Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

ஜூலை 10, 1850’இல் பஹாய் சமயத்தின் அவதாரங்களில் ஒருவரான பாப் பெருமானார், கொடூரமான முறையில் கொலை செய்யப்பட்டார். அவ்வேளை இரான் நாட்டில் தூதரக அதிகாரிகளுள் ஒருவர் பின்வருமாறு எழுதியுள்ளார்:

tabriz-prison

தப்ரீஸ் நகரில் பாப் அவர்கள் வைக்கப்பட்டிருந்த சிறை

“ஏசுநாதர் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வர நினைத்திருந்தால் அவர் சுலபமாக அவ்வாறு செய்திருக்க இயலும் என கிருஸ்த்துவர்கள் நம்புகின்றனர்; அவர் அவ்வாறுதான் செய்ய வேண்டும் எனவும், தீர்க்கதரிசனங்கள் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் எனவும் எழுதப்பட்டுள்ளதே அவர் சுயவிருப்பத்துடன் இறந்ததற்கான காரணமாகும். பாப் பெருமானாரைப் பொறுத்தவரையில், அவர் நிலையும் அதேதான் என பாப்’யிக்கள் கூறுகின்றனர்;

அதன் மூலம் அவர் தமது போதனைகளுக்குத் தெளிவான அங்கீகாரம் அளித்துள்ளார்.

அவரும் (ஏசுவைப் போன்றே) தாமாகவே தன்விருப்பத்தோடு அவ்வாறு செய்தார், ஏனெனில் அவரது மரணம் மானிடத்தின் மீட்சிக்காகும்…

மானிடத்தின் கண்களில் பார்ப்பதற்குப் பெரும்பேறாக விளங்கும் அவரது வாழ்க்கை, மனவுறுதி குறித்த ஒரு மிகவும் மகத்தான உதாரணமாக இருப்பதோடு, அது பாப் பெருமானார் தமது சக நாட்டவர் மீது கொண்டிருந்த அன்பின் வியத்தகு சான்றாகவும் இருக்கின்றது.

tabriz-square

பாப் பெருமானார் இங்குதான் 750 துப்பாக்கிகளின் இரவைகளுக்குப் பலியானார்

அவர் மானிடத்திற்காகத் தம்மைத் தியாகம் செய்தார்;

அதற்காகத் தமது உடலையும் ஆன்மாவையும் அர்ப்பணித்தார்,

அதற்காக அவர் தனிமைப்படுத்தப்பட்டார்,

அவமானத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டார்,

சித்திரவதை செய்யப்பட்டார்,

இறுதியில் தியாகமரணமும் அடைந்தார்.

அவர் சர்வலோக சகோதரத்துவத்திற்கான உடன்பாட்டை தமது இரத்தத்தினால் முத்திரையிட்டார்.

இயேசுவைப் போலவே, அவர் சமாதானம், சமத்துவம் மற்றும் சகோதரத்துவ அன்பின் பிரகடனத்திற்காக தமது உயிரைத் தியாகம் செய்தார்.

அவர் தம்மீது எத்தகைய அபாயங்களை வருவித்துக்கொள்கின்றார் என்பதை எல்லாரையும் விட அவரே நன்கு அறிந்திருந்தார்.

சூழ்ச்சியுடன் தூண்டப்படும் ஒரு வெறித்தனமானது, எவ்வளவு கொதிப்புணர்வை உண்டாக்க முடியும் என்பதை அவர் சுயமாக கண்டிருந்தார்;

ஆனால் இவ்விஷயங்கள் அவரது மனவுறுதியை சிறிதும் பலவீனப்படுத்த முடியவில்லை.

அச்சம் அவரது ஆன்மாவைப் பற்றிக்கொள்ள வில்லை,

பூரண சாந்தமாக, திரும்பிப் பார்க்காமல், தமது சக்திகள் அனைத்தையும் கொண்டு, அவர் உலைக்களத்திற்குள் பிரவேசித்தார்.”

Advertisements

மார்ஸியே கேய்லின் ‘ Summon up Remembrance (George Ronald, Oxford, 1987), pp. 174-176, (f.n. 106),’ உலக நீதி மன்றத்தின் ஆய்வுத் துறையின் சார்பாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டது, மார்ச் 1987

=========================

அவரே கடவுள்

இறைவனின் பணிப்பெண்ணாகிய, குமாரி பார்னி, இறந்தோரைப் பூமியில் அடக்கம் செய்வதன் விவேகம் குறித்து ஒரு கேள்வியெழுப்பியுள்ளார். ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்காவின் அறிவியலாளர்கள்கூட, இவ்விஷயம் குறித்து நீண்ட மற்றும் பரந்த ஆய்வுக்கும் வாதங்களுக்கும் பிறகு பகுத்தறிவின் வலியுறுத்தலுக்கு ஏற்ப, உடலைத் தகனம் செய்வதன் நன்மைகளை முழுமையாக ஸ்தாபித்துள்ளனர் என்று மேலும் குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆகவே, பூமியில் நல்லடக்கம் செய்யவேண்டும் எனப் புனித சமயம் கூறுவதிலுள்ள விவேகம் யாது?

நீங்கள் அறிந்துள்ளதுபோல், ஒரு விரிவான விளக்கம் அளிப்பதற்கு இச்சேவகனுக்கு நேரம் போதாது, ஆகவே, இதற்கு ஒரு சுருக்கமான விளக்கமே அளிக்கப்பட முடியும். சர்வலோக இயல்நிகழ்வுகளைப் பொறுத்த வரையில், சரியான செய்முறைகளை அல்லது ஒரு பூரண முறையைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு  மனித அறிவாற்றல் எத்துணைக் காலத்திற்கும் எத்துணைக் கடுமையாக முயற்சித்தாலும், அது தெய்வீக படைப்பு போன்ற ஒன்றையும் வாழ்வெனும் சங்கிலித்தொடரினுள் அதன் இடமாற்றங்கள், பயணங்கள் ஆகியவற்றின் முறையையும் கண்டுபிடிக்கவே முடியாது. தனிமங்களின் இடமாற்றங்கள், அவற்றின் உள்ளடக்கங்கள், அவற்றின் ஒன்றுகூடல்கள், பரப்பல்கள் மற்றும் அவற்றின் ஆக்கக்கூறுகளும் உள்ளடக்கப் பொருள்களும் ஒரு வலிமையானதும் பிழையற்றதுமான சங்கிலித்தொடரின் வழி முன்செல்கின்றன. பயன்விளைவுமிக்க சர்வலோகச் சட்டங்களைக் கண்ணுற்று அவை எந்த அளவிற்கு உறுதியாகவும் பாதுகாப்புடனும் வலிமையோடும் ஸ்தாபிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதைப் பாருங்கள்.

பௌதீக உடலின் கூட்டுச் சேர்க்கை, உருவாக்கம், வளர்ச்சி, மேம்பாடு ஆகியவை எவ்வாறு படிப்படியாக ஏற்பட்டுள்ளனவோ அதே போன்று அதன் சிதைவும் சிதறலும் படிப்படியாக இருந்திட வேண்டும். சிதைவு துரிதப்படுத்தப்படுமானால், அஃது இடமாற்றத் தொடரில் ஒன்று மற்றதன் மீது படிந்து(overlap), ஒரு தளர்வை ஏற்படுத்திவிடும். இத்தொடர்ச்சியின்மை படைப்புப் பொருள்களின் தொடரினுள் உள்ள சர்வலோக உறவைப் பாதிப்படையச் செய்திடும்.

உதாரணத்திற்குத் தனிமங்களால் ஆன இம்மனித உடல் கனிமம், தாவரம் மற்றும் மிருக உலகங்களிலிருந்து உருவாகியுள்ளது. மடிந்த பிறகு அது நுண்ம உயிரினங்களாக முற்றாக மாற்றம் காண்கின்றது. தெய்வீகமுறை, இயற்கையின் உந்தாற்றல் ஆகியவற்றின்படி இந்நுண்ணிய உயிரினங்கள் பிரபஞ்சத்தின் வாழ்க்கையின் மீது தாக்கம் செலுத்துவதோடு வேறு பல வடிவங்களாகவும் மாறும்.

இப்போது, இப்பூதவுடலை நீங்கள் தீக்கு இறையாக்குவீர்களேயாயின், அஃது உடனடியாகக் கனிம இராஜ்யத்திற்கு மாற்றம் காண்பதோடு எல்லாப் படைப்புப் பொருள்களின் சங்கிலித் தொடரான அதன் இயற்கைப் பயணத்திலிருந்து தடுக்கப்படும்.

தனிமங்களால் ஆன இவ்வுடல், அதன் மரணத்தைத் தொடர்ந்து, அதன் கலப்புருவான வாழ்விலிருந்து விடுபட்ட பின்பும், அது வெவ்வேறு கூறுகளாகவும் நுண்ணுயிர்களாகவும் தன்மைமாற்றமடைகின்றன. இப்போது மனித உருவிலான அதன் கூட்டுச்சேர்க்கை வாழ்வை அஃது இழந்துவிட்ட போதும், மிருகநிலையிலான வாழ்வு அதில் இன்னமும் இருக்கின்றது, அது முற்றிலும் உயிரற்ற ஒன்றும் அல்ல. மாறாக, அது தீயிடப்படுமானால், அது சாம்பலாகவும் கனிமங்களாகவும் மாறிவிடுகின்றது. ஒரு முறை அது கனிமமாக மாறிவிட்டால், அது மாற்ற இயலாத நிலையில், முதலில் தாவர நிலைக்குப் பயணித்துப் பிறகு மிருக உலகிற்கு உயர்கின்றது. இதைத்தான் நாம் படிப்படியாகச் செல்வதற்குப் பதிலாக வேறு ஒரு நிலைக்குத் தாண்டிச் செல்வதாகக் கூறுகின்றோம்.

சுருக்கமாகக் கூறின், சகல உயிரணங்களின் சேர்க்கை மற்றும் சிதைவு, ஒன்றுகூடல் மற்றும் பரப்பல் மற்றும் பயணம் இயற்கையான முறையிலும் தெய்வீக விதியின்படியும் கடவுளின் அதிபெரும் சட்டத்திற்கிணங்கவும் முன்செல்ல வேண்டும். அதன் மூலமாகப் படைப்புப் பொருள்களின் உள்ளார்ந்த மெய்ம்மையிலிருந்து வெளிப்படும் இன்றியமையா உறவுகளை எவ்வித சேதமோ பாதிப்போ வந்தடையாது. இதனால்தான், இறைவனின் சட்டப்படி இறந்தோரைப் புதைக்கும்படி நாம் ஆணையிடப்பட்டுள்ளோம்.

பண்டையகாலப் பாரசீக மக்கள் மண்ணில் புதைப்பது அனுமதிக்கப்படவில்லை எனவும் அது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவுக்கு இயற்கை கோரும் செல்வழிகள், பயணங்கள் ஆகியவற்றைத் தடை செய்கின்றதெனவும் அவர்கள் நம்பினர். இதன் காரணமாக மலைகளின் மீது விண்ணைப் பார்த்தவண்ணம் ‘அமைதிக் கோபுரங்களை’ எழுப்பி, அவற்றினுள் இருக்கும் தரையின்மீது இறந்தவரைக் கிடத்தினர். ஆனால், படைப்பின் ஒரு முக்கியத் தேவையான மண்ணில் புதைக்கப்படுவது இயல்பான பயணங்கள், செல்வழிகள் ஆகியவற்றைத் தடுக்கவில்லை என்பதை உற்றுநோக்கத் தவறிவிட்டனர். மண்ணடக்கம் என்பது இயல்நிகழ்வுகள் சீராகத் தொடர அனுமதிப்பதற்கும் அப்பால், வேறு பல நன்மைகளையும் வழங்குகின்றது.

சுருக்கமாகக் கூறின், இவற்றுக்கும் அப்பால், மனித ஆன்மா உடலுடனான அதன் தொடர்பைத் துண்டித்துக்கொண்ட போதும் நண்பர்களும் அன்பர்களும் எஞ்சியிருப்பவை மீது வெகு தீவிரமான பற்று வைத்துள்ளனர். அஃது உடனடியாக அழிக்கப்படுவதை அவர்களால் தாங்கிக்கொள்ள இயலாது. உதாரணமாக, ஒரு நிழலுருவான படம், அதுவும் இறுதியில் அழியக்கூடிய ஒன்றுதான். ஆயினும் படமாக இருக்கும் இறந்த ஒருவரின் முகம் அழிந்து சிதறுவதை அவர்களால் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியாது. அவர்களால் முடிந்தவரை, சிறு களிமண், ஒரு மரம் அல்லது கல்லாக இருப்பினும் அவரிடமிருந்து (இறந்தவர்) எஞ்சியிருப்பனவற்றை அவர்கள் பாதுகாக்கின்றனர். ஆகவே, அவரது பௌதீக உடலை அவர்கள் அதற்கும் அதிகமாக எவ்வளவு நேசிக்கக்கூடும்! ஒரு நண்பர், தகப்பனார், தாயார், சகோதரர், குழந்தை ஆகியோரின் நேசமிகு உடல் அழிந்துபோவதை அவர்களின் இதயம் எவ்வாறு தங்கிக்கொள்ள இயலும் – இது அன்பு குறித்த ஓர் அவசரத்தேவையாகும்.

அதனால்தான் பண்டைய எகிப்தியர்கள், சடலப்பதனீட்டின் மூலம் உடல் நிலையாக அழிவுறாமல் இருந்திடும் என்பதற்காக உடலைப் பதனம் செய்தனர். இறந்தோர் எவ்வளவு காலத்திற்கு நிலைபெற்றிருக்கின்றாரோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அவர்கள் தங்கள் கடவுள்களின் கருணையைப் பெறுவர் என நம்பினர். ஆனால், இந்தியாவின் இந்துக்களோ எவ்வித தயக்கமுன் இன்றி உடலைத் தகனம் செய்கின்றனர். அஃது அவர்களின் உள்ளங்களுக்கு ஆறுதலும் அளிக்கின்றது. இருந்தபோதும், இத்தகைய கவனமின்மை தற்செயலான ஒன்றாகும்: அது சமய நம்பிக்கைகளிலிருந்து உதித்ததல்ல, அஃது இயற்கையான ஒன்றுமல்ல. அவர்கள் உடல் எவ்வளவு விரைவாக அழிவுறுகின்றதோ அஃது அவ்வளவு விரைவாக தெய்வீகக் கருணையைச் சென்றடையும் என நினைத்தனர். இது பண்டைய எகிப்தியர்களின் நம்பிக்கைக்கு எதிர்மாறான ஒன்றாகும். மேலும் இந்துக்கள், உடல் எத்துணை விரைவாக சிதைவுறுகின்றதோ அத்துணை விரைவாக மன்னிப்பைப் பெற்றிடும். இறந்தவர் நிலையாக ஆசீர்வதிக்கப்படுவார் எனவும் வலியுறுத்தினர். இந்த நம்பிக்கையே உடல் தகனத்தை அவர்களுக்கு ஏற்புடையதாக்கியது.

உங்களுக்கு என் வாழ்த்துகளும் பாராட்டுகளும் உரியதாகுக. ஒரு வரி எழுதக்கூட எனக்கு நேரம் இல்லாதபோதும், குமாரி பார்னியின் மீதுள்ள அன்பினால், இவ்வரிகள் பதிக்கப்பட்டுள்ளன.

(கையொப்பம்) ‘அய்ன்-‘அய்ன்

=====================

அவரே கடவுள்!

மற்றொரு விஷயமும் உள்ளது, அது பின்வருமாறு:  பிளேக், காலரா போன்ற தொற்று நோய்களின்போது, சுண்ணாம்பு அல்லது பிற இரசாயனங்களோடு உடல்கள் தகனம் செய்யப்படுவது அனுமதிக்கப்படுகிறதா இல்லையா என்பதாகும். இவ்வித சூழல்களில் சுகாதாரமும் பாதுகாப்பும் முக்கியமாகின்றன; ஏனெனில், தெளிவுமிகு தெய்வீகத் திருவாசகங்களின்படி, மருத்துவச் சட்டங்களே இங்கு முதன்மை வகிக்கின்றன. ‘தடைசெய்யப்பட்டவற்றை அத்தியாவசியங்கள் சட்டபூர்வமாக்குகின்றன’ என்பது ஒரு முக்கிய விதியாகும்.

உங்கள் மீது சர்வ-மகிமையாளரின் மகிமை பொழியப்படுவதாக!

(கையொப்பம்) ‘அய்ன்-‘அய்ன்

(அப்துல்-பஹா, இறந்தோரைப் புதைப்பதன் விவேகம்)

  1. படிப்படியாக உருவான மனித உடல், அதே போன்று படிப்படியாகவே சிதைவுற வேண்டும். மெய்யான, இயல்பான முறை மற்றும் தெய்வீகச் சட்டத்திற்கு ஏற்ப இஃது உள்ளது. இறப்புக்குப் பிறகு உடல் தீயிலிடப்படுவதே சிறப்பென்றால், அது படைக்கப்படும்போதே தன் இறப்புக்குப் பிறகு தன்னியல்பாகத் தீப்பிடித்தும், பொசுங்கியும் சாம்பலாகவும் மாறிடும் வகையில் ஏற்பாடாகியிருக்கும். தெய்வீகக் கட்டளையின்படி உருவாக்கப்பட்ட திவ்யமுறை கூறுவது யாதெனில், இறப்புக்குப் பிறகு இவ்வுடல் ஒரு நிலையிலிருந்து அதற்கு முன்னிருந்த நிலைக்கும் மாறுபட்ட வேறொரு நிலைக்கு இடமாற்றம் செய்யப்படவேண்டும். அதன் மூலமாக, இவ்வுலகில் வியாபித்திருக்கும் உறவுகளுக்கு ஏற்ப, அது பிற தனிமங்களுடன் படிப்படியாகச் சேர்ந்தும் கலந்தும், அதன் மூலமாக ஒவ்வொரு நிலையாக மாறி தாவர இராஜ்யத்தைச் சென்றடைந்து, அங்குத் தாவரங்களாகவும் மலர்களாகவும் மாறி, பிறகு அதிவுயர்ந்த சுவர்க்கத்தின் மரங்களாக மேம்பாடு அடைந்து, நறுமணத்தையும் வர்ணஜால அழகையும் பெறுகின்றது.

இத்தகைய நிலைமாற்றங்கள் அடைவதை தகனம் விரைந்து தடுக்கின்றது, தனிமங்கள் வெகு விரைவாகச் சிதைவுறுவதனால் இப்பல்வேறு கட்டங்களுக்குத் தன்மைமாற்றம் பெறுவது தடைசெய்யப்படுன்றது. 447

(பஹாய் இலக்கியங்கள், திரட்டுகள், பக். 446


bnsheader

14 ஜூன் 2018

பஹாய் உலக மையம் — ஐக்கிய அமெரிக்காவின் தென் ஃபுலோரிடா மாநிலத்திலுள்ள டஜன் கணக்கான பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், அவர்களின் கோடைக்கால விடுமுறையின் முதல் இரண்டு வாரங்களை, ஓர் அசாதாரன முறையில், கழித்தனர். அவர்கள் சமுதாய தன்மைமாற்றம் குறித்த தீவிர கவனத்துடன் ஆய்வு செய்தும் கலந்துரையாடியும் வந்துள்ளனர். அவர்கள், ஓர் அமைதியும் நீதியும் மிக்க உலகளாவிய நாகரிகத்தின் வெளிப்பாடு குறித்து, தனிநபர்களாகவும் கூட்டாகவும் தங்கள் பங்கு பற்றி சிந்தித்து வந்துள்ளனர்.

அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்கு, உலகின் பல மண்டலங்களில், இது போன்ற பல குழுமங்கள், ஒன்றுகூடுவர். வட, மத்திய மற்றும் தென் அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, ஆசியா, ஆப்பிரிக்கா, மற்றும் ஆஸ்திரேலியாவிலுள்ள ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள், இது போன்ற தீவிர கற்றல் சூழல்களில் ஆழ்ந்திருப்பர். இதை, கிரேட்கள், சான்றுகள் அல்லது டிப்லோமாக்கள், அல்லது ஒரு தொழிலுக்கான வழி போன்ற ஊக்குவிப்புகள் இல்லாமல் செய்வர்.

1266_00

இவ்வருடம் 40’க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் ISGP கருத்தரங்கு நடைபெறும். இந்த பங்கேற்பாளர்கள் பிரேசில் நாட்டில் நடைபெற்ற கருத்தரங்கில் ஒன்றுகூடினர்

 

“இளைஞர்களுக்கு நிறையவே திறனாற்றல் உள்ளது, அவர்கள் மாற்றங்களை ஏற்படுத்த விரும்புகின்றனர் என நாம் நிறையவே பேசுகின்றோம். ஆனால், அவர்களுக்கு இருக்கும் திறமைகள் குறித்தும் சமுதாயத்தைத் தன்மைமாற்றுவதற்கான அவர்களின் இலட்சியங்கள் குறித்தும் இந்தத் தளத்தில் ஒரு நுண்காட்சியை நாம் உண்மையிலேயே பெறுகின்றோம், என நான் நினைக்கின்றேன். அவர்களின் அறிவாற்றல் மற்றும் ஆன்மீக வளர்ச்சியைப் பின்தொடரவும் சமுதாயத்தின் தன்மைமாற்றத்திற்குப் பங்களிப்பதற்கான அவர்களின் திறனாற்றலை அபிவிருத்தி செய்யவும் உதவக்கூடிய ஒரு கல்வியல் திட்டத்தில் பங்கெடுக்க அவர்களுக்கு ஒரு வாய்பேற்படுமானால், மாற்றத்திற்கான ஓர் ஆழ்ந்த மூலாதாரங்களாக அவர்கள் ஆகிடக்கூடும்,” என ஆசியாவில் இந்த திட்டத்தில் பல வருடங்களாக பணியாற்றி வந்துள்ள திரு அராஷ் ஃபஸ்லி விளங்குகின்றனார்.

“தனிப்பட்ட முறையில் என்னைப் பொறுத்த வரையில், இந்தப் பங்கேற்பாளர்களுள் சிலரின் தூய நோக்கத்தையும், உபகரணங்களில் உள்ள கருத்தாக்கங்களுக்கு அவர்கள் செவிசாய்க்கும் விதம், இந்த எண்ணங்களுக்கு, உபகரணங்களில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள மேன்மைக்கான தொலைக்கிற்கான அவர்கள் கொண்டிருக்கும் ஈர்ப்பு ஆகியவற்றைப் பார்க்கும் போது, இன்று துரதிர்ஷ்டவசமாக சமுதாயத்திலிருந்து இளைஞர்கள் ஈர்த்துக்கொள்ளும் ஏளிதவாதங்கள் பலவற்றை (இந்தப் பயிற்சி) அகற்றிவிடும். இந்த திட்டமுறை உலகளாவிய செழுமைக்கான ஆய்வகத்தினால் (ISGP) வழங்கப்படுகின்றது. இந்த (ISGP) பஹாய் போதனைகளின் அகத்தூண்டல் பெற்ற இலாப நோக்கற்ற ஆராய்ச்சி மற்றும் கல்வியல் நிறுவணமாகும். அறிவு மற்றும் நடைமுறை குறித்த பரிணமித்து வரும் முறைமைகளான அறிவியல், சமயம் ஆகியவற்றின் நிரப்பியல் பங்குகள் நாகரிகத்தின் மேம்பாட்டில் என்ன பங்காற்ற முடியுமென்பதை ஆராய்வதே  ISGP’யின் நோக்கங்களில் ஒன்றாகும். தனிநபர்களுள் திறனாற்றலையும் சமுதாய சீர்திருத்தத்திற்கான தளங்களையும் உருவாக்குவதற்கான அதன் முயற்சிகளின் ஒரு பகுதியாக, ISGP ஆய்வகம் நான்கு வருடாந்திர கருத்தரங்குகள் வரிசை ஒன்றை வழங்குகின்றது.

1266_01

கசாக்ஸ்தான் நாட்டில்  நடைபெற்ற கருத்தரங்கு. இங்கு 2010 முதல் ISGP கருத்தரங்குகள் நடைபெறுகின்றன

 

சுமார் ஒரு தசாப்தத்திற்கு முன், கோலாலம்பூர் மலேசியாவில் இளங்கலை மாணவர்களுக்கு நடைபெற்ற முதல்  ISGP கருத்தரங்கில் சுமார் 30 பங்கேற்பாளர்கள் கலந்துகொண்டனர். அதிலிருந்து, அத்திட்டம் 103 நாடுகளிலிருந்து சமார் 5,000’க்கும் மேற்பட்ட  மாணவர்களை சென்றடைந்துள்ளது.

இக்கருத்தரங்குகளின் குறி்ககோள்களில், அவர்களின் பல்கலைக்கழக கல்வி  சமுதாயத்தின் தன்மைமாற்றத்திற்குப் பங்களிக்கும் அவர்களின் முயற்சிகளுக்கு இணைவான ஒன்றென்பதை அவர்கள் காண்பதற்கு உதவுவதே ஆகும். ஆழ்ந்த மாற்றத்தின்– அதற்கு என்ன தேவை மற்றும் அது எவ்வாறு நிகழும் –இயல்பின் மீது பிரதிபலிப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பை வழங்குவதன் மூலம் அதிக நீதியும் ஒற்றுமையும் நிறைந்த ஓர் உலகிற்கான அவர்களின் இலட்சியங்களை பலப்படுத்துவதைக் கருந்தரங்கு நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.

சமுதாயத் தன்மையாற்ற செயல்முறைகளில் இளைஞர்களுக்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்குள்ளது எனும் புரிதலோடு பல மாணவர்கள் கருத்தரங்கிற்கு வருகின்றனர்,” என பிரான்ஸ் நாட்டின் ISGP ஒருங்கிணைப்பு குழுமத்தில் ஒருவரான தாலியா மெலிக் விளக்கினார். “அவர்கள் சேவை சார்ந்த வாழ்க்கைகளை வாழவும், மானிட வாழ்வின் எல்லா அம்சங்களிலும் மானிடத்திற்குப் பங்களிக்கவும் அவர்கள் விரும்புகின்றனர். அவர்கள், மேலும் அதிகமாகக் கற்பதற்கான ஊக்குவிப்பிற்கு மூலாதாரமாக இருக்கும் சில நடைமுறையான சில கேள்விகளுடன் வருகின்றனர்; உதாரணத்திற்கு, “மானிடத்தின் நலனுக்காக என்னுடைய கல்வியையும் வருங்காலத் தொழிலையும் நான் எவ்வாறு பயன்படுத்த முடியும்?”

“தங்களின் வருங்காலம், இத்தகைய தீர்மானங்களை ஓர் ஒத்திசைவான வழியில் எவ்வாறு எடுப்பது என்பவை குறித்து மாணவர்கள் மிகவும் தீவிர மற்றும் நேர்மையான கேள்விகளை மாணவர்கள் கேட்கின்றனர்; மாணவர்களுடன் மிகவும் ஒத்திசைவாக இருக்கும் ஒன்றாக பல்கலைக்கழக சூழலுக்கு ஓர் உள்ளார்ந்த மதிப்புள்ளது என்பது அவர்களிடமிருந்து நான் செவிமடுத்த ஒன்றாகும்: அது அவர்கள் சேவையாற்றுவதற்கும் சேவையாற்றவதற்கான திறனாற்றலை உருவாக்கிக்கொள்வதற்குமான ஒரு தளமாகும்,” என குமாரி மெலிக் கூறுகின்றார். இது அவர்கள் அடைந்துவரும் அறிவின் மூலமாக அல்லது அவர்களின் சகாக்கள் அல்லது பேராசிரியர்களிடம் உரையாடுவதற்கு அவர்களுக்குள்ள வாய்ப்புகளின் மூலமாக அல்லது அவர்களின் துறைகளுக்கு பஹாய் கோட்பாடுகள் எவ்வாறு பொருத்தமுறுகின்றன என்பதை ஆராய்வதன் மூலமா நடைபெறுகின்றது.

1266_01

பிரிட்டிஷ் கொலம்பியா நாட்டில்  நடைபெற்ற கருத்தரங்கு.

 

சமயத்தை அவர்களின் சொந்த வாழ்க்கையின் அடிப்படையில் மட்டுமின்றி அது நாகரிக நிர்மாணத்திற்கு எவ்வாறு உதவுகின்றது என்பதை ஆராய்ந்திட கருத்தரங்குகள் அவர்களுக்கு உதவுகின்றன.

பருவநிலை மாற்றம், இனவாதம், பொருளாதார சமத்துவமின்மை போன்ற, மானிடம் இன்று போராடி வரும் பிரச்சினைகளுடன் தொடர்பு கொண்ட ஆன்மீக கோட்பாடுகளை அவர்கள் ஆராய்கின்றனர்.

1266_01

கென்யா நாட்டில்  நடைபெற்ற கருத்தரங்கு.

 

மாற்றம் குறித்த மேலோட்டமான அல்லது எளிமையான கருக்கோள்களுக்கு அப்பால் சிந்தித்திட மாணவர்களுக்கு உதவியளிக்கப் படுகின்றது. அதே நேரம், இளைஞர்கள் மூன்றாம் நிலை கல்வியை முடித்து பணிகளை மேற்கொள்ளும் போது அவர்களுள் ஏற்படும் ஓர் நம்பிக்கையின்மையிலிருந்து ஆவர்களைத் தடுப்பதற்கும் கருத்தரங்குகள் நோக்கங்கொண்டுள்ளன. –தங்களின் பங்களிப்புகள் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்துமா மற்றும் பொதுவாக இந்த உலகம் உண்மையிலேயே சீர்திருத்தம் பெறுமா என்பது குறித்த ஒரு ஏமாற்ற நிலையிலிருந்து பிறக்கும் ஒரு நம்பிக்கையின்மை.

கருத்தரங்கின் நான்கு வருட காலத்திற்குப் பயிலப்படும் பாடங்கள், அவர்களின் கல்வி என்பது ஒரு வேலை கிடைப்பதற்கான வழியோ, ஒருவரின் தனிப்பட்ட தொழில் முன்னேற்றத்திற்கான வாகனமோ அல்ல என்பதை உணர்வதற்கு உதவுகின்றது; அவர்களின் ஆய்வுத் துறைகள், சமுதாயத்திற்குப் பங்களிப்பதற்கான அவர்களின் திறனை சரியான திசையில், ஒற்றுமை, நீதி, மனிதகுல ஒருமை குறித்த விழிப்புணர்வு ஆகியவற்றை நோக்கி  வழிநடத்துவதில் மிகவும் மதிப்புடையதாக இருப்பதைக் காண்பதற்கு அவர்களுக்கு உதவுகின்றது.

“மானிடம் இன்று போராடி வரும், பருவநிலை மாற்றம், இனவாதம், மற்றும் பொளாதார சமத்துவமின்மை போன்ற பிரச்சினைகளுடன் ஆன்மீகக் கோட்பாடுகள் எவ்வாறு தொடர்பு கொண்டுள்ளன என்பதை அவர்கள் ஆராய்கின்றனர்.”

– தாலியா மெலிக்

நான்காண்டுகால பயிற்சியினூடே, அறிவியலுக்கும், சமயத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பு போன்ற, பல விஷயங்களின் ஒரு நெடுக்கத்தை மாணவர்கள் ஆராய்கின்றனர்; அதில் அறிவியல் சார்ந்த செயல்திறன்களை உருவாக்கிக்கொள்வதன் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி சிந்திக்கின்றனர். அவர்கள் சமுதாய ஆற்றல்களை பகுப்பாய்வு செய்ய கற்றுக்கொள்கின்றனர்; சமுதாயத்தின் நன்மைக்காக தங்களின் சக்திகளை எவ்வாறு விளைவுத்திறத்தோடு பயன்படுத்துவது என்பதைப் பற்றி சிந்திக்கின்றனர். கூடுதலாக, குறிப்பாக அவர்கள் தங்களின் தொழில்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, வருங்காலத்திற்கான ஒரு பாதையை வகுத்து வரும் ஒரு முக்கிய காலகட்டத்தில் வாழ்வின் ஆன்மீக மற்றும் லௌகீக பரிமாணங்கள் எவ்வாறு ஒன்று மற்றொன்றை பலப்படுத்துகின்றன என்பதை ஆராய்வதற்கான வாய்ப்பைப் பெறுகின்றனர்.

1266_01

இந்தியாவில்  நடைபெற்ற கருத்தரங்கு.

 

“பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் இளங்கலை வருடங்களில் மிகவும் கடினமான சவால்களை எதிர்நோக்குகின்றனர். வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன, வெற்றி என்பது என்ன, மகிழ்ச்சி என்றால் என்ன, ஒரு நல்ல வாழ்க்கை என்பது என்ன, அவ்வித ஒரு வாழ்வை அடைவதற்காகப் போராடுவது எவ்வளவு முக்கியம் என்பன போன்ற பல தகவல்களால் அவர்கள் தாக்கப்படுகின்றனர்,” என வட அமெரிக்க மாநாடுகளின் ஒருங்கிணைப்பு குழுமத்தில் ஒருவரான எரன் யேட்ஸ் பிரதிபிலிக்கின்றார்.

எவ்வாறு சமகால கல்வியானது, சமுதாயத்தின் பலக்கிய தன்மையைப் பற்றிய ஒரு புரிதலை மாணவர்களுக்குப் பெரும்பாலும் வழங்குவதில்லை என்பதை திரு யேட்ஸ் விவாதித்தார். “பல கல்வியல் திட்டங்கள், சமுதாயம் என்பது ஒரு தனிநபர்களின் தொகுப்பு என்பதற்கும் மேற்பட்டு மாணவர்களுக்கு எவ்வித புரிதலையும் வழங்குவதில்லை. ஸ்தாபனம் எனும் எண்ணம் கூட ஆழமாக ஆராயப்படும் ஒரு விஷயமாக இருக்கவில்லை. ஒரு ஸ்தாபனம் என்றால் என்ன மற்றும் அவை எவ்வழிகளில் நமது சமுதாயத்திற்கு கட்டமைப்பை உண்மையில் வழங்குகின்றன என்பதற்கு கவனம் செலுத்தப்படுவதில்லை. ஆதலால், தனிநபர் மட்டத்திற்கும் அப்பால், உலக சீர்த்திறுத்தத்திற்கு பங்களிப்பது என்றால் என்ன என்பது பற்றி சிந்திப்பதற்கான நமது திறனை அது கட்டுப்படுத்துகின்றது.

“பஹாவுல்லாவின் திருவெளிப்பாட்டில் ஒரு சிறந்த உலகிற்கான தொலைநோக்கை காண்பதே மாநாடுகளில் கலந்துகொள்ளும் பல பங்கேற்பாளர்களை ஊக்குவிப்பதாகத் தோன்றுகின்றது, மற்றும் சவால்களை எதிர்நோக்கும்–தங்களுடையதைப் போன்ற ஒரு காலகட்டத்தில் வாழும்– பிறருடன் ஒன்றுகூடுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பை கருத்தரங்குகள் பிரதிநிதிக்கின்றன. “தங்களின் வருங்காலம் குறித்து முடிவெடுக்கவும், எத்திசையில் அவர்கள் செல்லவிருக்கின்றனர் என்பது குறித்தும் முடிவெடுக்கவும் செய்யும் இந்த காலகட்டம் அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான தருணமாகும்; நாம் அனைவரும் வாழவேண்டிய இந்த உலகின் சீர்திருத்தத்திற்கு பங்களிப்பதற்கு ஏதுவாக பஹாவுல்லாவின் திருவாக்குகளில் பதிக்கப்பட்டுள்ள தொலைநோக்கை எவ்வாறு நடைமுறையாக்குவது என்பது குறித்து கவனமாக சிந்திப்பதற்கும் கருத்தரங்குகள் ஒரு வாய்ப்பாக அமைகின்றன.”

“இவ்விதமான கேள்விகளைப் பற்றி ஆராய்வதற்கு கருத்தரங்குகள் வழங்கும் இத்தகைய தளத்தை வேறெங்கும் காண்பது சுலபமல்ல,” என்கிறார் அவர.

1266_01

கசாக்ஸ்தான் நாட்டில்  நடைபெற்ற கருத்தரங்கு. இங்கு 2010 முதல் ISGP கருத்தரங்குகள் நடைபெறுகின்றன

 

கென்யா நாட்டில் கருத்தரங்குகளை ஒருங்கிணைக்கும், லின்னட் சிஃபூனா, கடந்த பல வருடங்களாக அங்கு கருத்தரங்கின் வளர்ச்சி குறித்து பிரதிபலிக்கின்றார். “கருத்தரங்குகளின் ஆரம்ப வருடங்களில், வெளிநீட்டிப்பு முயற்சிகளின் மூலமாக ஒன்றுதிரட்டிய ஒரு சிறிய குழுமத்தை நாங்கள் பெற்றிருந்தோம். ஆனால், அந்த முதல் வருடத்திற்குப் பிறகு, பங்குபெற்றிருந்த இளைஞர்கள் தங்களின் இல்லங்கள் திரும்பி பிறருடன் பகிர்ந்துகொண்டனர்; அதனால் அதற்கடுத்த வருடம் நாங்கள் அடைந்த எண்ணிக்கைகள் மிகவும் அதிகமாக, முதல் வருடத்தை விட மிகவும் அதிகமாக இருந்தன.”

“முதலில், இளைஞர்கள் ஒன்றுகூடுவதற்கான உற்சாகமே இது என நாங்கள் நினைத்தோம், ஆனால் அவர்கள் கருத்தரங்குகளின் மூலமாக நிறையவே பலன் பெறுகிறார்கள் என்பதை அறிந்தோம். அவர்களின் பல்கலைக்கழக கல்வியைப் பற்றி அவர்கள் புதிய வழிகளில் சிந்திப்பதற்கு அது உதவுவதோடு, அவர்களின் சமூகங்களுக்கு சேவை செய்திடவும் அது அவர்களுக்கு உத்வேகமூட்டுகின்றது,” என சிஃபூனா தொடர்ந்து கூறினார். கடந்த தசாப்தமான கருத்தரங்குகளின் மடிப்பவிழ்வு ஒரு உற்சாகமூட்டும் கதையாகும். சமுதாயத்தின் தன்மைமாற்றத்திலும் தொடர்ந்து மேம்பாடு காணுகின்ற ஓர் உலகளாவிய நாகரிகத்தின் அபிவிருத்தியிலும் இளைஞர்கள் ஓர் அடிப்படையான பங்காற்ற வேண்டும் என்பதே அதன் மையமான நம்பிக்கையாகும்.


கலியுகத்தில் நடக்கப் போகும் முக்கிய 15 கணிப்புகள்!…

5000 ஆண்டுகளுக்குமுன்பே கூறிய முன்னோர்கள்

நம் ரிஷிகளும் முனிவர்களும் எதிர்காலத்தில் நடக்கவிருப்பதை முன்கூட்டியே அறிந்திருந்தனர்.
இது அவர்களின் அதீத அறிவாற்றலினால் அவர்கள் கண்டறிந்த உண்மைகள்.

பாகவத புராணத்தின் இறுதி பாகத்தில் கலியுகத்தைப் பற்றிய சில அரிய தகவல்கள் நிறைந்துள்ளன.

5000 ஆண்டுகளுக்கு முன் வேதவியாசர் அருளிய ஓர் உத்தம நூலில் கலியுகத்தைப் பற்றிய குறிப்புகள் அத்தனையும் மிகப் பொருத்தமாக அமைந்துள்ளது.
மிகவும் வியக்கத்தக்க ஒன்றாகும்.

ஆச்சரியப்பட தயாராக இருங்கள்!…

kaliyuga_spencer_sass

1. கலியுகத்தின் தாக்கத்தால் அறநெறி, உண்மை, தூய்மை, பொறுமை, கருணை, ஆயுள்காலம், உடல்வலிமை, ஞாபகசக்தி ஆகிய அனைத்தும் மனிதர்களிடையே நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வரும்.
[பாகவத புராணம் 12.2.1]

2. கலியுகத்தில், பொருட்செல்வம் மட்டுமே ஒரு மனிதனின் மதிப்பை அளவிடும்.
மற்றபடி ஒருவனின் முறையான பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் நல்ல பண்புகள் அடிப்படையில் அவன் மதிப்பிடப்படுவதில்லை.
மேலும், சட்டமும் நீதியும் ஒருவனின் அதிகாரத்தின் அடிப்படையிலே செயல்படும்.
[பாகவத புராணம் 12.2.2]

3. ஆண்களும் பெண்களும் வெறும் உடலுறவுக்காக மட்டுமே தொடர்பு கொண்டிருப்பார்கள்.
தொழில்துறைகளில் வெற்றி என்பது வஞ்சகமும் சூழ்ச்சியும் நிறைந்திருக்கும்.
பூணூல் அணிந்திருப்பதால் மட்டுமே ஒருவன் பிராமணன் என்றழைக்கப்படுவான்.
[பாகவத புராணம் 12.2.36)

4. ஒருவரின் புறத்தோற்றத்தை மட்டுமே அடிப்படையாக கொண்டு அவரை பண்டிதர் என்று மக்கள் நம்புவார்கள்.
கண்களால் காணும் வித்தைகளுக்கு மயங்கி தவறான போலிகுருக்களை நம்பி வழிதவறி செல்வார்கள்.
வெறும் வாய் வார்த்தைகளில் ஜாலங்கள் செய்பவர் கற்றுணர்ந்த பண்டிதராக போற்றப்படுவார்.
[பாகவத புராணம் 12.2.4]

5. கலியுகத்தின் பிடியில் சிக்கியிருக்கும் சிலர் பொருட்செல்வம் (பணம்) இல்லாதவனைத் தீண்டத்தகாதவன் என்று வெறுத்து ஒதுக்குவர்.
குளிப்பதாலும் அலங்காரம் செய்து கொள்வதாலும் மட்டுமேஒருவன் சுத்தமடைந்து விட்டான் என எண்ணிக் கொள்வான்.
[பாகவத புராணம் 12.2.5]

6. அலங்காரம் செய்தவனெல்லாம் அழகானவன் என்றறியப்படுவான்.
முரட்டுத்தனமான பேச்சு உண்மை என்று எளிதில் நம்பப்படும்.
வயிற்றை நிரப்புவது மட்டுமே வாழ்க்கையின் குறிக்கோளாக அமையும்.
பல மதங்கள் ஆட்களை சேர்த்துக் கொள்வதையும் பெருக்கிக் கொள்வதையும் மட்டுமே லட்சியமாக கொண்டிருக்கும்.
[பாகவத புராணம் 12.2.6]

7. உலகத்தில் ஊழல் நிறைந்த அரசியல்வாதிகள் நிறைந்துவிடுவர்.
தன் சமூகத்தினிடையே தன்னை பலமானவன் என்று காட்டிக்கொள்பவன் அரசாளும் அதிகாரத்தைப் பெற்றிடுவான்.
[பாகவத புராணம் 12.2.7]

8. ஊழல் நிறைந்த அரசாங்கத்தால் நியாயமற்ற கொடுமையான வரிகள் மக்கள் மீது வசூலிக்கப்படும்.
இதனால் மக்கள் உண்ண உணவின்றி இலை, வேர், விதை போன்றவற்றை உண்ணத் தொடங்குவார்கள்.
(அரசின் அலட்சியப் போக்கினால்) கடுமையான பருவநிலை மாற்றத்திற்கு ஆளாகி துன்பமிகு வாழ்க்கையில் சிக்கிக்கொள்வார்கள்.
[பாகவத புராணம் 12.2.9]

9.கடுங்குளிர், புயல், கடும்வெப்பம், கனமழை, உறைபனி, வெள்ளம் போன்ற பல இயற்கை பேரிடர்களில் சிக்கி மக்கள் தவிப்பார்கள்.
இதனால் பசி, தாகம், நோய், பயம், சச்சரவு போன்ற கடுந்துன்பங்களிலும்சிக்கிக் கொள்வார்கள்.
[பாகவத புராணம் 12.2.10]

10. கலியுகத்தின் கொடுமை அதிகரிக்கையில், மனிதர்களின் சராசரி ஆயுள்காலம் 50 ஆண்டுகளாக குறையும்.
[பாகவத புராணம் 12.2.11]

11. தன்னை ஊட்டி வளர்த்த பெற்றோர்களை இறுதிகாலத்தில் கவனித்துக் கொள்ளும் தர்மத்தை மகன் மறப்பான்.
[பாகவத புராணம் 12.3.42]

12. பொருளுக்காக மனிதன் இன்னொரு மனிதனிடம் வெறுப்பு, பொறாமை போன்ற உணர்ச்சிகளை வளர்த்துக் கொள்வான்.
நட்பு என்ற உயரிய பண்பை போற்றாமல், தன் சுற்றத்தாரையும் உறவினரையும் கூட கொல்லத் துணிவான்.
[பாகவத புராணம் 12.3.41]

13. வெறும் பகட்டுக்காகவும் புகழுக்காகவும் மட்டுமே தானம் அளிப்பார்கள்.
தற்பெருமைக்காக மட்டுமே நோன்பு இருப்பார்கள்.
தர்மத்தைப் பற்றிய அறிவாற்றல் இல்லாதவர்கள் மதங்களை உருவாக்கி மக்களைக் கவர்ந்து தவறான அதர்ம பாதைக்கு இழுத்துச் செல்வார்கள்.
[பாகவத புராணம் 12.3.38]

14. தனக்கு இனி பயன்பட மாட்டான் என்ற பட்சத்தில் தனக்கு இத்தனை காலமாக உழைத்து தந்த தொழிலாளிகளை முதலாளி கைவிடுவான்.
இத்தனை காலம் பால்கொடுத்தபசு பால் கொடுப்பது குறைந்துவிட்டால் அப்பசுக்களும் கொல்லப்படும்.
நன்றிகடன் மறக்கப்படும்.
[பாகவத புராணம் 12.3.36]

15. நகரங்களில் கொள்ளையர்கள் அதிகரிப்பர்; வேதங்கள் கயவர்களால் தங்கள் சுயநல கோட்பாடுகளைப் பரப்ப பொய்யான முறையில் மொழிப்பெயர்க்கப்படும்.
அரசியல்வாதிகள் மக்களை மெல்லமெல்ல பலவிதமாக கொடுமை செய்வார்கள்.
போலி ஆசாரியர்கள் தோன்றி பக்தர்களை உபயோகப்படுத்தி தங்கள் வயிறுகளையும் காமத்தையும் பூர்த்தி செய்து கொள்வார்கள்.
[பாகவத புராணம் 12.3.32]

கலியுகம் துன்பங்கள் நிறைந்தது.
ஆனாலும் நான்கில் ஒரு பங்கு தர்மம் உள்ளது.

கலியுக துன்பங்களில் இருந்து நம்மைக் காத்துக் கொள்ள கண்டிப்பாக நமக்கு ஈஸ்வரனின் துணை தேவை.

மழையினில்குடைபோல, இறைவனிடம் காட்டும் பக்தி இத்துன்பங்கள் நம்மீது படாமல் பாதுகாக்கும்.

மனத்தை உறுதியாகவைத்துக் கொள்ள தியானமும், உடலை வலிமையாக வைத்துக் கொள்ள யோகமும், செயலை தூய்மையாக வைத்துக் கொள்ள சுயநலமற்ற சேவைகளும் புரியவேண்டும்.

கலியுக துன்பங்களில் நம்முடைய தர்மங்களை மறந்துவிட கூடாது.

கலியுகத்தின் நடுவில் ஒரு பொற்காலம் மலரும் என கூறப்படுகின்றது.

இப்போது நாம் எல்லோரும் அந்த பொற்காலத்திற்காக உலகத்தை தயார் செய்யவேண்டும்.

அனைத்தையும் அச்சமின்றி மிகவும் துணிவாக எதிர்கொள்ளவேண்டும்!.

மிகவும் தெளிவான சிந்தனையோடு செயல்படவேண்டும்.

ஒருபோதும் கடவுளை மறவாமல் இருக்கவேண்டும்.


மாஸ்டர் அப்துல் பஹாவின் மீது நோன்பானது எவ்வாறு களைபூட்டியது என்பதைப் பின்வரும் அற்புதமான கதை பறைசாற்றுகின்றது.

அக்காநகரத்தில் தன்னுடைய வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய கொடுமைகள் மற்றும் துன்பங்களை குறிப்பதற்காக “சிறைச்சாலையின் சுடரொளிகள்” என்ற சொற்றொடர் பேரொளியின் நா(பஹாவுல்லா) அவர்களால் வெளிப்படுத்தப்பட்டு அந்த நகரத்தில் வசிக்கும் நம்பிக்கையாளர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது; இது நண்பர்களுக்கிடையே வாய் வார்த்தையின் மூலம் பரவி இருந்தது.

ஆரம்பத்தில் இந்தத் துன்பங்கள் நிறையவே இருந்தன, ஆனால் காலப்போக்கிலும், சீதோஷ்ணநிலை மாற்றத்தினாலும் அவை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவற்றில் பல மறைந்து வந்தன, முக்கியமாக அந்த சுற்றுச்சூழலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களால் அவை மறைந்தன. மற்ற துன்பங்கள் தொடரவே செய்தன. பஹாவுல்லா சிறைப்பட்டிருந்த காலத்தில் அந்தக் குடியிருப்பில், அங்கு வசிப்பவர்களில் பெரும் எண்ணிக்கையானோரைத் தாக்கியிருந்த, பல கொடிய நோய்கள், தடயமில்லாமல் மறைந்தன; அதே போல அந்த விஷ நோய்களுக்குக் காரணமாயிருந்த அதைப் பரப்பிய துர்நாற்றமுடைய வாயுக்களும் மறைந்துவிட்டிருந்தன.

இருப்பினும், “சிறைச்சாலையின் சுடரொளிகளில்” ஒன்றைக் காலமும் சூழலின் மாற்றமும் ஒன்றுமே செய்ய முடியவில்லை, அது அங்கிருந்த தெள்ளுப்பூச்சிகள், ஈக்கள், கொசுக்கள், எறும்புகள் ஆகியவற்றின் தாக்குதல் ஆகும், ‘அக்காநகரின் பூச்சிகளால் கடிபட்ட ஒருவர் ஆசிபெற்றவர்’, என்ற சொற்றொடர் இதனை உறுதி செய்வதாக இருக்கிறது மற்றொன்று பஹாவுல்லாவின் ஆணைக்கேற்ப சிறைவாசம் முடியும் வரை இஸ்லாமிய புனித மாதத்தைக் கொண்டாடுவதற்காக அனுசரிக்கப்பட்ட முப்பது நாள் நோன்பாகும்.

Abdullah Pasha

இந்த முப்பது நாள் விரதம், இஸ்லாமிய காலண்டரின்படி ரமலான் மாதத்தில் அனுசரிக்கப்பட்டது, இது சிறைவாசம் முடிவிற்கு வந்த 1909 வரை அனுசரிக்கப்பட்டது. சற்று சவுகரியமான மற்றும் அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்த புனித யாத்ரீகர்கள் மற்றும் உள்ளூர் நம்பிக்கையாளர்களுக்கு இந்த முப்பது நாள் விரதம் கடினமான ஒன்றாக இருந்ததில்லை. ஆனால் ஒப்பந்தத்தின் மையமான அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நபருக்கு, பல பணிகள் மற்றும் கடினங்கள் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்த அவருக்கு, இத்தகைய ஒரு நோன்பு எவ்வளவு கடினமானதாகும் களைப்பூட்டக்கூடியதாக இருந்திருக்கும் என்பதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். குறிப்பாக அக்கா நகர இஸ்லாமியர்கள், அரசாங்க அதிகாரிகள் உட்பட அனைவரும், தங்களின் இரவு மற்றும் பகலை தங்களது வசதிக்கேற்ப மாற்றிக்கொண்டு, பகல் நேரத்தில் தூங்கி, இரவில், நோன்பையும் கட்டாய பிரார்த்தனைகளையும் முடித்த பிறகு, அப்துல் பஹாவின் அறைக்கு வந்த தங்களின் இரவுகளைக் கழித்து மாஸ்டரை விடியும் வரை தொந்தரவு செய்வார்கள்.

ஆனால் அந்த ஆன்மீக மற்றும் சொர்கத்தை சேர்ந்தவர் கதிரவன் உதிப்பதற்கு முன் எழுந்து தனது பல பணிகளை செய்வார். அதனால் ரமலான் மாதங்களில் அப்துல் பஹாவிற்கு சவுகரியம் என்பதே சாத்தியமில்லாமல் இருந்தது; சில நேரங்களில் சாப்பிடுவதற்கான வாய்ப்பும் இல்லாமலேயே இருந்தது, அதனால் காலை உணவு சாப்பிடாமல் நோன்பை ஆரம்பித்து இரவு உணவு இல்லாமல் அந்த நாள் முடிந்து விடும். அதனால் “மிகப் பெரும் சிறையின் சுடரொளி” அவரது பலத்தை உறிஞ்சி அவரது உடலைப் பலவீனமாக்கியது. பல நேரங்களில் அந்த நாட்களில் நான் ஆடிப்போகும் வகையில் மாஸ்டர் சோர்வடைந்திருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஒரு நாள் தனது அறைக்கு அவர் முன்னிலைக்கு அவர் என்னை அழைத்தார். அவர் பேசிய போது, அவரது குரலில் களைப்பையும் சோகத்தின் சாயலும் தென்பட்டது. அவர் மெதுவாகத் தரையில் நடந்து மிகக் கடினத்துடன் படிகளை ஏற ஆரம்பித்தார். சோர்வின் அடையாளம் களைப்பு மற்றும் மகிழ்ச்சியின்மைக்கு வழிவகுத்தது: “ நான் நன்றாக இல்லை. நேற்று நான் காலை உணவை உண்ணவில்லை மற்றும் நோன்பு முடிக்கும் நேரத்திலும் நான் எதையும் உண்ணவில்லை. எனக்குச் சற்று ஓய்வு தேவை.” அவர் பேசும் போது, அவரது முடம் மிகவும் வெளிறி இருந்ததைப் பார்த்து அவரது உடல் நலம் குறித்து நான் கவலை அடைந்தேன். அதனால் நான் தைரியமாக இதைக் கூறினேன்,” மாஸ்டர் இப்போது நோன்பை முடித்துக் கொள்வது நல்லது.”

“இல்லை, அது சரியாக இருக்காது,” என்பது அப்துல் பஹாவின் பதிலாக இருந்தது.
நான் விடவில்லை. “ மாஸ்டர் இப்போது இருக்கும் நிலையில், நோன்பு இருப்பதும் சரியாக இருக்காது.”

“அது முக்கியமில்லை, நான் சற்று நேரம் ஓய்வெடுக்கிறேன்,” என்று பதில் அளித்தார் அப்துல் பஹா.

நான் விடாப்பிடியாக,”மாஸ்டர் இத்தகைய உடல் பலவீனம் மற்றும் சோர்வாக இருப்பதை நம்பிக்கையாளர்களால் தாங்கி கொள்ள முடியாது,” என்றேன்.

எண்ணைச் சமாதான படுத்தும் வகையில் அவர் ஆக்கப்பூர்வமான மற்றும் நெகிழவைக்கும் ஒரு விளக்கத்தை அப்துல் பஹா எனக்குக் கொடுத்தார். ஆனால் அது வேலை செய்யவில்லை. இன்னும் சொல்ல போனால், அது என்னை இன்னும் விடாப்பிடியாக்கியது, நான் தொடர்ந்து அவரை நோன்பைக் கைவிடுவதற்காக அவரைச் சம்மதிக்க வைக்க முயற்சி செய்தேன். அவர் செவி சாய்க்காததால், என்னுடைய வார்த்தைகளில் கண்ணீரும் புலம்பலும் கலந்து கொண்டது. ஆனாலும் அவர் விடவில்லை.

அப்துல் பஹா எனக்கு அளித்த அணைத்து காரணங்களையும் தாண்டி, எனக்குள் விடாமுயற்சி எண்ணும் புதிய பண்பு இருப்பதை நான் திடீரென்று கண்டுபிடித்தேன். அதனால் பிடிவாதமாக எனக்கு நானே,” என்ன வந்தாலும் சரி, நான் என்னுடைய நோக்கத்தை அடையும் வரை தொடர்ந்து கெஞ்சி, இறைஞ்சி, மன்றாடுவேன், ஏனெனில் இந்த உலகத்தின் அன்பிற்குரியவர் இந்த நிலையில் இருப்பதை எண்ணால் பார்க்க முடியாது,” என்று கூறிக் கொண்டேன்.

கெஞ்சி மன்றாடிக் கொண்டிருக்கும் போது என் மனதில் பல வினோதமான எண்ணங்கள் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தன. இறைவனின் பார்வையில் என்னுடைய சேவையும் அர்ப்பணிப்பும் எந்த நிலையில் இருக்கிறது என்பதைக் கண்டறிய முயற்சித்தது போல அது இருந்தது. இந்தக் காரியத்தில் வெற்றி காண்பது தான் ஒரு நல்ல அறிகுறியாக எனக்குத் தென்பட்டது. அதனால் எனது மனதில் ஆழத்திலிருந்து நாம் மிகப் புனித கல்லறையை உதவிக்கு அழைத்தேன்.

திடீரென்று இந்த வார்த்தைகள் என்னுடைய உதட்டில் வெளிப்பட்டது,” அப்படியென்றால் நான் ஒரு ஆலோசனையை வழங்கட்டுமா?” என்றேன்.

“என்னை என்ன செய்ய சொல்கிறாய்?” என்றார் அப்துல் பஹா.

என்னுடைய கண்களில் நீர் வழிந்தோட, நான் அவரைக் கெஞ்சினேன்,” பஹாவுல்லாவின் இந்த பாவப்பட்ட சேவகனின் இதயத்திற்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதற்காக, இந்த ஒரு முறை உங்கள் நோன்பை முடித்துக் கொள்ளுங்கள்” என்றேன்.

இறைவன் போற்றப்படுவாராக, இந்த வார்த்தைகள் எங்கிருந்த வந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அன்பு மற்றும் பரிவின் சாரமாக விளங்குபவர் இதயத்திற்கு அது மகிழ்ச்சியைக் கொண்டு வந்து,” நிச்சயமாக, நிச்சயமாக, நிச்சயமாக” என்று அவர் கூறினார்.

உடனடியாக அவர் நாசிரை அழைத்து,” கொஞ்சம் நீரைக் கொதிக்கவிட்டு எனக்காக ஒரு கோப்பை தேநீர் செய்யுங்கள்,” என்றார். மேலும் அவரது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கையை எனது தோலின் மீது வைத்து,” இப்போது நீங்கள் களைப்படைந்து விட்டீர்களா? நீங்கள் விரும்பினால், இப்போது சென்று உங்களுடைய பணிகளை நீங்கள் செய்யலாம், நான் தேநீர் அருந்தி விட்டு உங்களுக்காகப் பிரார்த்திக்கிறேன்,” என்றார்.

என்னுடைய உடலில் அந்தத் தருணத்தில் மகிழ்ச்சி மற்றும் பரவசம் வழிந்தோடியது, அதனால் எண்ணால் ஒரு சரியான பதில் கூட அவருக்குச் சொல்ல முடியவில்லை. என்னைப் பார்த்து, அப்துல் பஹா,” என்னுடைய நோன்பை முடிக்கும் போது உனது சொந்த கண்களால் அதனைப் பார்க்க இங்கு இருக்க விரும்புகிறீர்களா? அப்படியென்றால் வாருங்கள், எண்ணுடன் அமருங்கள்” என்றார். பிறகு அவர் தனது சிறிய அலுவலகத்திற்குள் சென்று, பேனாவை எடுத்து எழுத ஆரம்பித்தார், நான் அதனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆகா ரைடா மாஸ்டரின் முன்னிலைக்கு எதோ ஒரு காரணத்திற்காக வந்திருந்தார். அப்துல் பஹா அவரிடம் கூறினார்,”இன்று நான் உடல் நலமில்லாமல் இருக்கிறேன் மற்றும் இறைவனின் அன்பிருகுரிய ஒருவரின் வேண்டுகோளிற்கு இணங்க நான் என்னுடைய நோன்பை முடிக்க விரும்புகிறேன்,” என்றார்.

ஆகா ரைடா அரையை விட்டு வெளியேறிய போது, ஒரு கோப்பை தேநீரும் ஒரு கிண்ணம் சக்கரையும் அவருக்கு முன் கொண்டு வரப்பட்டது. பிறகு என்னைப் பார்த்து, அப்துல் பஹா இவ்வாறு கூறினார், “ஜினாப்-ஈ-ஃகான், நீங்கள் ஒரு போற்றுதற்குரிய சேவையைச் செய்துள்ளீர்கள். இறைவன் உங்களை ஆசீர்வதிக்கட்டும். நான் என்னுடைய நோன்பை முடிக்கவில்லை என்றால், நிச்சியமாக நான் நோய்வாய்ப்பட்டு நோன்பை வலுக்கட்டாயமாக முடித்திருக்க வேண்டியிருக்கும்.” என்றார். ஒவ்வொரு முறை தேநீர் பருகும் போது அவர் என்னிடம் இது போன்ற அன்பான கனிவான வார்த்தைகளைப் பொழிந்தார். அதன் பிறகு அவர் எழுந்து, “இப்போது நான் சற்று நன்றாக உணர்கிறேன், நான் என்னுடைய வேலையை முடித்த பிறகு தொடர்ந்து உங்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்கிறேன்,” என்றார்.

பிறகு அவர் படிகளில் இறங்கிச் சென்றார். வரவேற்பறையில் இப்போது மறைந்து விட்ட ஆகா சையிட் அஹ்மத்-இ-அஃப்னான்( இறந்த பிறகு உயிர் தியாகியாக அறிவிக்கப்பட்ட அதே அஃப்னான்) மட்டும் இருந்தார். அவரை நோக்கி, அப்துல் பஹா இவ்வாறு கூறினார்,” ஜினாப்-இ-அஃப்னான், இன்று நான் உடல் நலமில்லாமல் இருந்தேன், ஓய்வெடுக்க நினைத்திருந்தேன், ஆனால் ஒரு அன்பிற்குரிய நண்பரின் வேண்டுகோளிற்கு இணங்க என்னுடைய நோன்பை முடித்துக் கொண்டேன். அவ்வாறு செய்ததால் இப்போது மகிழ்ச்சியாக உள்ளேன், இல்லையென்றால் நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பேன். ஆனால் இப்போது நன்றாக உணர்கிறேன் அதனைச் சமயத்தின் பணிகளை நான் இப்போது தொடரலாம்.” என்றார். இதனைக் கூறிய பிறகு, அவர் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினார்.

சினாப்-இ-அப்னான் அவர்களின் கண்கள் தூய்மையான மகிழ்ச்சி மற்றும் களிப்புடன் பிரகாசித்தது, “இறைவா யாரந்த ‘அன்பிற்குரிய நண்பர்’, என்னுடைய வாழ்க்கையை அவருக்காக நான் தியாகம் செய்ய விரும்புகிறேன்?” என்றார். வெற்றியைப் பருகிய நான், “நான் தான் அது, நான் தான் அது” என்று கூறினேன்.

சுருக்கமாக, வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்ய முயற்சிக்காமல், தேவலோக மகிழ்ச்சியினால் நிரம்பி, ஒருவரை ஒருவர் அரவணைத்து எங்களுடைய ஆவிகள் உயரப் பறந்தன. இதனைச் செய்த போது, என்னுடைய நினைவகம் என்ற பெட்டியில் இந்த முப்பத்தைந்து நான் நோன்பை உண்மையில் “மிகப் பெரிய சிறையின் சுடரொளி” என்று பொறித்துக் கொண்டேன்.

(Dr. யூனுஸ் அஃப்ருக்தே, அக்காவில் ஒன்பது வருடங்களின் நினைவுகள்)

கடவுளையே சோதிப்பதா!


பஹாவுல்லா இராக் நாட்டில் வாசம் செய்திருந்த போது, பஹாவு்லலா கடவுளின் அவதாரம் என நம்பாத மதகுருக்கள் அவரை சோதிப்பதற்காக ஒருவரை அவரிடம் அனுப்பினர். அப்போது என்ன நடந்தது என பஹாவுல்லா தமது வார்த்தைகளிலேயே விவரிக்கின்றானர்:

பஹாவுல்லா இராக் நாட்டில் வாசம் செய்திருந்த போது, பஹாவு்லலா கடவுளின் அவதாரம் என நம்பாத மதகுருக்கள் அவரை சோதிப்பதற்காக ஒருவரை அவரிடம் அனுப்பினர். அப்போது என்ன நடந்தது என பஹாவுல்லா தமது வார்த்தைகளிலேயே விவரிக்கின்றானர்:

baghdad-coffeehouse

இது அக்காலத்தில் இராக் நாட்டில் வழக்கிலிருந்த ஒரு  காஃப்பி ஹௌஸ்’ (காப்பிக் கடை). மக்களை சந்திப்பதற்காக பஹாவுல்லா இது போன்ற இடங்களுக்கு செல்வதுண்டு

“இதற்கு முன் தோன்றியிராதவை இவ்வெளிப்பாட்டினில் தோன்றியுள்ளன. வெளிப்படுத்தப் -பட்டுள்ளவற்றைக் கண்ணுற்ற சமய நம்பிக்கை-யற்றோரைப் பொறுத்த வரையில், அவர்கள் முணுமுணுத்து இவ்வாறு கூறுகின்றனர்: “இவர், மெய்யாகவே, இறைவனுக்கெதிராக ஒரு பொய்யை உருவாக்கியுள்ள ஒரு மந்திரவாதி.” உண்மையாகவே, அவர்கள் சமுதாயத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டவர்கள். பண்டைய காலத்தின் எழுதுகோலே, ஈராக்கில் நிகழ்ந்தவற்றை நாடுகளுக்கு எடுத்துரைப்பீராக. அந்நாட்டின் மதகுருமார் கூட்டத்தினர் தங்களைப் பிரதிநிதிக்க அனுப்பிய தூதரைப் பற்றி அவருக்குத் தெரிவிப்பீராக. அவர், எமது முன்னிலையை அடைந்ததும் சில அறிவியல் ஞானங்களைக் குறித்து எம்மிடம் கேள்விகள் கேட்டார்; இயறக்கையாய்க் கொண்டுள்ள அறிவின் திறத்தினைக் கொண்டு யாம் அவருக்குப் பதிலளித்தோம். இறைவன், மெய்யாகவே, கண்ணுக்குப் புலப்படாதவற்றை அறிந்தவர். அவர், “நீங்கள் கொண்டுள்ள அறிவுடன் எவருமே ஒப்பிடப்படார் என்பதற்கு நான் சாட்சியமளிக்கின்றேன். இருப்பினும், மக்கள் உங்களுக்கு அளித்திடும் உயரிய ஸ்தானத்தை மெய்ப்பித்துக் காட்டுவதற்கு அது போதுமானதல்ல. நீங்கள் உண்மை உரைப்பவராயின், உலக மக்களனைவரின் ஒருங்கிணைந்த ஆற்றல்களே உண்டுபண்ண சக்தியற்று இருக்கும் ஒன்றினை நிரூபித்துக் காட்டுங்கள்” என அவர் கூறினார். உங்களின் பேரொளிமயமான, அன்புமிகு பிரபுவானவரின் முன்னிலை என்னும் அரசவையினில் இவ்வாறுதான் இம்மாற்றவியலாத கட்டளை விதிக்கப் பட்டுள்ளது. “பாரும்! நீர் காண்பது என்ன?” அவர் வாயடைத்துப் போய்விட்டார். மீண்டும் சுயநினைவு வந்ததும், அவர் கூறினார்: “நான் பேரொளிமயமான, போற்றுதலனைத்திற்குமுரிய இறைவனை உண்மையாக நம்புகின்றேன்.” “மக்களிடம் சென்று இவ்வாறு கூறும்: ‘ நீங்கள் விரும்பியது எதுவாயினும், கேளுங்கள். தான் விரும்பியதைச் செய்திடும் ஆற்றலுடையவர் அவர். கடந்த காலத்தவையோ, எதிர்காலத்தவையோ, அவை எவையுமே அவரது விருப்பத்தைச் செயலற்றுப் போகச் செய்ய இயலா. ‘கூறுவீராக: ‘மதகுருமார் கூட்டத்தினரே! நீங்கள் விரும்பியதைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; அதனை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்துமாறு கருணைமிக்கக் கடவுளான உங்கள் பிரபுவைக் கேளுங்கள். அவர், தனது மாட்சிமையின் சக்தியைக் கொண்டு உங்கள் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்திடுவாராயின், அவரில் நம்பிக்கைக் கொள்ளுங்கள்; அவரை நிராகரிப்போரில் சேர்ந்திடாதீர்.’ “அவர், “புரிந்துணர்வு என்னும் அதிகாலைப் புலர்ந்து விட்டது; கருணைமயமானவரின் சான்று பூர்த்தி செய்யப்பட்டுவிட்டது.” எனக் கூறினார். பேரொளிமயமான, நன்கு நேசிக்கப்படுபவரான இறைவனின் கட்டளைக்கிணங்க அவர் எழுந்து, தன்னை அனுப்பியவர்களிடம் திரும்பிச் சென்றார் நாள்கள் பல கடந்தன; அவர் எம்பால் திரும்பி வரவே இல்லை. இறுதியில், வேறொரு தூதர் எம்மிடம் வந்து, ஆரம்பத்தில் அவர்கள் கொண்டிருந்த நோக்கத்தைக் கைவிட்டுவிட்டனரெனக் கூறினார். உண்மையிலேயே அவர்கள் வெறுக்கத்தக்க மனிதர்கள். ஈராக்கில் நடந்தது இதுவே; நான் வெளியிடுவதற்கு நானே சாட்சி. இச்சம்பவம் வெளியிடங்களில் எல்லாம் பரவலாகத் தெரியவந்தது, இருந்தும், அதன் அர்த்தத்தினைப் புரிந்திட்டோர் எவரையுமே காணவில்லை. யாம் அவ்வாறுதான் விதித்திருந்தோம். இதனை நீங்கள் அறிந்திடக் கூடுமாக. எமது மெய்ம்மை சாட்சியாக! கடந்த காலங்களில், எவரெல்லாம் எம்மை இறைவனின் அடையாளங்களைக் காண்பிக்குமாறு கேட்டனரோ, அவர்கள், யாம் அவற்றை வெளிப்படுத்தியதுதான் தாமதம், அக்கணமே இறைவனின் மெய்ம்மையையே மறுத்து விட்டுள்ளனர். இருப்பினும், மனிதர்கள், பெரும்பாலும், கவனமற்றே இருந்திட்டனர். எவரது கண்கள் புரியுந் திறனெனும் தீபத்தினால் ஒளிர்விக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அவர்கள், கருணைமயமானவரின் இனிய நறுமணத்தினை அறிந்து உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வர்., உண்மையில் இவர்களே தூய உள்ளம் படைத்தோர்.”

பஹாவுல்லாவின் திருவாக்குகளிலிருந்து சில பொறுக்குமணிகள் – பகுதி 67)

 

செல்வம் தேடுதல்


இன்று மனிதன் லௌகீக செல்வங்களை சேர்ப்பதிலேயே தன் வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியை செலவிடுகின்றான். போதுமான பணம் சேர்ந்திடும் போது, அவனுக்கு வயதாகி விடுகின்றது. இறக்கும் போது அவன் சேர்த்தவற்றை அவன் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்லவும் முடியவில்ல. இது குறித்து பஹாவுல்லா:

Money

“…எமது வருகையின் போது அதன் ஆளுநர்களும், மூத்தோர்களும் சிறுவர்களும் ஒன்றுகூடி பொழுதுபோக்குக்கான விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.” இறைவன் எமக்குக் கற்பித்த உண்மைகளை எம்மிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்ளவோ, எமது வியத்தகு, விவேகமிக்க, திருமொழிகளை ஏற்கவோ முதிர்ச்சியடைந்திட்டோர் எவரையுமே யாம் காணவில்லை.” அவர்களுக்காகவும், எதற்காக அவர்கள் படைக்கப்பட்டனரோ அதன்பால் அவர்களின் முழுமையான அக்கறை இன்மைக்காகவும், அவர்களின் பழிச் செயல்களுக்காகவும் எமது உள்ளம் வேதனையுற்றுக் கண்ணீர் வடித்தது.

இதனைத்தான் யாம் அம்மாநகரில் கண்டோம்; அது அவர்களுக்கும் மற்ற மனிதர்களுக்கும் ஓர் எச்சரிக்கையாக இருக்கக்கூடும் என்பதற்காகவே அதனை யாம் எமது திருநூலில் குறித்து வைக்க முடிவுசெய்தோம். கூறுவீராக: நீங்கள் இவ்வாழ்வையும் அதனையொட்டிய ஆடம்பரங்களையும் தேடுபவர்களாயின் உங்களின் தாய்மார்களின் கர்ப்பங்களில் இருக்கும் பொழுதே அவற்றைத் தேடியிருக்க வேண்டும். இதனை நீங்கள் உணரக்கூடுமாயின், அப்பொழுதுதான் நீங்கள் அவற்றை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தீர்கள். மாறாக, நீங்கள் பிறந்து, முதிர்ச்சியடைந்த காலத்திலிருந்து, தொடர்ந்து இவ்வுலகிலிருந்து பின்னிட்டுச் சென்றவாறு புழுதியினை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றீர்கள். உங்களின் காலமோ முடிவை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது; உங்களின் வாய்ப்போ இழப்புக்காளாகும் கட்டத்தை அடைந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது எதனால் நீங்கள் உலகத்தின் செல்வங்களைக் குவிப்பதிலேயே அத்தகையப் பேராசைக் காட்டுகின்றீர்? கவனமற்றோரே, உங்களின் ஆழ்ந்த உறக்கத்தை உதறித்தள்ளமாட்டீரா?

இறைவனின் பொருட்டு, இவ்வூழியன் உங்களுக்கு வழங்கிடும் அறிவுரையின்பால் செவிசாயுங்கள்.”

 

இங்கு பஹாவுல்லா கூறுவது என்னவென்றால் மனிதப் பிறவிக்கு ஒரு நோக்கம் உள்ளது. அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்வதற்காகவே நமக்கு இவ்வுலக வாழ்க்கையை கடவுள் வழங்கியுள்ளார். ஆனால் மனிதனோ தன் பிறவியின் நோக்கத்தை அறிந்துகொள்ளாமல் தன் வாழ்நாளின்பெரும் பகுதியை பணம் சேர்ப்பதிலும் லௌகீக செல்வங்களைத் திரட்டுவதிலும் செலவிடுகின்றான். இதைத்தான் மேலே பஹாவுல்லா குறிப்பிடுகின்றார்.
ஒரு செயலை ஆரம்பிப்பதற்கும் முன் அதற்கான ஆயத்தங்களை முன்கூட்டியே செய்துகொள்ள வேண்டுமல்லவா.  அதை விடுத்து, அச்செயலை ஆரம்பித்த பிறகு அதற்கான ஆயத்தங்களைச் செய்வது விவேகமல்ல. செல்வம் தேட வேண்டும், ஆனால் அது வாழ்க்கையின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிகொள்வதற்காக அன்றி அதுவே வாழ்க்கையின் நோக்கமாகிவிட கூடாது.