பங்கை வழங்க முடிந்ததில் களிப்புணர்வு மிகுந்திருந்தேன்.

நாம் ஆக்கத்துடன் ஏதாகிலும் செய்திடாவிட்டாலும் மனிதர்கள் எனும் வகையில் நாம் இவ்வுலகின் மீது ஒரு தனிச்சிறப்புடனான தாக்கம் கொண்டுள்ளோம் என்பது குறித்து வெகுவாக விழிப்புணர்வுற்றேன். நாம் நம்முடைய வாழும் நிலைகேற்ப இவ்வுலகின் மீது அதற்கொப்பான தாக்கம் செலுத்துகிறோம். நாம் பிறர் மீது அன்பும் மரியாதையும் கொண்டிடும் போது இவ்வுலகின் மீது வெகு நேர்மறையாகவும் நமது இதயம் எதிர்மறை நிலையிலிருக்கும் போது உலகின் மீது எதிர்மறையான தாக்கமும் செலுத்துகின்றோம்.

அப்போது என்னை வேறு எங்கிருந்தோ ஓர் ‘ஒளி’ அழைப்பதை உணர்ந்து பொதுவாக எல்லோரும் ‘சுரங்கப்பாதை’ என அழைக்கும் ஒன்றிற்குள் நான் நுழைந்தேன். நான் அதை அவ்வாறு காணவில்லையெனினும் அதைச் சுரங்கப்பாதை என்றே அழைத்திடுவேன். அது ஒறு நிலையிலிருந்து வேறொரு நிலைக்கு பெயர்ச்சியுறும் இடம். அங்கு நிலைதடுமாறிய, நிலைகுழம்பிய மற்றும் எங்கிருக்கின்றோம் என்பது தெரியாத பிற ஆன்மாக்கள் இருப்பதை உணர்ந்தேன் மற்றும் அவர்களுள் சிலர் அச் சுரங்கத்தின் வழி தங்களின் ‘இல்லம்’ சென்றுகொண்டிருந்தனர். நானும் அத்தகைய என் இல்லத்திற்கு செல்ல விரும்பினேன். நானும் அவ்விடத்தின் வழி நகர்ந்து சென்றேன் ஆனால் நாம் பௌதீகமாக நகர்வது போன்று நான் நகரவில்லை என்பதை உணர்ந்தேன். நாம் பௌதீக ரீதியில் நகரும்போது நமக்கு ஒரு குறிக்கோள் இருக்கும், நமக்கு ஒரு நோக்கம் இருக்கும், மற்றும் நாம் அக்குறிக்கோளை நோக்கி அடிமேல் அடிவைத்து நகர்வோம். ஆனால் இந்த இடத்திலோ நான் கொண்டிருந்த பிணைப்பும் கடவுளின்பால் என் அன்பும் என்னை உந்தித்தள்ளிய சக்திகளாக இருந்தன.

இந்த இடத்திற்குள் நுழைந்தவுடன், நான் தனியளாக இருக்கின்றேனா என ஓர் எண்ணம் தோன்றியவுடனேயே நான் என் மாமாவுடன் இருக்கக்கண்டேன். அப்போது நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக வைக்கப்பட்ட இரு விளக்குகள் போன்று இருந்தோம். நாங்கள் இருவரும் ஒருவர் சிகப்பு விளக்கு போன்றும் மற்றவர் நீல விளக்கு போன்றும் ஒன்றாக சேர்ந்து ஊதா நிறத்தை உருவாக்கினோம். உலக வாழ்வின் போது என் மாமாவைப் பற்றி நான் அறிந்திடாத பல விஷயங்கள் இப்போது தெரிந்தன. நான் அவருடன் அதிக நேரம் செலவிட்டதில்லை ஆகையால் அவரைப் பற்றி நான் அவ்வளவாக அறிந்திருக்கவில்லை. அவர் தெற்கே வசித்து வந்தார் நானோ கலிபோர்னியாவில் வசித்து வந்தேன். ஆனால் அவரை அங்கு சந்தித்தது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனாலும், என்னை அங்கு பார்த்த என் மாமாவின் முகத்தில் கவலயுணர்வு படர கண்டேன். என் பிரிவை என் தாயாரால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது என்பதை அவர் உடனடியாக எனக்குத் தெரிவித்தார். அவர் குழப்பமுற்றிருந்தாலும், நடப்பவை யாவும் நடக்கவேண்டிய முறையிலேயே நடக்கின்றது என்பதும் அவருக்கு தெரிந்திருந்து.

அத்தருணத்திலிருந்து நான் அந்த அருளொளியின்பால் தவிர்க்கமுடியாத வகையில் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டேன். அந்த ஒளியை நேசித்தேன். என்னை என் ‘இல்லத்திற்கு’ ஈர்த்த அச்சக்தியை நான் பெரிதும் நேசித்தேன்.

நான் என் மாமாவைத் தாண்டி ஒளிக் கடலோ என கூறும்படியான ஒன்றிற்குள் நுழைந்தேன். பிரபஞ்சத்தின் ஒவ்வோர் அனுவும் வர்ணம், ஒளி மற்றும் ஓசையினால், ஆனால் அதற்கும் மேலாக, நிபந்தனையற்ற அன்பினால் பெருங்கிளர்ச்சியுற்றது போல் தோன்றியது. அது எனக்கென வழங்கப்பட்ட வரவேற்பாக இருந்தது. நான் அந்த கடலுக்குள் பாய்ந்தேன், மற்றும் வினாடிக்கு வினாடி என் கழிபேருவகையும், ஆனந்தமும், வாய்விட்டு விவரிக்கமுடியாத அன்புணர்வும் அதிகரித்தன. அக்கடலினுள் நான் நகர்ந்து சென்றபோது, நான் ஏற்கனவே கருதியிருந்த அந்த ஒளிக்கடலின் மையத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருப்பதை, சூரியனை நோக்கி ஓர் ஒலுங்குப்பூச்சி பறப்பதைப் போன்று உணர்ந்தேன். அதுவே அந்த ஒளிக்கடல் குறித்து எனக்குள் உருவான எண்ணமாகும்.

பிறகு கண்மூடி திறப்பதற்குள், ஒரு கைத்தட்டல் போன்று, நான் அந்த ஒளிக்குள் நுழைந்து அதனோடு ஒன்றிணைந்தேன். இந்த ஒளிக்குள், நான் தனிமனிதப்பிறவியாக இல்லை, ஒரு மனிதநிலையிலேயே இல்லை, மாறாக அந்த ஒளியின் ஒரு பகுதியாகவே மாறினேன். நான் ஓர் அக்னிபறவை(phoenix) போல் ஆகினேன். நான் எனக்குள் அழிவுற்றேன். அது பெரும் களிப்புமிகு, என்னால் கற்பனை செய்யவே முடியாத மனதைத் அலைக்கழிக்கும் பேரழகு வாய்ந்த ஒரு தருணமாகும். ஜீவிதத்திற்கு இதுவே சிகரமென எனக்குத் தோன்றியது. அவ்விடத்தில் நாம் மறைந்துவிடுவோம். நாம் அவ்வொளியின் ஒரு பகுதியாகிவிடுவோம்.

நேரத்திற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட நேரமோவென தோன்றிய ஒரு நிலையிலிருந்து, நான் ஒரு தனிப்பிறவியாக கடற்கரை மனல் போன்று ஒன்றுதிரட்டப்பட்டு (உலகவாழ்வில்) என் செய்கைகளுக்காக காரணம் கூறிட அழைக்கப்பட்டேன்.

அந்த நேரத்தில், ரேய்னீயிடம் பல விஷயங்கள் காண்பிக்கப்பட்டன; பூமியில் ‘நியாயவான்கள்’ என அழைக்கப்பட்டோர் அடங்கிய குழு ஒன்று ரேய்னீயிடம் காண்பிக்கப்பட்டது. அவர்கள் பூமியில் நிலவும் நாடுகளுக்கும் சமயங்களுக்குமிடையிலான பிரிவுகளில் கவனம் செலுத்தாமல் மனிதகுலத்தின் ஒற்றுமைக்காக பாடுபடுவதை ரேய்னீ கண்டார். தன் சொந்த பெற்றோர்களை தான் நன்கு அறிந்துவைத்திருந்தது போல் அவ்வுலகில் வாழ்ந்தும் உழைத்தும் வந்த, தனக்கு நன்கு பழக்கமானோர்களை’ ரேய்னீ அங்கு கண்டார்.

அதன் பிறகு தான் அங்கு சந்தித்த “ஒளித் திருவுரு” குறித்து ரேய்னீ விவரித்தார். அத் திருவுரு ரேய்னீயின் கடந்தகால வாழ்வு குறித்த பல்வேறு அம்சங்களைக் காண்பித்து அவற்றை அவரோடு மறு ஆய்வு செய்தது. நாம் நமது தினசரி வாழ்வில் முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் பல செயல்களை பார்க்கிலும் அன்புடன் செய்யப்படும் நமது சிறு சிறு செயல்கள் மற்றெல்லா செயல்களையும்விட எவ்வளவு முக்கியத்துவம் மிக்கவை என்பது குறித்து அவர் விவரித்தார். ரேய்னீ தான் தமது வாழ்வில் செய்த மிகவும் நேர்மறையான ஒரு செயல் கோடைக்கால பள்ளியில் தான் சந்தித்த அன்புக்கு வகையற்ற ஒரு பையனிடம், அவனை நேசிப்போரும் இருக்கிறார்கள் என்பதை வெளிப்படுத்திட, அவனிடம் அன்பு காட்டிய செயலாகும் என விவரித்தார். தமது ‘மரணசம்பவம்’ குறித்த மறு ஆய்வு நிகழ்வின் போது அமெரிக்க அதிபராக அல்லது இங்கிலாந்து நாட்டின் அரசியாக இருக்கும் செயல்களைக் காட்டிலும் தமது விரிவடைந்த விழிப்புணர்வின் கண்ணோட்டத்தில் அன்புகலந்த செயல்களே அதி முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை என ரேய்னீ கூறினார்.

தமது வாழ்வின் மறு ஆய்வுக்கு பிறகு, அந்த ‘ஒளித்திருவுரு,’ “ரேய்னீ அந்த (ஆன்மீக) உலகிற்குள் நுழைவதற்கான காலம் இன்னமும் கனியவில்லை,” என கூறியது. அதன் பிறகு ரேய்னீ தாம் தமது பூத உடலோடு எவ்வாறு மறுபடியும் இணைந்தார் என்பதை விவரித்தார்:

ஒரு சுரங்கப்பாதை என தோன்றிய ஒன்றின் வழி நான் மீண்டும் (மனித உலகிற்கே) உந்தித்தள்ளப்பட்டேன். இம்முறை வானவில்லின் நிறங்களும் ஒலிகளும் அன்பின் அதிர்வலைகளும் நிறைந்த சுரங்கப்பாதையின் வழியே திரும்பினேன். மிகவும் கடினமான ஒரு சப்தத்துடன் நான் (இறக்கும்போது) விட்டுச்சென்ற அந்த சூழ்நிலை குறித்து — நெருப்பனைப்பு வண்டிகள், இப்போது மேலும் வந்திருந்த முதலுதவி வாகனம் ஆகியவை குறித்து விழிப்படைந்தேன். என் உடலைத் தூக்கி முதலுதவி வாகனத்திற்குள் வைத்த முதலுதவியாளர்கள் இருந்தனர். நான் முற்றிலும் துக்கம் நிறைந்த ஒரு நிலையில் இருந்தேன். அப்போது நான் ‘ஏவாள்’ ஆகி ‘ஏடன்’ தோட்டத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டது போன்று இருந்தது.

அச்சுரங்கப்பாதை வழி நான் இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தபோது, விண்ணுலகிலிருந்த என் ‘இல்லத்தோடு’ என் உள்ளம் ஏற்கனவே ஊன்றிப்போயிருந்நது. திரும்பி அனுப்பப்பட வேண்டாம் என நான் வேண்டிக்கொண்டிருந்தேன். இவ்வுலகில் நான் திடுமென வீழ்ந்து நேரம், காலம் ஆகியவற்றால் சற்று குழப்பமே அடைந்தேன். நான் பூதவுடலே கொண்டதில்லை என்பது போல் இருந்தது. நான் திடீரென நிலைதடுமாறிப் போனேன். என கவலையெல்லாம் என் தாயாரைப் பற்றியே இருந்தது, அவர் தனியாக இருந்தார், தமது பதினாறு வயது மகளை பறிகொடுக்கும் நிலையில் இருக்கின்றார். முதலுதவி வாகன உதவியாளர் வாகன ஓட்டுனரைப் பார்த்து, “DOA. DOA,” (அதாவது இறந்தவரை கொண்டுவருகிறோம்) என கூறியது ரேய்னீக்கு கேட்டது. அதுவரை வாகனத்தை படுவேகத்தில் ஓட்டி வந்த வாகன ஓட்டுனர் முதலுதவி வாகன சங்கொலியை நிறுத்திவிட்டு அதன் பிறகு வாகனத்தை மிகவும் மெதுவாக ஓட்டிச் சென்றார்.

நாங்கள் ஒரு மலையிலிருந்து இறங்கி வந்துகொண்டிருந்தோம். அப்போது என் மனம் என் தாயார் படும் துயரத்தின் மீதே இருந்தது. அவரை சாந்தப்படுத்தி என் ஆன்மாவைக் கொண்டு அவரை அரவணைத்துக்கொள்ளவே ஏங்கினேன். அவருடைய மகளின் மறைவை, அவருடைய பெண் பிள்ளையின் மறைவின் சோகத்தை தனிப்பதற்காக நான் பிரார்த்தனை செய்தேன்.

நான் முதலுதவி வாகனத்தைப் பின்தொடர்ந்து மருத்துவமனை வரை சென்று என் உடல் இறக்கப்படுவதை கண்ணுற்றேன். என் தாயார் என்னை அவசர சிகிச்சை அறைவரை பின்தொடர்ந்தார். முதலில் வந்த மருத்துவர் என்னை சோதிப்பதை பார்த்தேன். அந்த முதல் மருத்துவரைப் பற்றி நான் அவ்வளவாக அக்கறைப் படவில்லை. அன்று அவர் மோட்டார் சைக்கிள் விபத்துக்களில் அடிபட்டவர்கள் பலரை கவனிக்க வேண்டியிருந்தது. பார்ப்பதற்கு அவர் மிகவும் களைத்தவராக இருந்தார். இறந்தே கொண்டுவரப்பட்ட ஒரு பெண்ணைப் (என்னைப்) பற்றி அவர் அவ்வளவாக அக்கறை கொண்டிடவில்லை. அவர் என்னோடு எவ்விதத்திலும் ‘தொடர்பு’ கொண்டிட வில்லை. அவருக்கு எவ்வித அக்கறையுணர்வோ வாஞ்சையுணர்வோ இல்லை. என கவனமோ, வாஞ்சை மற்றும் அன்பின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தது. ஆகவே, அவர் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார் என்பதைக் காண்பதற்கு நான் அவ்வளாவாக அக்கறை கொள்ளவில்லை.

பிறகு நான் அவசர சிகிச்சை அறையை விடுத்து அடுத்த அறைக்குள் இருந்த என் தாயார் மற்றும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தவர்களுக்கும் மேலே இருந்தேன். அவர்களோடு மீண்டும் தொடர்பு கொள்ள முயன்றேன். “இது மிகவும் களிப்புமிகு ஒரு நிகழ்வு; நான் இறந்தே மருத்துவசாலைக்கு வந்துள்ளேன். ஆனால் யாவும் நலமாக முடியும். அவர்கள் என்னை எழுப்பிட முடியாது. நான் இறக்க போகின்றேன். இறப்பே எனக்கு வாழ்வு. இறப்பை கண்டு பயப்படவேண்டியதில்லை, மாறாக நாம் ஆவலுடன் எதிர்ப்பார்க்கக்கூடிய ஒரு நிகழ்வே ஆகும் அது” என அவர்களுக்கு தெரிவிக்க முயன்றேன்.

பிறகு என்ன நடந்ததென்றால், முதலில் வந்த மருத்துவர் நான் மரணமுற்றதாக அறிவித்து என் உடலை பிணமனைக்கு அனுப்பிக் கொண்டிருந்தார். அவ்வேளை நாட்டுப்புறத்தில் சேவையில் ஈடுபட்டவரும் சற்று அழுத்தமானவருமான என் குடும்ப மருத்துவர் அங்கு தமது டக்சிடோ உடையுடனும் மருத்தவப் பையுடனும் திடும்பிரவேசம் செய்தார். அங்கு பிணமனைக்கு தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டிருந்த தாதியைப் பார்த்தும், பிறகு தமது கையைக் கழுவிக்கொண்டிருந்த மருத்துவரைப் பார்த்தும், அதன் பின் மூடப்பட்டிருந்த என்னைப் பார்த்தும், “இங்கு என்ன நடந்தது? என் நோயாளி எங்கே,” என சப்தமிட்டார். அவர்கள் அதற்கு, “நோயாளி இறந்தே கொண்டுவரப்பாட்டார்,” என கூறினர். அதற்கு அவர், “என்ன இறந்தவிட்டாள் ,” என உரக்கக் கத்திவிட்டு ஒரு மூலையில் நின்று கொண்டிருந்த மற்றொரு தாதியைப் பார்த்து “எனக்கு ஏட்ரீனலின் மருந்தூசி வேண்டும். அதை உடனடியாக கொண்டுவந்துவிட்டு எனக்கு இங்கே வந்து உதவிசெய்,” என ஆணையிட்டார். பிறகு என் உடலின் மீது கவனம் செலுத்தப்பட்டது. என் குடும்ப மருத்துவர் என் நெஞ்சில் ஓங்கி ஓங்கி குத்தி மின் அதிர்ச்சி கொடுக்க ஆரம்பித்தார். நான் சூழ்நிலை மாற்றத்தினால் பெரிதும் அச்சமுற்றும் ஓர் உடலை அப்படி கையாளும் விதத்தினால் மகவும் அருவருப்பும் அடைந்தேன்.

அவ்வேளை நான் என் உடலோடு எவ்வித பிடிப்பும் கொண்டிராவிட்டாலும் அதை பாதுகாக்க வேண்டும் எனும் உணர்வு என்னை ஆட்கொள்ளவே செய்தது. குறைந்த பட்சம் என் உடலை சற்று மரியாதையுடனாவது நடத்தலாமே என நினைத்தேன். ஆனால் அவர்கள் என் நெஞ்சின் மீது ஒங்கி ஓங்கி அடித்துக்கொண்டும் உடலை மின் அதிர்ச்சிக்கு ஆளாக்கிக்கொண்டும் இருந்தனர். இதெல்லாம் நடந்தபோது நான் அவசர சிகிச்சை அறையின் ஒரு மூலையில், என்னை அந்த அறைக்குள் வைத்திருந்த பிற ‘சாரங்களோடு’ ஒருவளாக இருந்தேன்.

இறுதியில் தமது குடும்ப மருத்தவரின் இறுதி முயற்சியால் எவ்வாறு உயிர்பெற்றார் என்பதை ரேய்னீ விவரித்தார். உயிர்பெற்ற பிறகு தாம் ஊக்கமின்மையால் அவதியுற்றும் அந்த அனுபவத்திற்கு பிறகு இந்த உலகோடு தமக்கு தொடர்புகொள்வது எவ்வாறு சிறமமாகியது என்பது குறித்தும் அவர் பேசினார். தமது மரண அனுபவம் குறித்து அவர் தொடர்பு கொண்ட மருத்துவ நிபுணர்கள் அந்த அனுபவத்தை எவ்வாறு விளக்குவது என்பதில் பெரும் சிரமத்தை எதிர்நோக்கினர். இறுதியில் தமது அனுபவம் சமயம் சார்ந்த ஓர் ஆன்மீக அனுபவமாகையால், அந்த நிபுணர்கள் அது குறித்து கருத்து வழங்கும் ஆற்றல் இல்லாதவர்கள் என ரேய்னீ கூறினார்.

மேற்குறிப்பிட்ட அனுபவங்கள் தவிர, தமது மரண அனுபவத்தின் போது உலகில் ஏற்படும் பேரழிவுகள் யாவும் மனிதர்களுக்கிடையே ஏற்படும் போராட்டங்களின் விளைவே என தமக்கு தெரிவிக்கப்பட்டதாக ரேய்னீ கூறினார். உலகமும் அதில் அடங்கியுள்ள யாவும் பிரமாண்டமான ஒரே ஒற்றை உயிர்ப்பொருள் என்பது இதன் கருதாக்கமாகும்.

உலகம் கடுங்கொந்தளிப்பை அனுபவிக்கப் போகின்றது. பிரபஞ்சத்தின் சட்டங்களை மனிதர்கள் மீறுவதனால் பெருந்துன்பங்கள் நேரவிருக்கின்றன. “அகந்தை, உலோகாயதம், இனவாதம், வெறிப்பற்று, மற்றும் பிரிவினைவாதம் எனும் புற்றுநோய்கள் மானிடத்தை விழுங்கி வருகின்றன. கல்வியளிப்பதை நோக்கமாக கொண்டு உலகம் சுத்திகரிக்கப்படப் போகின்றது. மானிடம் ‘மறுபிறப்பு’ எய்தும். அது மிகவும் கடுந்துன்பம் மிக்கது, ஆனால் அதிலிருந்து மானிடம் பனிவுநிலை அடைந்து, கல்விபுகட்டப்பட்டு, அமைதியடைந்தும் ஒற்றுமைப்படுத்தப்பட்டும் வெளிவரும்.

Advertisements

Read Full Post »


1 டிசம்பர் 2011

http://news.bahai.org/story/870

ஹைஃபா, இஸ்ரேல் — பலாவ் குடியரசின் அதிபர் பஹாய் உலக நிலையத்திற்கு அதிகாரபூர்வ வருகையளித்துள்ளார்.

அரச வருகையாளர்கள்

அதிபர் ஜான்ஸன் தோரிபியோங், அவரின் மனைவி திருமதி வலேரியா தோரிபியோங் இருவரும் பஹாய் உலக நீதி மன்றத்தின் உறுப்பினருள் ஒருவராகிய திரு ஸ்டீஃபன் ஹால், மற்றும் அவருடைய மனைவி திருமதி டைஸி ஹால் அவர்களால், 25 நவம்பர் நாளன்று வரவேற்கப்பட்டனர். வரவேற்பு குழுவில் உடன் இருந்தவர்களுள் அனைத்துலக போதனை மையத்தின் திருமதி ஸெனைடா ராமிரேஸும் அடங்குவார்.

சந்திப்பின் போது

பிலிபீன்ஸ் நாட்டிற்கு சுமார் 800 கிலோமீட்டர் தொலைவில், பசிஃபிக் சமுத்திரத்தில் உள்ள பலாவ் தீவு உலகின் மிகப் புதிய சுதந்திர நாடுகளுள் ஒன்றாகும். பஹாய் உலக நிலையத்திற்கான இந்த வருகைக்கு அதிபர் தோரிபியோங் அவர்கள் இஸ்ரேலுக்கு அதிகாரபூர்வ வருகை மேற்கொண்டிருந்தபோது தாமே விரும்பி கோரிக்கை விடுத்திருந்தார்.

உலக நீதி மன்ற கட்டிடத்தில் அளிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு வரவேற்பு நிகழ்வின் போது, திரு ஹால் அதிபருக்கு, ‘ஹைஃபா மற்றும் ஆக்கோவில் உள்ள பஹாய் திருமாடம் மற்றும் பூங்காக்கள்’ எனும் நூலை வழங்கினார். படிகக்கல்லில் லேஸர் கதிர்களால் வரையப்பட்ட பாப் அவர்களின் திருமாடத்தை திருமதி தோரிபியோங்கிற்கு நினைவுச்சின்னமாக வழங்கப்பட்டது.

“சட்ட நிபுனரான அதிபர், நீதி குறித்த பஹாய் போதனைகள்பால் மதிப்புரைத்தார்,” என வரவேற்பு குழுவில் ஒரு உறுப்பினராக இருந்த பஹாய் அனைத்துலக சமூகத்தின் பிரதிநிதியான கேர்ன் விஸ்மன் கூறினார்.

சொற்பொழிவுகளுக்குப் பிறகு, பலாவ் தீவின் நீதி மந்திரியான, திரு ஜான் கிப்பன்சையும் ஹாஃபா நகராட்சியின் உறுப்பினர்களையும் உள்ளடக்கியிருந்த குழுவினர் பாப் அவர்களின் திருமாடத்திற்கும் அதனைச் சுற்றியிருந்த படித்தள பூங்காக்களுக்கும் வருகையளித்தனர். பூங்காக்கள் குறித்து திருமதி தோரிபியோங் பெரிதும் கவரப்பட்டார். அவர் நாட்டின் முதல் பெண்மனி எனும் முறையில், தமது நாட்டை அழுகுபடுத்திட நிறைய முயற்சிகள் எடு்த்துள்ளார்.

“பஹாய் சமயத்தின் சாரம், பண்பியல்பு, வரையெல்லை மற்றும் பரிமானத்தை ஒரு நாட்டின் தலைவர் நேரில் கண்டு இப்புனிதஸ்தலத்தின் அழகு மற்றும் பெருமை பற்றி பெரும் மரியாதையுடன் தாமே உரைப்பது வெகுவாக மனதிற் பதியும் ஓர் அனுபவமாகும்,” என்றார் திரு விஸ்மன்.

Read Full Post »


Rob Sobhani
CEO, Caspian Group Holdings
http://www.huffingtonpost.com/rob-sobhani/bahai-21st-century-faith_b_1065829.html

என் வலதுபுறம் நிற்பவர் மாஸ்கோ நகரிலிருந்து வந்திருக்கும் ஓய்வூதியர்.இவருடைய தந்தை இரண்டாம் உலக யுத்தத்தில் ஈடுபட்டவர். என இடதுபுறம் இருப்பவர் தாஸ்மேனியா நாட்டிலிருந்து தமது மனவி மற்றும் இரு மகள்களோடு வந்திருக்கும் கட்டிடக்கலைஞராவார். என் பின்புறம் இருப்பவர் ஒரு முன்னனி எனர்ஜி வணிகநிறுவனத்தின் தொழில்நுட்ப அலுவலர். என் முன்னால் நிற்பவர் உகான்டா நாட்டிலிருந்து வந்திருக்கும் ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். இப்பிரகாசமான அக்டோபர் மாதத்தின் ஒரு நாளின் போது இவர்களையும் உலகம் முழுவதிலிமிருந்து பலரையும் இ்ங்கு வரவழைத்திருப்பது அவர்கள் உறுதியாக நம்பிக்கைக்கொண்டிருக்கும் கோட்பாடுகளே. அவற்றில் முன்னனியாக இருப்பது மனிதனின் ஒருமைத்தன்மை குறித்த நம்பிக்கையாகும். 14ம் நூற்றாண்டின் கவிஞர் சா’ஆடியின் உணர்வில், “மனித இனம் யாவுமே ஒரே கிளையிலிருந்து உதித்ததாகும்,” இக்கூட்டம் பன்மைத்தன்மையில் ஒருமைத்தன்மையை கண்டது. ருஷ்யர்கள், மெக்சிகர்கள், ஆஃப்ரிக்கர்கள், அராபியர்கள், இஸ்ரேலியர்கள், அமெரிக்கர்கள், ஐரோப்பியர்கள், மற்றும் ஆஸ்த்திரேலியர்கள் அனைவரும் தங்கள் பல்வகைத்தன்மையில் ஒரு பொதுத்தன்மையை கண்டனர்: நாம் அனைவரும் நமது ஒருமைத்தன்மையில் கட்டுண்டிருக்கின்றோம் எனும் நம்பிக்கை.தேசங்களுக்கிடையில் நிலவும் இனத்தப்பெண்ணங்களை ஒழித்திட இந்த நம்பிக்கை நல்ல வழிகளில் ஒன்றாகும் என்பது என் எண்ணம்.

‘அனைத்துலக கல்வி’யென்பது உலகம் முழுவதிலிமிருந்தும் வந்துள்ள இப் பலவண்ணமான கூட்டத்தினர் பகிர்ந்துகொள்ளும் மற்றொரு நம்பிக்கையாகும்: கல்வி என்பது ஓர் அடிப்படை மனித உரிமையும் உலகின் அதிபெரும் சமப்பியும் ஆகும் எனும் ஒரு நம்பிக்கை. கோஸ்ட்டா ரீக்கா நாடு ஐக்கிய அமெரிக்காவிற்கு சட்டவிரோத குடியேறிகளுகளுக்குப் பதிலாக கம்ப்யூட்டர் சில்லுகளை ஏற்றுமதி செய்கிறது என்றால் அதற்கு காரணம் அந்த நாடு கல்வியில் முதலீடு செய்திருப்பதாகும். நாடுகள் குறைவான மேம்பாடு குறித்த சவாலை எதிர்நோக்கும்போது கல்வியாற்றலில் மேலும் அதிக முதலீடு செய்வதே வளர்ச்சிக்கும் செழிப்புக்கும் திறவுகோலாக இருக்கும். தாஸ்மேனியா நாட்டின் கட்டிடக்கலைஞர் ஆன்களும் பெண்களும் சமமாக கல்வியறிவு பெறவேண்டும், குறிப்பாக, ஒரு குடும்பம் வெகு குறைந்த வருமானமே கொண்டதாக இருப்பின் அக்குடும்பத்தின் பெண் உறுப்பினரு்ககே கல்வியளிக்கப்பட வேண்டும், ஏனெனில் குழந்தைகளின் உருபெறும் காலத்தில் பெண்களே முக்கிய பங்காற்றுகின்றார்கள் என கூறியது என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. கல்வியாற்றலுக்கான இந்த முக்கியத்துவம், மெக்சிகோ மற்றும் நைஜீரியா போன்ற நாடுகள் பில்லியன் கணக்கில் தங்கள் பணத்தை வீனடித்ததற்கு பதிலாக தங்கள் எரிபொருள் வருமானத்தை கல்வியாற்றலில் முதலீடு செய்திருக்கலாம். இந்த இரு நாடுகளும் தங்கள் குடிகளின் கல்வியில் நாட்டம் செலுத்தினால் செழிப்பு குறித்த தங்களின் இயல்திறத்தை நன்கு மலரச்செய்யலாம்.

அறிவியலும் சமயமும் ஒன்றாக மேம்பாடு பெற வேண்டும் என்பது அங்கு குழுமியிருந்தோர் பொதுவாக கொண்டிருக்கும் மிகவும் மனதைக் கவரும்  கோட்பாடாகும். சமயத்தோடு சேர்ந்து  அறிவியலின் முக்கியத்துவத்தையும் இந் நம்பிக்கையாளர்கள் ஏற்றுக்கொண்டதன் வழி அவர்கள் தங்கள் நம்பிக்கைமுறைகளிலிருந்து மூட நம்பிக்கையை அகற்றியுள்ளனர். மேலும், ஒரு நவீன உலகில் மூலவுயிரணு ஆய்வு உயிர்களை காப்பாற்றுகின்றது என்பதை பஹாய்கள் உணர்ந்துள்ளபோதிலும் சமய நம்பிக்கைகள் அறிவியல் ஆய்வுக்கு தடங்கலாக அல்லது அறிவியலும் ஆன்மீக அடித்தலத்திலிருந்து பிரிக்கப்படாமல் இருக்கவேண்டும். சுற்றுச்சூழலுக்கும் இதே கோட்பாடுதான் பொருந்துகின்றது. உகாண்டா ஆசிரியர் ஒரு சுவாரஸ்யமான விஷயத்தை கூறினார்: நாம் கடவுள் அருளியுள்ள ஒளியின் ஆற்றலை (சூர்யசக்தியை) கட்டுக்குள் கொண்டுவந்து ஆஃப்பிரிக்கா முழுமைக்கும் மின்னாற்றலை வழங்க முடியுமானால் நாம் அறிவியலையும் சமயத்தையும் மணம்புரிவித்துள்ளோம் எனப்படும்.

நுண்நிலை, அகல்நிலை ஆகிய இரண்டு நிலையிலும் மனுக்குலத்திற்கான சேவை அப்பங்கேற்பாளர்களின் தினசரி வாழ்வின் ஒரு இன்றியமையாக பகுதியாகும். ஒரு பெண்மனி ஐக்கிய அமெரிக்காவில் தமது வசிப்பிடத்திற்கருகே வாழும் லத்தீன அமெரிக்கர்களை விஜயம் செய்து வருகிறார். அங்கு அவரும் பிற இளம் தொண்டினர்களும் அவ் வண்டைச் சமூக இளைஞர்களுக்கு ஆற்றலளிப்பு மற்றும் தங்கள் சமூகத்திற்கு பொறுப்பேற்பது குறித்த பயிற்சிகளை நடத்திவருகின்றனர். பொறுப்பேற்றல் எனும் விஷயத்திற்கு அளிக்கப்பட்ட முக்கியத்துவம் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது, ஏனெனில் தன்-ஆழ்வு கலாச்சாரத்தில் மூழ்கியும் பிரச்சனைகள் அனைத்திற்குமான பொறுப்பை பிறர்மேல் சாற்றும் இன்றைய உலகில் சுய பொறுப்பேற்பது புத்துணர்வு அளிப்பதாக உள்ளது. மற்றோர் இளம் பெண்மனி ஆஃப்பிரிக்காவில்  பெண்களே உழைத்தும் ஆண்கள் மது அருந்தி தங்கள் மனைவிமார்களை இம்சிக்கும் ஒரு கிராமத்தைப் பற்றிய ஒரு கதையை சொன்னார். இப்பிரச்சனையை தீர்க்க அவர் நுண்நிலையிலான ஒரு திட்டத்தை ஆரம்பித்தார். அதில் ஆண்கள் அனைவரையும் ஒரே ஒரு நாள் மட்டும் குடிக்காமல் இருக்குமாறு கேட்டுக்கொண்டார். அந்த முதல் நாளில் அவர்கள் தங்கள் மனைவிமார்கள் கடுமையாக உழைப்பதை உணர்ந்தார்கள். இரண்டாம் நாள் அவர்கள் அனைவரும் கிராமத்திற்கு சென்று மது வாங்க வேண்டாம் என கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டனர் மற்றும் அவர்கள் அதற்கும் கீழ்நப்படிந்தனர். மூன்றாம் நாளுக்குள் போதை சற்று தெளிந்த அந்த ஆண்கள் தங்கள் மனைவிகளுக்கு ஒத்தாசை புரிந்திட தீர்மானித்தனர். அத்திட்டத்தின் முடிவிற்குள் அந்த கிராமத்தின் ஆண்கள் அனைவரும் அங்கிருந்த நிலத்தை சாகுபடி செய்து அதில் பழ மரங்களையும் காய்கறிகளையும் பயிரிட்டு அதன் மூலம் தங்களுக்கும் தங்கள் குடும்பத்தினருக்கும் தொடர்தாங்கலான ஒரு பிழைப்பிற்கு வழிவகுத்துக்கொண்டனர்.

ஐரோப்பாவும் ஐக்கிய அமெரிக்காவும் தற்போது எதிர்நோக்கிவரும் உலகளாவிய பொருளாதார நெருக்கடி குறித்து நான் நினைவூட்டப்படுகிறேன். இதில் “கடுமையாக உழைத்தல் மற்றும் (சமுதாயத்திற்கு) திருப்பிக்கொடுப்பது அதைவிட கடுமையாக இருத்தல்” குறித்த பண்புநலம் பற்றி சிந்தித்தேன். உலகம் முழுவதிலிமிருந்து அங்கு கூடியிருந்தோர், கடுமையாக உழைக்கவேண்டும், சொந்தகாலில் நிற்கவேண்டும், மற்றும் அச்செயற்பாட்டில் வளம்பெறவேண்டும், அதே வேளை முதலாளித்துவத்திற்கு மனசாட்சி வேண்டும் எனும் நம்பிக்கையில் ஒற்றுமைப்பட்டிருந்தனர். உதாரனமாக, தங்களால் பிறகு திருப்பி கட்டப்பட முடியாத அடைமானத்திற்கு கையொப்பமிட ஏமாற்றப்படுவது நெறிமுறை ரீதியில் கண்டிக்கத் தக்கது மற்றும் பொருளாதார நடைமுறைகளை ஒன்றிணைக்கும் அடிப்படை வச்சிரப்பசையை அது அரித்துவிடுகிறது. “எங்கள் சமயம் மனித நற்பண்புகள் அனைத்திற்கும் நம்பகமே அஸ்திவாரம் என கூறுகின்றது,” என மாஸ்கோவிலிருந்து வந்திருந்த ஓய்வூதியர் கூறினார்.

நான் இந்த சமயத்தைச் சார்ந்தவனில்லையெனினும், இத்தகவல்களும் அனைத்துலகான இப் போதனைகளும் இந்த 21ம் நூற்றாண்டிற்கு நிச்சயமாகவே தேவைப்படுகின்றன என எனக்குத் தோன்றியது. இந்த அக்டோபர் மாதத்தில் கார்மல் மலையின்மீது கூடியிருந்தோர் பஹாய் சமயத்தைச் சார்ந்தவர்களாவர்.

http://www.huffingtonpost.com/rob-sobhani/bahai-21st-century-faith_b_1065829.html

Read Full Post »