Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

திருவருட்பா அச்சிடப் பட்டதும் தொடர்ந்து வள்ளலாருக்கு ஏற்பட்ட எதிர்ப்பும்.

On The Distinction Between True and False Theism (1) | THE IMMORTALIZING  WAY OF OMNILIGHT (அருட்பெருஞ்ஜோதி பெருநெறி)
சித்தி வளாகம் – இராமலிங்கர் மறைந்த இடம்

வள்ளலாரின் படைப்புகள் அனைத்திற்கும் திருவருட்பாவென பெயரிட்டது ஒரு பெரிய எதிர்ப்பையே கிளரிவிட்டது. இதற்கு முக்கிய பங்காற்றியவர் இலங்கையின் ஆறுமுக நாவலர் எனும் ஒரு தமிழ்ப் புலவர். பன்னிரு திருமுறைகளே திருவருட்பாவென வழங்கத்தகுந்தவை என்பது இவர் வாதம். ஆறுமுக நாவலர் ஒரு பழுத்த சைவர். இவருக்கு வள்ளலாரின்  சன்மார்க்க கொள்கைகள் பிடிக்கவில்லை. சைவ மடத் தலைவர்களால் தூண்டிவிடப்பட்ட இவர், வள்ளலார் படைப்புக்கள் அனைத்தும் ‘அருட்பாக்கள்’ அல்லவென்றும் அவை மருட்பாக்கள் என்றும் வாதம் செய்தார். முக்கியமாக வள்ளலார் போதனைகள் பிற சமயத்தாருக்கு இடம் கொடுக்கும் வகையில் பரந்தநோக்கோடு இருப்பதாக இவர் எண்ணினார். பத்திரிக்கைகளில் வள்ளலார் ஆறுமுக நாவலர் வாதம் பற்றிய செய்திகள் அடிக்கடி வெளிவரலாயின. ஆறுமுக நாவலரின் எதிர்ப்பு எவ்வித பயனும் அளிக்காதது கண்டு நாவலர் வள்ளலார் மீது ஓர் அவதூறு வழக்குத் தொடுத்தார். வள்ளலார் ஆறுமுக நாவலரைத் தூற்றியதாகவும் அவரும் அவருடைய ஆட்களும் தம்மை அடிக்கத் திட்டமிடுவதாகவும் நீதி மன்றத்தில் வழக்குப் போட்டார். வழக்கு விசாரணைக்கு வந்தது. ஆனால் நாவலர் அதில் தோல்வியே கண்டார். இருந்தும் வள்ளலாரைத் தூற்றியது பல காலம் வரை நீண்டது. வள்ளலாரை சன்மார்க்க சங்கத்தவர்களே உணர்ந்துகொள்ளாமல் ஞானசபை வழிபாட்டு விதிமுறைகளை மீறினர். அதனால் வள்ளலார் ஞானசபையையே மூடினார். ஆக, நாவலரைப் போன்ற வெளியோர் வள்ளலாரை எதிர்த்ததில் எவ்வித ஆச்சர்யமுமில்லை.

இறுதி நாட்கள்

தம்முடைய இறுதி நாட்களில் வள்ளலார் மேட்டுக்குப்பம் என்னும் ஊரில் வாழ்ந்தார். அங்கு ‘சித்தி விளாகம்’ எனும் சிறிய மாளிகையில் வசித்து வந்தார். வள்ளலாருக்கு வேண்டிய மன அமைதி தரும் இடமாகவும் அவரது இறை வழிபாட்டுக்குத் தகுந்த இடமாகவும் இச்சித்தி விளாகம் அமைந்திருந்தது. வள்ளலாரின் மிக முக்கிய அறிக்கைகள் உபதேசங்கள் அனைத்தும் இவ்விடத்திலிருந்தே வந்தன. தம்முடைய கடைசி நாட்களில் அவர் அடிக்கடி தனிமையை நாடிச் செல்வதும் நாட் கணக்கில் காணாமல் போவதுமாகவும் இருந்தார். இறுதியில் ஒரு நாள் அவர் தம்முடைய சீடர்களை அழைத்து தாம் தம்முடைய தனி அறையில் நுழைந்து சமாதி அடையப்போவதாகவும், கதவை அவர் சாத்திய பிறகு அதை யாரும் திறக்கக்கூடாது என்றும் அப்படித் திறந்தாலும் தாம் யார் கண்ணுக்கும் தென்படமாட்டார் என்றும் அறிவித்தார். இவ்விதமாக அவர் அறைக்குள் நுழைந்து தாளிட்டுக்கொண்டு காணாமல் போனவுடன், அப்போதைய வெள்ளையர் அரசாங்கம் ஓர் ஆய்வு நடத்தி அவர் காணாமல் போனதன் உண்மையை உறுதிபடுத்தினர். அரசாங்கக் குறிப்பேட்டில் ‘1874ல் கருங்குழியை அடுத்த மேட்டுக்குப்பத்தில் தாம் நிரந்தரமாக சமாதி அடையும் அறைக்குள் புகுப்போவதாகவும், சிலகாலத்திற்கு அறையைத் திறந்து பார்க்க வேண்டாமெனச் சீடர்களுக்குக் கூறித் தாழிட்டுக் கொண்டார். அதன் பின் அவர் காணப்படவில்லை. அவ்வறை இன்னும் பூட்டப்பபட்டே உள்ளது” என குறிக்கப்பட்டுள்ளது.

வள்ளலார் யார்?

வள்ளலார் யார் என்பதை பஹாய்களாகிய நாம் புறிந்துகொள்வதோடு அவர் தமது வாயால் தம்மைப்பற்றி என்ன கூறுகிறார் என்று பார்ப்போம். முதலாவதாக அவர் தாம் இறைவனின் ‘ஒளியைப்’ பெற்றவர் என கூறுகிறார். சிதம்பரக் கோவில் தரிசனத்தின் போதொரு நாள் இறைவன் தமக்கு அவரது ‘அருட்பேரொளியை அளித்தாகவும் மற்றுமொரு நாள் கோவிலில் ‘சூரிய ஒளியைவிட’ பேரொளியான வடிவில் இறைவனைக் கண்டதாகவும் வள்ளலார் பாட்டொன்றில் கூறுகிறார். இவ்வருட்பேரொளியான இறைவன் யாராக இருக்கக் கூடும் என்பது தெள்ளத் தெளிவு. இவ்வுலகை உய்விக்க வந்த ‘அருட்பெருஞ்சோதி’, இறைவன் கண்கானதவர் – ஆனால் ‘கண்கண்ட தெய்வமாய்’ நமக்காகத் தம்மைத் தியாகம் செய்தவர் எவரோ அவர் தான் அருட்பேரொளியாகவும் அருட்பெருஞ்சோதியாகவும் வள்ளலாருக்குத் தோன்றி அவரை ஆட்கொண்டவர். ஆனால், அதே சமயம் ‘தவறிழைக்காமை’ (Infallibility) தமக்கில்லை என்பதை அவர் தெளிவாக உணர்த்துகிறார். நண்பரொருவரின் வினாவுக்கு பதிலளிக்கையில் ‘ஐய ! நீர் அஞ்சற்க. யாம் எழுதிய வாசகத்தினுஞ் செய்யுளினும் அளவிறந்த குற்றங்களிருக்கின்றன; என் செய்வேம் விசார வசத்தால் ஆங்காங்குந் தவறினேம். அதனைப் பெருங் கருணையுள்ள எமது கடவுள் மன்னிப்பார். மற்றையரு மன்னித்தல் வேண்டும். யாம் யார்? எமக்கு யாது தெரியும்? புமுவினுங் கடைய புலையரிற் சிறியேம் இதனால் நாணுடலடையேம்’ என கூறுகிறார். சன்மார்க்க சங்கம் அமைத்த போது அதன் தலைவர் இறைவன் என்றும் தாம் அதன் முதல் ஆனால் சாதாரண அங்கத்தினர் எனவும் அறிவிக்கின்றார். ஆனால் அவர் சொன்னதை எல்லாம் மறந்துவிட்டு அவரைத் தெய்வமாக வணங்குபவர் அன்றும் இருந்தனர் இன்றும் உள்ளனர். எவ்வகைப்படுத்திப் பார்த்தாலும் இராமலிங்கர் ‘அருட்பெருஞ்சோதி’யான ஆண்டவரின் உலக வருகையை அறிவிக்கவும் அதற்காக மக்களை, முக்கியமாக தமிழ் மக்களைத் தயார் செய்யவுமே பிறந்தவர். பஹாவுல்லாவைப் பற்றி அறிவிக்கும் போது, “நீதியிலே சன்மார்க்க நிலைதனிலே நிறுத்த நிருத்தமிடும் தனித்தலைவ ரொருத்தரவர் தாமே வீதியிலே அருட்சோதி விளையாடல் புரிய மேவுகின்ற தருணமிது கூவகின்றே னுமையே’ எனக் கூறுகின்றார். அதாவது நீதி நிலைபெறவும் ஆன்மீக வாழ்க்கை மக்கள் மத்தியில் நிலைபெறவும் ஆண்டவன் தாமே நேரில் இவ்வுலகில் தோன்றி மக்களை ஆட்கொள்வார் எனக் கூறுகிறார். பஹாவுல்லா, இராமலிங்கர் போன்றோரைப் பற்றி அறிவிக்கும் போது, ‘ஒவ்வொரு மண்ணிலும் ஓர் அறிவொளியை நிர்மாணித்துள்ளோம், முன் விதிக்கப்பட்ட நேரம் நேரிடும் போது, எல்லாம் அறிந்தவரும் சர்வ ஞானியுமான இறைவன் ஆணையால் அது அதன் கீழ்வானத்திற்கு மேல் பிரகாசிக்கும்’ என இராமலிங்கர் போன்றோரைப் பற்றி பஹாவுல்லா குறிப்பிடுகின்றார். வள்ளலார் குறிப்பிட்டது போன்று வள்ளலார் உலகில் தோன்றியதன் நோக்கம் அவர் முன்கூறிய வடக்கிலிருந்து வருவோர் மூலம் அவரது நோக்கம் நிறைவேறுவது நிச்சயம்.

தொடரும்


பிற போதனைகள் (தொடர்ச்சி)

உருவ வழிபாடு

இறைவழிபாட்டபை பொறுத்த வரையில் ‘இராமலிங்கர் உருவவழிபாடு செய்யக்கூடாது என்று சொல்லவில்லை. அன்று அவரைச் சுற்றியிருந்தோர் எல்லோரும் உருவ வழிபாட்டு முறையில் வந்தவர்கள். இதை மனதிற் கொண்டுதானோ என்னவோ விக்கிரக ஆராதனை முறையை அனுமதித்தார். இறைவன் சகல நிலைகளைக் கடந்து இருந்தாலும் உருவ வழிபாடு செய்வதை அவர் தடை செய்யவில்லை. ஆனால் சன்மார்க்க சங்கத்தினருக்கென அமைத்த ஞானசபையில் எந்தவொரு சிலை வழிபாடும் விதிக்கப்படவில்லை. சன்மார்கிகள் சபைக்கு உள்ளே நின்று வணங்கலாம் என்றும் சன்மார்கி அல்லாதார் வெளியே நின்று மெல்லெனத் துதி மட்டுமே செய்ய முடியும் என்றார். இசை, தீபாராதனை, பிரசாதம், தேங்காய், பழம், திருநீறு முதலியவை ஞானசபை வழிபாட்டுக்குப் முரன்பாடானவை என்றார்.

சன்மார்க்கசங்க கோவில் நிறுவியது

தைப்பூசம் : வடலூர் வள்ளலார் கோவிலில் ஜோதி தரிசன விழா கோலாகலம் - பக்தர்கள்  குவிந்தனர் | Thaipoosam : Devotees witness Vadalur Jothi darisanam - Tamil  Oneindia
வடலூர் ஞானசபை

சன்மார்க்க சங்கத்தை நிறுவிய இராமலிங்கர் சங்கத்துக்கான கொள்கைகளை விவரித்ததோடு, சங்கத்துக்கென பிரத்தியேகமான கோவில் ஒன்றையும் நிறுவினார். இராமலிங்கர் வாழ்ந்த வடலூரிலேயே இக்கோவில் நிர்மாணிக்கப்பட்டது. இதில் சிலை வழிபாடு இல்லாமையே இக்கோவிலின் தனிச்சிறப்பாகும். இக்கோவிலை ‘ஞானசபை’ என வித்தியாசமாக இராமலிங்கர் குறிப்பிடுகிறார். அக்காலத்தின் வெள்ளையர் அரசாங்க குறிப்பேடுகளில் இக்கோவிலைப்பற்றிப் பின் வருமாறு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.– ‘1872’இல் நன்கொடை வசூல் மூலம் பார்வதிபுரத்திலுள்ள வடலூரில் விநோதமான எட்டுக்கோன (domed roof) வடிவிலான கோவில் ஒன்று அவரால் (இராமலிங்கரால்) கட்டப்பெற்றது. சிதம்பரம் நடராஜர் கோவில் அங்கிருந்து தெரிவதனால் அவ்விடம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. அது சாதாரண கோவிலன்று. வழிபாட்டு முறைகள் அதில் மிகவும் வேறுபட்டவை,’ எட்டு பக்கங்கள் கொண்ட இக்கோவிலை நிர்மாணித்ததின் முக்கிய நோக்கம் மக்கள் உண்மையான இறை வழிபாடு செய்யவும், உலக வாழ்க்கை பிணிகளில் இருந்து விடுபடவும், மரணமிலாப் பெருவாழ்வு வாழவும், பேரின்பமான ஆன்ம வாழ்வு வாழவும் எனக் கூறுகிறார் வள்ளலார். கோவில் பற்றிய விளம்பரங்களில் இறைவன் இப்பூமிக்கு எழுந்தருளப்போகிறார் எனவும் அருட்பெருஞ்சோதியான அவரே இக்கோவிலில் வணங்கப்படவேண்டும் எனவும் இராமலிங்கர் வலியுறுத்துகிறார். இறைவள் அருட்- பெருஞ்சோதியாக இப்பூமிக்கு வரவிருக்கின்றார் எனக் கூறிய வள்ளலார் அவ்வருகை எவ்விதம்  நடக்கும் எனத் தெளிவாக எங்கும் குறிப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. சில நேரங்களில் இறைவள் ஞானசபையில் வீற்றிருப்பார் எனவும் மற்ற நேரங்களில் கீழ்கண்டது போலும் விளக்குகிறார்.- ‘சுத்த சிவ சன்மார்க்கம் ஒன்றே இனி எல்லா உலகத்தும் வழங்கும். இதற்கு எவ்விதப்பட்ட தடைகளும் இல்லை. தடையற்ற பெருநெறி வழக்கம் இக்காலந் தொட்டு அளவிறந்த நெடுங்கால வரையில் வழங்கும். அதற்கு மேலும் வழங்கும். பலவகைப்பட்ட சமய பேதங்களும் சாத்திர பேதங்களும் ஜாதி பேதங்களும் ஆசார பேதங்களும் போய், சுத்த சன்மார்க்கப் பெருநெறி யொழுக்கம் விளங்கும். அது கடவுள் சம்மதம். இது (உயுகூ) மாதத்திற்கு மேல், இப்போது வருகிற நமது கடவுள் இதற்கு முன் சமய சாத்திர புராணங்களில் வந்ததாகச் சொல்லுகின்ற பலவகைப்பட்ட ஏற்பாட்டுக் கர்த்தர்கள் மூர்த்திகள் கடவுளர் தேவர் அடியர் யோகி ஞானி முதலானவர்களில் ஒருவரல்ல. இப்படி சொல்லப்பட்ட எல்லா மூர்த்திகளும் எல்லாத் தேவர்களும் எல்லாக் கடவுளரும் எல்லாத் தலைவர்களும் எல்லா யோகிகளும் எல்லா ஞானிகளும் தங்கள் தங்கள் அனுபவங்ளைக் குறித்து எதிர்பார்க்கின்றபடி எழுந்தருளுகின்ற தனித் தலைமைப் பெரும்பதி. இது உண்மையாயின் அந்தப் பதியின் அருளை நான் பெறுவேன், பெறுகின்றேன், பெற்றேன். என்னை யடுத்து தாங்களும் பெறுதற்கு யாதொரு தடையுமில்லை. பெறுவீர்கள், பெறுகின்றீர்கள், பெற்றீர்கள், அஞ்சவேண்டாம்’. எனவும் ‘நீதியிலே சன்மார்க்க நிலைதனிலே நிறுத்த நிருத்தமிடுந் தனித் தலைவ ரொருத்தரவர் தாமே வீதியிலே அருட்சோதி விளையாடல் புரிய மேவுகின்ற தருணமிது கூவுகின்றே னுமையே’ என்றும் பாடுகிறார். இந்த வருகையை ஈரேழுபதிநான்கு உலகவாசிகளும் கண்டு வியந்து என்னே இது என்னே இது என்று மயங்குவர் என்றும் மற்றுமொரு இடத்தில் கூறுகிறார். மற்றுமொரு அறிவிப்பில் – “ஆண்டவர் ஒருவர் உள்ளார் என்றும், அவர் பொதுப்பட உலகத்தி லுள்ளார் யாவரும் சன்மார்க்கப் பெரும் பயன் பெற்று நித்திய வாழ்வு வாழ்தற் பொருட்டு வெளிப்படக் காரியப்படுகின்றனர் என்றும், அதுகாலையில் நாமும் ஆன்மலாபத் தைப் பெற்றுக்- கொள்ளுவோம்….” என அறிவிக்கின்றார். சுருங்கக் கூறவேண்டுமாளால் இறைவன் ஏதோவொரு வகையில், ஆளால் இதுவரை நடைபெறாத வகையில், பூமிக்கு வருகையளிக்க இருக்கின்றார் என்றே அந்நேரம் இராமலிங்கர் தம்மைச்சுற்றியுள்ளவர்களிடம் போதித்துள்ளார். தம்மைச் சூழ்துள்ளவர்களில் சிலர் மட்டுமே அவர் போதனைகளை கடைபிடிப்பது கண்டு மனமுடைந்த இராமலிங்கர்.-“இவ்வகில உலக சகோதரத்துவ சங்கத்தின் உறுப்பினராவதற்கு நீங்கள் அருகரல்லர். உலக சகோதரத்துவத்தின் உண்மையான உறுப்பினர்கள் இந்தியாவுக்கு வடக்கே வெகு தொலைவில் இருக்கிறார்கள். கள் எனக்கு செவிசாய்க்கவில்லை. நான் உபபேசிப்பதை நீங்கள் பின்பற்றவில்லை. நான் சொல்லுவதை ஏற்றுக் கொள்ளுவதில்லை என்று நீங்கள் முடிவு செய்து விட்டீர்கள் போலும், ரஷ்யாவிலிருந்தும் அமெரிக்காவிலிருந்தும் இன்னும் வெளி நாடுகளிலிருந்தும் வந்து இதே அகில உலக சகோதரத்துவத்தைப் பிரச்சாரம் செய்யும் காலம் வெகு தொலைவில் இல்லை, அப்போதுதான் நான் உங்களுக்கு வீனில் இப்போது சொல்லிவரும் பேருண்மைகளை உனர்ந்து பாராட்டுவீர்கள். வடக்கே வெகுதொலைவில் வாழும் அச் சகோதரர்கள் இந்தியாவுக்கு வந்து வியக்கத்தக்க பணிகளால் நம்நாட்டிற்கு அளவிடற்கரிய நன்மைகளைச் செய்வதை நீங்கள் காண்பீர்கள்’. இந்த வடக்கிலிருந்து வரும் சகோதரர்கள் நாங்கள்தான் என குறிப்பிட்ட சில சங்கத் திளர் கூறிக்கொள்கின்றனர். ஆனால் இவர்கள் இந்தியாவில் செய்த வியக்கத் தக்க பணிகள் என்ன என்று விளங்கவில்லை. புது டில்லியில் எழுந்திருக்கும் தாமரைக் கோவில் போன்ற வியக்கத்தக்க பணியை யார் செய்தனர் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்.  

இணை நிலையங்கள் (சத்திய தருமச்சாலை) 

அனுதினமும் மதிய உணவு தர்மசாலையில் பரிமாறப்படுகின்றது

ஜீவகாருண்யமெனும் சன்மார்க்க சங்கத்தின் முக்கிய கொள்கைக்கு சின்னமாக தருமச்சாலை ஒன்றை நிறுவினார். அப்போது அங்கு நிலவிய முக்கிய நோயாகிய ‘பசி’ என்ற நோய் தீர, முடிந்ததைச் செய்ய நிறுவப்பட்டதே இந்த சாலை. ‘கடவுளியற்கை விளக்கத்திற்கு இடமாகிய சிவதேகங்ளென்கிற ஆலயங்கள் பசியினால் பாழாகுந் தருணத்தில் ஆகாரங் கொடுத்து அவ்வாலயங்களை விளக்கஞ் செய்விப்பதே சீவகாருணியம்’ எனக் கூறுகிறார் வள்ளலார். பாட்டொன்றில் வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம் வாடினேன் பசியினால் இளைத்தே வீடுதோ றிரந்தும் பசியறா தயர்ந்த வெற்றரைக் கண்டுளம் பதைத்தேன்” எனக் கூறுகிறார். இத்தருமச்சாலையில் ஜாதி பேதமின்றி பசியென்று வருவோருக்கு பசிபோக்க வேண்டும் எனவும் விதித்தார்.

ன்மார்க்க போதினி (பாடசாலை)

தருமச்சாலை நிறுவிய அதே ஆண்டிலேயே (1867) அவர் சன்மார்க்க போதினி என்னும் பாடசாலை ஒன்றையும் நிறுவினார். இப்பாடசாலையில் சிறியவர் முதல் முதியோர் வரை அனைவருக்கும் கல்வி வழங்கப்பட்டது. இங்கு தமிழ், சமஸ்கிருதம், ஆங்கிலம் ஆகிய மொழிகள் கற்பிக்கப்பட ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

சன்மார்க்க சங்க பத்திரிகை

சன்மார்க்க கொள்கை பிரச்சாரத்துக்கான   கருவியாக பத்திரிகை ஒன்று வள்ளலாரால் தொடங்கப்பட ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. இது பற்றி பிற விபரங்கள் இல்லை.

திருவருட்பா

வள்ளலார் அளித்த பாடல்களும் போதனைகளும் தொகுக்கப்பட்டு திருவருட்பா எனப் பெயரிடப்பட்டது. அவருடைய சீடர்கள் அவற்றை அச்சிடுவதற்காக இராமலிங்கரிடம் அனுமதி கேட்டனர். ஆரம்பத்தில் இதற்கு ஒப்புக்கொள்ளாத இராமலிங்கர் பிறகு தாம் பாடிய பாடல்களைத் தவிர்த்துவிட்டு அருட்பெருஞ்சோதியர் அருளால் தாம் பாடிய பாடல்களை மட்டும் அச்சிட அனுமதி தந்தார். தம் பாடல்கள் அச்சிடப்படுவது அவ்வளவு அவசியமில்லை என்று கூறிவிட்டார். திருவருட்பா முகப்பில் வள்ளலாரை இராமலிங்கசாமி எனப்பெயரிட அவர் சீடர்கள் அனுமதி கோரினர். அதற்கு இராமலிங்கர் இராமலிங்கசாமி யென்று வழங்குவிப்பது என் சம்மதமன்று. என்னை ? ஆரவாரத் திற்கு அடுத்த பெயராகத் தோன்றுதலில். இனி அங்ஙனம் வழங்காமை வேண்டும். ஜீவகாருண்யமும் சிவானுபவமும் அன்றி மற்றவைகளை மனத்தின்கண் மதியாயிருத்தல் வேண்டும்.’

(தொடரும்)



22 ஜூலை 2021


அபு தாபி, ஐக்கிய அரபு நாடுகள், 22 ஜூலை 2021, (BWNS) — ஐக்கிய அரபு நாடுகள் (UAE) பஹாய்களினால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஒரு தனித்தன்மையான கருத்தரங்கு நாட்டின் மத தலைவர்கள் பரஸ்பர மரியாதையை நிர்மாணிப்பதற்கும் அப்பால் சென்று, சகவாழ்வு, பொது அக்கறை சார்ந்த கேள்விகள் மீதான ஒன்றுபட்ட தொலைக்கு ஆகியவற்றைப் பேணுகின்றனர்.

ஐக்கிய அரபு நாடுகளின் பல்வேறு மத சமூகங்களின் பிரதிநிதிகள், இந்தத் தொற்றுநோயின் ஆரம்பத்தில் தங்கள் நாட்டு மக்களின் நல்வாழ்வுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்வதற்கான ஒரு தளமாக இந்த மன்றம் நிறுவப்பட்டது, ஆனால் அது விரைவாக, மதத் தலைவர்கள் சமூகத்தின் லௌகீக மற்றும் ஆன்மீக முன்னேற்றத்திற்கு உறுதியான வகையில் பங்களிப்பதில் மதத்தின் பங்கை ஆராய்வதற்கான வழிமுறையாக உருவாகியுள்ளது .

“பங்கேற்பாளர்கள் தங்கள் சமய சமூகங்களில் சிந்தனா ஒற்றுமையை வளர்ப்பதற்கும், நமது சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கு பங்களிக்கும் கூட்டு முயற்சிகளை ஆதரிப்பதற்கும் எவ்வாறு மேலும் கலந்துரையாடல்களைத் தூண்டுவது என்பது பற்றிய ஒன்றிணைந்த கலந்தாலோசனை” இந்த கூட்டங்களை குறிப்பிடத்தக்கவையாக ஆக்கியுள்ளது என அந்நாட்டு பஹாய்களின் பிரதிநிதி ரோயா ஸாபெட் கூறுகிறார் .

அவர் தொடர்ந்து கூறுவதாவது: “சமூக தன்மைமாற்றம் தொடர்பான ஆழமான கருத்தாக்கங்கள் மற்றும் கருப்பொருள்களைப் பற்றி நாங்கள் ஆராய்ந்து, விரிவான குழுக்களிடையே மதம் எவ்வாறு செயல்பாட்டுக்கு ஊக்கமளிக்கும் என்பதைப் பற்றி ஆழமாக சிந்திக்கின்றோம்.”

பெண்கள் மற்றும் ஆண்கள் சமத்துவத்தின் பஹாய் கொள்கையை மையமாகக் கொண்ட ஒரு சமீபத்திய கூட்டத்தில், ஒரு பங்கேற்பாளர் கூறியதாவது: “மதத் தலைவர்கள் எனும் முறையில் நாம் அனைவரும் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையிலான சமத்துவத்தைப் பற்றிய உண்மையான புரிந்துணர்வு கலாச்சாரத்தை வடிவமைப்பதில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பங்கைக் கொண்டுள்ளோம். ”

கலந்துரையாடலுக்காகத் தயாரிக்கப்பட்டு பங்கேற்பாளர்களுக்கு விநியோகிக்கப்பட்ட ஒரு ஆய்வறிக்கையில், பெண்கள் மற்றும் ஆண்களுக்கு இடையிலான சமத்துவம் என்பது பொது நன்மைக்காக சாதிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு சூழல் மட்டுமின்றி, அது மனித மெய்நிலையின் ஓர் அம்சமாகும், என்பதை ஐக்கிய அரபு நாடுகளின் பஹாய்கள் எடுத்துரைத்தனர்.

அறிக்கையின் ஒரு பகுதி பின்வருமாறு கூறுகிறது: “அர்த்தம் தேடுதல், நோக்கம், சமூகம், அன்பு செலுத்துவதற்கான திறனாற்றல், உருவாக்குதல், பற்றுறுதியுடன் இருத்தல் ஆகியவற்றிற்குப் பாலினம் கிடையாது. இத்தகைய நம்பிக்கை மனித சமுதாயத்தின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் ஒழுங்கமைப்பதில் ஆழமான தாக்கங்களைக் கொண்டுள்ளது. மனிதர்களை மனிதர்களாக்குவது–அவர்களின் உள்ளார்ந்த கண்ணியம் மற்றும் மேன்மையே–ஆணோ பெண்ணோ அல்ல. ”

இதுவும் கடந்த வருடத்தில் ஆராயப்பட்ட பிற கருப்பொருள்களும் ஐ.அ.நாடுகளின் சமுதாயத்தில் சகவாழ்வு பற்றிய ஒரு விரிவான உரையாடலின் ஒரு பகுதியாகும். இது, இந்தச் சொல்லாடல், சமீபத்திய ஆண்டுகளில் ஐக்கிய அரபு நாடுகளில் மட்டுமன்றி, முழு அரபு மண்டலத்திலும் குறிப்பிடத்தக்க முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றுள்ளது.

In-person gathering held according to safety measures required by the government. Representatives of the Bahá’í community of the United Arab Emirates meet with leaders of other religious communities in an interfaith gathering hosted by the Hindu community in November 2020.
அரசாங்கம் விதித்துள்ள பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளின்படி நிகழ்ந்த நேரடி ஒன்றுகூடல். ஐக்கிய அரபு எமிரேட்ஸின் பஹாய் சமூகத்தின் பிரதிநிதிகள் பிற மத சமூகங்களின் தலைவர்களை நவம்பர் 2020’இல் இந்து சமூகம் நடத்திய ஒரு சமய நல்லிணக்க கூட்டத்தில் சந்திக்கின்றனர்.

“இந்தக் குழு வெவ்வேறு மதங்களைச் சேர்ந்த அனைவரையும் ஒன்றிணைத்து மதிப்புமிக்க விவாதங்களைத் தொடங்குவதன் மூலம் சகவாழ்வு மற்றும் சகிப்புத்தன்மைக்கான மட்டத்தை உயர்த்தியுள்ளது” என நாட்டின் பௌத்த சமூகத்தின் பிரதிநிதி ஆஷிஸ் பரூவா கூறுகிறார். கூட்டங்களின் ஒருங்கிணைந்த உணர்வைப் பற்றி திரு பரூவா தொடர்கிறார்: “இது உண்மையிலேயே அரிதானது … அதுவும் நம் வாழ்நாளில்.”

பங்கேற்பாளர்களிடையே வளர்க்கப்பட்ட நட்பின் வலுவான பிணைப்புகளை பஹாய் சமூகத்தைச் சேர்ந்த டாக்டர் ஸபேட் விவரிக்கிறார்: “இந்தக் கூட்டங்களின் மூலம் நாங்கள் மிகவும் நெருக்கமாகிவிட்டோம், சமூகத்தில் அதிக சகவாழ்வை வளர்ப்பது மற்றும் ஊக்குவிப்பது எப்படி என்பதிலும் சமூகத்தின் பொதுநலனை ஊக்குவிப்பதிலும் உண்மையான கவனம் செலுத்தி மணிக்கணக்கில் ஒன்றாக அமர்ந்திருக்கிறோம். வெவ்வேறு மதங்களின் தலைவர்களிடையே இந்த வகையான உரையாடல் நம் நாட்டில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அனுபவமாகும்.”

மூலாதாரம்: https://news.bahai.org/story/1520/


மனிதனின் பௌதீக மற்றும் ஆன்மீகச் சிறகுகள்           

அப்துல்-பஹாவின் முதலாவது பொது உரை நியூ யார்க் நகரில் எஸ்ஸன்ஷன் கிருஸ்தவ கோவிலின் திருச்சபையினர் முன் ஏப்ரல் 14ம் தேதி நிகழ்த்தப்பட்டது. அவரது உரையின் மையக் கருத்துகள் பின்வருமாறு:

            இன்று மானிட உலகிற்கு அனைத்துலக ரீதியிலான ஐக்கியமும் இணக்கமும் தேவைப்படுகின்றது. இவ்வுயர்ந்த அடிப்படை கோட்பாடுகளை ஸ்தாபித்திட ஓர் இயக்க ஆற்றல் தேவைப்படுகின்றது. மானிட உலகின் ஐக்கியமும் ‘அதிவுயரிய அமைதியும்’ லௌகீக வழிகளில் சாதிக்கப்பட முடியாது. அவை அரசியல் வழிகளிலும் ஸ்தாபிக்கப்பட முடியாது, ஏனெனில் தேசங்களின் அரசியல் தேவைகள் பலவிதப்பட்டும் மக்களின் கொள்கைகளும் ஒன்றுக்கொண்று வேறுபட்டும் முறண்படவும் செய்கின்றன. அவை இன ரீதியிலோ தேசவிசுவாச சக்தியின் மூலமாகவோ ஸ்தாபிக்கப்பட முடியாது. ஏனெனில், இவை யாவும் தன்னலமிக்க, வலுவற்ற மானிட சக்திகளாகும். இனவேறுபாடுகள், தேசவிசுவாசம் சார்ந்த காற்புணர்வுகள் ஆகியவை இந்த ஐக்கியம், உடன்பாடு ஆகியவை நனவாக்கப்படுவதை தடுக்கின்றன. ஆதலால், கடவுள் அவதாரங்கள் அனைவரின் அடிப்படை போதனைகளான மானிட இராஜ்ய ஒருமைத்தன்மையின் மேம்பாடானது புனித ஆவியின் தெய்வீக சக்தி, மூச்சுகள் ஆகியவற்றின் வாயிலாகவின்றி வேறு வகைகளில் அடையப்படவே முடியாது. பிற சக்திகள் யாவும் வலுவற்றவை, இதை சாதிப்பதற்கு ஆற்றலற்றவை.

மனிதனுக்கு இரண்டு சிறகுகள் வேண்டும். ஒன்று பௌதீக ஆற்றலும் லௌகீக நாகரிகமும் ஆகும்; மற்றது ஆன்மீகச் சக்தியும் தெய்வீகப் பன்பாடும் ஆகும். ஒரு சிறகை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு பறக்கஇயலாது. இரண்டு சிறகுகள் தேவை. ஆகவே, லௌகீக நாகரிகம் எவ்வளவுதான் மேம்பாடு கண்டிருந்த போதிலும் அது ஆன்மீக நாகரிகத்தின் வளர்ச்சியின்றி முழுநிறைவு அடையவே முடியாது.

            அக்கிருஸ்தவ கோவில் நகர இடமின்றி நிறைந்திருந்தது; அப்துல்-பஹா வெளியேறும் போது மக்கள் வாழ்த்துத் தெரிவிக்க அவரை நோக்கி விரைந்தனர். ஒரு பெண்மணி அவருடைய அங்கியைப் பற்றிக்கொண்டு கதறியழுதார். அழுகை, அப்பெண்மணி கூற முயன்ற வார்த்தைகளை மூழ்கடித்தது. எங்கு பார்த்தாலும் மீண்டும் மீண்டும் அதே காட்சி. கிழக்கிலிருந்து விஜயம் செய்துள்ள அவ்வற்புத மனிதரைச் சந்தித்திட மக்கள் அவரை நோக்கி விரைந்தவாறு இருந்தனர்; அவர்களிலிருந்து ஆழ்ந்த உணர்ச்சிவயம் வெளிப்பட்டது. அப்துல்-பஹா எல்லா சூழ்நிலைகளையும், பெருந்தகைமையோடும் அமைவடக்கத்துடனும் யாவற்றையும் உள்ளடக்கும் அன்புக்கருணையுடனும் இரக்கத்துடனும் எதிர்கொண்டார்.

(HM Balyuzi, “‘Abdu’l-Bahá – The Centre of the Covenant of Bahá’u’lláh”, pp. 174-175)


பஹாவுல்லாவின் மூத்த குமாரரும் அவரால் நியமிக்கப்பட்ட அவரது வாரிசும் ஒரு பஹாய் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதற்கான உதாரண புருஷருமான அப்துல்-பஹா, மனித வரலாற்றில் ஒரு தனித்துவமான ஸ்தானத்தை வகிப்பதுடன், அவரது ஆழ்ந்த ஞானம், மனித நாகரிகத்திற்கான அவரது ஆழ்ந்த பங்களிப்புகள் ஆகியவற்றுக்குப் பெயர் பெற்றவராவார். அத்துடன், அப்துல்-பஹா தமது பெரும் நகைச்சுவை உணர்விற்காகவும் பெயர் பெற்றிருந்தார். சிரிப்பதற்கு மிகவும் விரும்புவார். சில வேளைகளில் கண்களில் நீர் வழிய, தமது தலைப்பாகை கீழே விழும் அளவிற்கு வாய்விட்டுச் சிரிப்பார்.

ஒரு முறை, “என் இல்லம், அமைதியின் இல்லம்” என அப்துல்-பஹா கூறினார். என் இல்லம், ஆனந்தம், களிப்பு ஆகியவற்றின் இல்லம்… இது அறிவுக்கான இல்லம்; அதில் பிரவேசிப்பவர் அறிவு பெற வேண்டும். இது அன்பின் இல்லம்: அதற்குள் வருபவர்கள் அன்பெனும் பாடத்தைப் பயில வேண்டும்; அதம் மூலம் அவர்கள் ஒருவர் மற்றவர் மீது அன்பு செலுத்தக் கூடும்.”54

– Star of the West, Volume 5, p. 40.

நியூ ஹேம்ப்ஷாயரில் அப்துல்-பஹா (1912) (National Baha’i Archives, US)

ஒரு முறை பஹாய் ஒருவர் அப்துல்-பஹாவைச் சந்தித்து பின்வரும் கேள்வியைக் கேட்டார் “…எல்லாருமே சுவர்க்கம் செல்வோம் என பஹாவுல்லா கூறியுள்ளார் என்பது உண்மையா?” (பஹாய் போதனைகள் நரகம் என ஒன்று இல்லையென கூறுகின்றன—அடுத்த உலகில் எல்லா மக்களுக்குமான ஒரு தொடர்ச்சியான வாழ்க்கை மட்டுமே உள்ளது.) அதற்கு அப்துல்-பஹா இறைவன் அருளால், ஆமாம், எல்லாருமே சுவர்க்கம் செல்வர் என்றார். அம்மனிதர் மேலும் தொடர்ந்து, “பல மில்லியன் மக்களைக் கொன்று குவித்த மொங்கோலிய மன்னனான கெங்கிஸ் காஃன் கூட சுவர்க்கம் செல்வாரா? என்றார். அதற்கு அப்துல்-பஹா ஆமாம் அவரும் சுவர்க்கம் செல்வார், என்றார். பின்னர் அம்மனிதர், “பெருமளவு சேதங்களையும் மரணத்தையும் விளைவித்த நெப்போலியன் கூடவா சுவர்க்கம் செல்வார்? என்றார். மற்றும், பாப் பெருமானாரை கொலை செய்த நாஸிரிடின் ஷா கூடவா? எனக் கேட்டார். “அப்படியானால், யார்தான் நரகம் செல்வர்?” அதற்கு அப்துல்-பஹா, “அளவுக்கதிமான கேள்வி கேட்போர்” என சிரித்தவாறு பதிலளித்தார்.

வட கலிபோர்னியாவில் உள்ள போஷ் பஹாய் பள்ளியின் நிறுவனரான திரு ஜான் போஷ், அப்துல்-பஹாவைக் காண்பதற்காக நியூ யார்க் வந்திருந்தார். அவர் அப்துல்-பஹாவிடம் தாம் அவரைக் காண்பதற்காக கலிபோர்னியாவிலிருந்து நியூ யார்க் வரை 3,000 மைல்கள் பிரயாணம் செய்து வந்துள்ளதாகக் கூறினார். அதற்கு அப்துல்-பஹா, நான் உம்மைச் சந்திப்பதற்காக 8,000 மைல்கள் கடந்து வந்துள்ளேன் என்றார்!

ஒரு முறை, பிரிட்டிஷ் எழுத்தாளரும் மனிதாபிமானரும் ‘சிறார்களைப் பாதுகாப்போம்’ எனும் நிவாரண முகவாண்மையின் உடன்-நிறுவனருமான லேடி புலொம்ஃபீல்ட், அப்துல்-பஹாவைப் பார்த்து, அவருக்குப் பசியில்லை என்றாலும், அவர் கண்டிப்பாக உணவருந்த வேண்டும் என்றாராம். அதற்கு அப்துல்-பஹா சிரித்தவாறு, என்னதால் செய்தபோதிலும், பாரசீக மற்றும் ஒட்டமான் சாம்ராஜ்யத்தின் மன்னர்கள் கூட அவரை அசைக்க முடியவில்லை ஆனால் லேடி புலொம்ஃபீல்ட் அவரை வற்புறுத்தி சாப்பிட வைத்துவிட்டார் என அங்கிருந்த மக்களிடம் சிரித்தவாறு கூறினார்.

– H. M. Balyuzi, Abdu’l-Baha, p. 35.

அப்துல்-பஹாவின் நிருபங்களும் கடிதங்களும் பிஞ்சுப் பருவத்திலிருந்த பஹாய் சமூகத்தை ஒன்றுபடுத்தி வந்தன. அவற்றுள் சில நிருபங்கள் சற்று நகைச்சுவை கலந்தவை. ஒரு முறை, பாரசீகத்தின் இஸ்ஃபாஹான் நகர பஹாய் நிலையத்திற்குப் பொறுப்பாளர் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டுள்ளதாக அப்துல்-பஹாவிடம் ஒருவர் கூறினார். அப்துல்-பஹா அந்தப் பொறுப்பாளருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி, அதில் அவர் பஹாய் நிலைய பொறுப்பாளராக நியமிக்கப்பட்டுள்ளதை தாம் அறிய வந்துள்ளதாகவும் அவரது பணியில் அவர் சிறப்பாகச் செயல்படுகிறார் எனவும் உறுதி கூறினார். அதே கடிதத்தில், அப்துல்-பஹா பஹாய்களின் சேவகர் என்பதை அப்பொறுப்பாளர் நினைவில் கொள்ள வேண்டுமென அவர் கேட்டுக்கொண்டதுடன், அப்பொறுப்பாளர் அப்துல்-பஹாவின் அந்தப் பணியை அபகரித்துக்கொள்ளக் கூடாது எனவும் அவர் அவ்வாறு செய்தால் அப்துல்-பஹா அவரை நீதிமன்றத்தில் நிறுத்திவிடுவேன் என (நகைச்சுவையுடன்) எச்சரித்தார்.

மற்றொரு முறை, யாஸ்ட் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதர் அப்துல்-பஹாவுக்கு விஜயம் செய்து, தாம் சமயத்திற்காக எது வேண்டுமானாலும் செய்வதாகவும் ஆனால் ஓர் உயிர்த்தியாகியாகிட மட்டும் விரும்பவில்லை எனக் கூறினாராம். ஆரம்பகாலங்களில் பாரசீக நாட்டில் ஒரு பஹாயாக இருப்பது பெரும்பாலும் மிகவும் ஆபத்தான ஒரு விஷயமாக இருந்தது. பல பஹாய்கள் சித்திரவதைக்கு உட்பட்டு தங்கள் உயிரை இழந்திருந்தனர். தாம் ஒரு பஹாய் எனும் முறையில் உயிரிழக்கமாட்டார் என அப்துல்-பஹா தமக்கு வாக்குறுதி அளித்திருப்பதாக அம்மனிதர் உணர்ந்திருந்தார். ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு அம்மனிதர் சந்தையில் இருந்தபோது, யாரோ ஒருவர் அவரை ஒரு பஹாய் என அடையாளங்கண்டும் அதனால் ஒரு கூட்டம் அவரை விரட்டவும் ஆரம்பித்தது. ஓடிய போது, அவர் நகரின் எல்லையை விட்டு மலைகளை நோக்கி ஓடினார். அப்போது அவர் அப்துல்-பஹாவை நினைத்துக்கொண்டு, “என்னை ஓர் உயிர்த்தியாகிட விடமாட்டீர் என வாக்குறுதியளித்தீரே, என்னவாயிற்று!” என்றார். அக்கணம் அவர் தடுமாறி ஒரு குழிக்குள் விழுந்துவிட்டார். கூட்டம் அவரைக் கடந்து சென்றுவிட்டது. உடனே அம்மனிதர் மேல்நோக்கிப் பார்த்து, “நல்ல வேளை நான் உங்களை ஞாபகப்படுத்தினேன்” என்றார்.

பஹாய் சமயத்தின் பாதுகாவலரான ஷோகி எஃபென்டி, பஹாய்கள் சிடுசிடுப்பையும் சதா கவலை தோய்ந்த  முகத்தையும் காட்டிக்கொண்டிருக்கலாகாது எனக் கூறி, மகிழ்ச்சியும் ஹாஸ்யமும் பஹாய் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாகும் என்றார். அப்துல்-பஹா தாமே அந்த அறிவுரைக்கு உதாரணமாக இருந்தார்.


கடவுள் அருட்பெருஞ்சோதியானவர்
(அருட்பெருஞ்சோதி அகவல்)

இறைவன் அருட்பெருஞ்சோதி என்னும் நம்பிக்கையின் விளைவாகப் பாடிய அருட்பெருஞ்சோதி அகவல் அருட்பெருஞ்சோதி என ஆரம்பித்து அருட்பெருஞ்சோதி என முடிகிறது. பழங்காலம் தொட்டு இந்நாள் வரை தமிழில் பாடப்பெற்ற பாடல்களிலேயே மிகவும் நீண்டது இதுவேயாகும். அருட்பெருஞ்சோதி என்னும் வாக்கியம் 1000 முறைகளுக்கு மேல் இப்பாடலில் வருகிறது. இராமலிங்கரின் எழுத்துப் படைப்புக்களிலேயே இந்த அகவலே நடு மையமாக விளங்குகிறது. இவ்வருட்பெருஞ்சோதியான ஆண்டவர், பூமியில் கூடிய விரைவில் தோன்றி மக்களை ஆட்கொள்வார் என இராமலிங்கர் வாக்களிக்கின்றார். பின்னாளில் அவர் எழுத்துக்கள் பெரும்பாலும் இவ்வருகை தொட்டே எழதப்பட்டுள்ளன. இவ்வருகைக்காக மக்கள் அனைவரும் அருளோடும் தூய சிந்தையுடனும் இருக்கவேண்டும் எனவும் கூறுகிறார்.

சிறு தெய்வ வழிபாடு கூடாது

சிறு தெய்வ வழிபாடு அறவே கூடாது என்று வள்ளலார் வலியுறுத்துகின்றார். சிறு தெய்வங்கள் இறைவனுடன் ஒப்பிடுகையில் தூசியைப் போன்றவர்கள் என்றும், பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்திரன் என்னும் மும்மூர்த்திகளும் இச்சிறு தெய்வக் கூட்டத்தினர் என்பது வள்ளலாரின் கூற்று. (இங்கு ருத்திரன் என்பது சிவம் அல்லவென்றும் விளக்குகிறார். சிவன் முழுமுதற்பொருள், ருத்திரன் அவருடைய அம்சம்) இவர்கள் மூவரும் ஒரு காலத்தில் சமயத் தலைவர்கள். அருட்பெருஞ்சோதியரை வேண்டிக் கொண்டு, பிரம்மா சிருஷ்டிக்கும் சக்தியையும், விஷ்ணு சிருஷ்டி, காத்தல் சக்தியையும், ருத்திரன் சிருஷ்டி, காத்தல், அழித்தல் என்ற மூன்று சக்தியையும் பெற்றதாக வள்ளலார் கூறுகிறார். இவர்களை வணங்குவதால் இவர்கள் கொண்டுள்ள அற்பசக்திகளே வணங்குவோரைச் சாறும் என்றும் எல்லாம் வல்ல அருட்சோதி ஆண்டவரை வணங்குவதே எல்லா அருளையும் பெறும் மார்க்கம் என வள்ளலார் அறிவுறுத்துகிறார்,

இச்சிறு தெய்வங்கள் பெயரால் உயிர்ப்பலி கொடுப்பதையும் வள்ளலார் வன்மையாகக் கண்டிக்கின்றார்.

புலால் உண்ணாமை

சன்மார்க்கச் சங்கத்தினர் சைவ உணவே உட்கொள்ளவேண்டும் என்பது வள்ளலாரின் மற்றுமொரு கொள்கை. காலப்போக்கில் புலால் உணவு கைவிடப்படும் என அவர் மேலும் கூறுகிறார்.

சாதி சமய வேற்றுமைகள் கூடாது

இக்கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் ஒரு பிரார்த்தனையை வள்ளலார் ஓதுகின்றார்:

எஎல்லாம் உடைய அருட்பெருஞ் சோதி அற்புதக்கடவுளே! இது தொடங்கி எக்காலத்தும் சுத்த சன்மார்க்கத்தின் முக்கிய தடையாகிய சமயங்கள் மதங்கள் மார்க்கங்கள் என்பவற்றின் ஆசார கங்கற்ப விகற்பங்களும் வருணம் ஆசிரம முதலிய உலகாசார சங்கற்ப விகற்பங்களும் எங்கள் மனதிற் பற்றாத வண்ணம் அருள் செய்தல் வேண்டும். சுத்த சன்மார்க்கத்தின் முக்கிய லஷியமாகிய ஆன்ம நேய ஒருமைபாட்டுரிமை எங்களுக்குள் எக்காலத்தும் எவ்விடத்தும் எவ்விதத்தும் எவ்வளவும் விலகாமல் நிறைந்து விளங்கச் செய்தருளல் வேண்டும். எல்லாமாகிய தனிப்பெருந்தலைமை அருட்பெருஞ் சோதியாண்டவரே! தேவரீர் திருவருட் பெருங் கருணைக்கு வந்தனம்! வந்தனம்!
– சுத்த சன்மார்க்க சத்திய சிறுவிண்ணப்பம்.

மேலும்,

சாதியிலே மதங்களிலே சமயநெறிகளிலே சாத்திரச் சந்தடிகளிலே கோத்திரச்சண் டையிலே ஆதியிலே அபிமானித் தலைகின்ற உலகீர் அலைந்தலைந்து வீணே நீர் அழிதல் அழகலவே

என்றும் ஜாதி சமய வேறுபாட்டால் அழிவை நோக்கிச் செல்லும் மக்களுக்கு உபதேசிக்கின்றார். இக்காலத்தில் சகலவிதமான தத்துவங்கள் யாவற்றையும் அருட்பெருஞ்சோதியர் பயிர்களுக்கு எருவாக மாற்றி சுத்த சன்மார்கமே நிலைக்கச் செய்துள்ளார் எனவும் மார்க்கங்கள் எல்லாம் ஒன்றாகும் என்றும் சகல மார்க்கங்களையும் தாம் மதிப்பதாகவும் இராமலிங்கர் கூறுகிறார்.

ஆன்மநேய ஒருமைப்பாட்டுரிமை

இக்கோட்பாடு, எல்லா உயிரும் தன்னுயிர் போல எண்ண வேண்டும் எனவும் தளக்கெதுவோ அதுவே பிற உயிர்க்கும் என்னும் கருத்தைக் கொண்டது. இச்சிந்தை கொண்டவர்களுக்குச் சேவை செய்ய ஏங்கினேன் என்கின்றார் வள்ளலார். இச்சிந்தை கொண் டோரின் உள்ளங்கள்தான் இறைவன் திருவிளையாடல் நடைபெறும் தளம் எனவும் மேலும் சொல்கிறார்.

ற்போதுள்ள சமய நூல்கள் முடிவான உண்மையை தெரிவிப்பன அல்ல

இதையொட்டி இராமலிங்கர் கூறுவது, ‘இதற்கு மேற்பட, நாம் முன் பார்த்தும் கேட்டும் லதியம் வைத்துக்கொண்டிருந்த வேதம், ஆகமம், புராணம், இதிகாசம் முதலிய கலைகள் எதனிலும் லக்ஷியம் வைக்கவேண்டாம். ஏனென்றால், அவைகளில் ஒன்றிலாவது குழூஉக்குறி யன்றித் தெய்வத்தை இன்னபடி என்றும், தெய்வத்தினுடைய உண்மை இன்னதென்றும், கொஞ்சமேனும் புறங்கவியச் சொல்லாமல், மண்ணைப் போட்டு மறைத்து விட்டார்கள் . அணுமாத் திரமேனும் தெரிவிக்காமல், பிண்ட லக்ஷணத்தை (மனித உடம்பின் அமைப்பை) அண்டத்தில் (தெய்வலக்ஷணமாக) காட்டிளார்கள். யாதெனில், கைலாசபதி என்றும் வைகுண்டபதி என்றும் சத்தியலோகாதிபதி யென்றும் பெயரிட்டு, இடம் வாகனம் ஆயுதம் வடிவம் ரூபம் முதலியவையும் ஒரு மனுஷ்யனுக்கு அமைப்பது போல அமைத்து, உண்மையாக இருப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

அவற்றில் லக்ஷியம் வைத்தால், ஆண்டவரிடத்தில் வைத்துக்கொண்டிருக்கிற லக்ஷியம் போய்விடும். ஆண்டவரிடத்தில் லக்ஷியம் போய்விட்டால் நீங்கள் அடையப்போகிற பெரிய பிரயோஜனம் போய்விடும்.

…… இதுபோல், சைவம் வைணவம் முதலிய சமயங்களிலும், வேதாந்தம் சித்தாந்தம் முதலிய மதங்களிலும் லக்ஷியம் வைக்க வேண்டாம். அவற்றில் தெய்வத்தைப் பற்றி குழூஉக்குறியாகக் குறித் திருக்கிறதே யன்றிப் புறங்கவியச் சொல்லவில்லை. அவ்வாறு பயிலுவோமானால் நமக்குக் காலமில்லை. ஆதலால் அவற்றில் லக்ஷியம் வைக்க வேண்டாம். ஏனெனில், அவைகளிலும் – அவ்வச்சமய மதங்களிலும் – அற்பப் பிரயோஜனம் பெற்றுக் கொள்ளக்கூடுமே யல்லாது, ஒப்பற்ற பெரிய வாழ்வாகிய இயற்கையுண்மை என்னும் ஆள்மானுபவத்தை பெற்றுக்கொள்கின்றதற்கு முடியாது. ஏனெனில், நமக்குக் காலமில்லை. மேலும் இவைகளுக்கு சாக்ஷியாக நானே யிருக்கிறேன், நான் முதலில் சைவ சமயத்தில் லக்ஷியம் வைத்துக் கொண்டிருந்தது இவ்வள வென்று அளவு சொல்லமுடியாது.

…….. அந்த லக்ஷியம் இப்போது எப்படி போய்விட்டது. பார்த்திர்களா!

…….ஏன் அவ்வளவு மிகுந்த அழுத்தம் எனக்கு அப்போதிருந்த தென்றால், அப்போது எனக்கு அவ்வளவு கொஞ்சம் அற்ப அறிவாக இருந்தது. இப்போது ஆண்டவர் என்னை ஏறாத நிலைமே லேற்றியிருக்கின்றார். இப்போது எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டதினால் வந்த லாபம் இது. ஆதலால் நீங்களும் விட்டு விட்டீர்களானால், என்னைப் போல் பெரிய லாபத்தைப் பெறுவீர். இதுவரைக்கும் விடாமல் வைத்துக் கொண்டிருத்தவர்கள் ஏதாவது லாபத்தைப் பெற்றுக் கொண்டார்களா? பெற்றுக் கொள்ளவில்லை.

இறந்தவரை புதைத்தலல்லாது எரிக்கக்- கூடாது.

பிணத்தை எரிப்போரைப் பார்த்து ‘பிணங்கழுவி எடுத்துப்போய் சுடுகின்றீர் இனிச்சாகும் பிணங்க ளேநீர்’ என்று திட்டுகிறார் வள்ளலார். பரன் அளிக்கும் தேகம் இது, சுடுவது அபராதம், சுட்டால் அது தான் கொலையாம்’ எனவும் கூறுகிறார்.

இறந்தவர் உயிரபெற்றெழுவர்

இக்கோட்பாடு ‘ரிசரெக்ஷன்’ எனும் கிருஸ்தவ கோட்பாட்டை ஓட்டியுள்ளது. அருட்பெருஞ்சோதி ஆண்டவர் இவ்வுலகில் தோன்றும் தருணம் இது. அப்போது இறந்தவர் உயிர்பெற்று எழக்காணலாம் என இராமலிங்கர் கூறுகிறார்.

பிற போதனைகள்

சன்மார்க்கம் விளங்கும் காலம் இக்காலமென்பது தெரிந்த தெரியாத இறந்தவர்களெல்லாம் உயிர்பெற்று சங்கத்தின் உறுப்பினர்களாகும் காலம். இதையொட்டி கலியுகம் என்பது 5000 வருடங்களே என்றும் சமஸ்கிருத பண்டிதர்கள் கூறுவது போல் 4,32,000 வருடங்கள் அல்லவென்று கூறுகிறார். அவருடை சீடர்கள் இதைக் குறிப்பிடுகையில் (1882ல்) இன்னும் 10 வருடங்களில் முழுதாக கலி திர்ந்துவிடும் எனக்கூறுகின்றனர்.

(தொடரும்)


The_Seven_Martyrs_of_Tehran
உயிர்த்தியாகம்

அப்துல் பஹா நியூ ஜேர்ஸியில் உள்ள மொன்ட்கிலேருக்குப் பயணம் செய்தார். நியூ யார்க் நகரின் கோடைக்காலத்தின் தகிக்கும் காற்று மிகவும் சோதிப்பதாகவும் அப்துல்-பஹாவின் உடலைப் பெரிதும் பாதித்தும் இருந்தது. ஆகவே, மொன்ட்கிலேர் பயணம் அவசியமாகியது, ஆனால் அவர் அங்கு முழு ஓய்வாக இருந்தார் என சொல்வதற்கு வழியே இல்லை.

அவர் நியூவார்க் சென்று அன்றிரவு அங்கேயே தங்கினார். அவர் அனுதினமும் பஹாய்களையும் தேடுவோரையும் ஆர்வலர்களையும் சந்தித்தார். அவர்களின் கூட்டங்களில் அடிக்கடி உரையாற்றினார். ஒரு நாள் இயேசுநாதரின் பின்வரும் வார்த்தைகளுக்கான அர்த்தத்தை எடுத்துரைத்தார்: ‘தன்னுடைய சிலுவையைச் சுமக்காமல் என்னைப் பின்தொடர்வோர், என்னுடைய சீடராக முடியாது,’

அதன்பின் அவர் பாப்’இகள் பற்றியும் பஹாய் உயிர்த்தியாகிகள் குறித்தும், குறிப்பாக மிர்ஸா அப்துல்-வஹ்ஹாப்-இ-ஷிராஸி குறித்தும், உரையாற்றினார். இவ்விளைஞன் பஹாவுல்லாவை ஒருமுறைதான் சந்தித்திருந்தான், ஆனால் அவர்பால் மிகுந்த பற்றுக்கொண்டு, யாவற்றையும் துறந்து, அவரைப் பின்பற்றி திஹரான் நகர் சென்று, அங்கு நாஸிரிடின்-ஷா மீது நடந்த கொலை முயற்சியின் பயனாக பாப்’இகளுக்கு வலைவீசிக்கொண்டிருந்த அதிகாரிகளின் கையில் சிக்கினான்.

தன் இதயத்தின் ஆவலை, பஹாவுல்லாவின் பிரசன்னத்தை அந்த நிலவறையில் அவ்விளைஞன் அடைந்தான்: அவனை அவனுடைய தியாகமரணத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும் நாளன்று, அவன் முதலில் தன் தலையை பஹாவுல்லாவின் பாதங்களின்மீது வைத்து முத்தமிட்டான். பிறகு தன் சக-நம்பிக்கையாளர்களை அவன் அரவணைத்தான்.

பிரியாவிடையை இவ்வாறு பெற்றுக்கொண்டபின், அவன் களிப்பால் தன் விரல்களை நொடித்து நடனமாடிக்கொண்டே அந்த நிலவறையை விட்டகன்று தியாகமரணத்தின் கரங்களில் சரணடைந்தான். அப்துல்-பஹா கூறிய மிர்ஸா அப்துல்-வஹ்ஹாபின் அவ்விருவிருப்பான கதையைச் செவிமடுத்துக்கொண்டிருந்தோர் மெய்மறந்து போயினர். இக்காட்சியை ஜூலியட் தோம்ஸன் நிறைவு செய்திட காண்போம்:

திடீரென அப்துல்-பஹாவின் உருவம் மாறுதலுக்குள்ளானது. அவ்வுயிர்த்தியாகியின் ஆன்மா அவருக்குள் பிரவேசித்துவிட்டது போல் தோன்றியது… உணர்வுமேலோங்கிட அவர் நிமிர்ந்த சிரசுடன், கைகள் உயர்ந்து விரல்கள் நொடிநொடிக்க வீட்டின் முன் தாழ்வாரத்தில் தமது பாதத்தால் தாளமிட அதனால் ஏற்பட்ட அதிர்வுகளைத் தாங்க முடியாமல் நாங்கள் வீற்றிருந்தோம் — அவரிடமிருந்து அத்தகையதோர் மின்சக்தி கதிர்வீசியது — நான் செவிமடுத்த எவற்றுடனும் ஒப்பிடமுடியாத புலகாங்கிதமும் கடுந்துயரமும் மிக்க உயிர்த்தியாகிகளின் பாடலை அவர் பாடினார்… எனக்கு வேறோர் உலகம் புலனாகியது — அது தெய்வீகத் துயரமெனும் இராஜ்யம்.

அவர் தமது இருக்கையில் அமர்ந்தார். என் கண்களில் கண்ணீர் சுரந்து என் பார்வையை முற்றாக மறைத்தது. கண்கள் தெளிவடைந்தவுடன் அவர் முகம் மேலும் விசித்திரமாகிவிட்டதைக் கண்டேன். அவர் கண்கள் அருவ இராஜ்யத்தின்பால் நிலைக்குத்தியிருந்தன. அவர் கண்கள் இரத்தினங்கள் போல் ஜொலித்தும் களிப்பால் நிறைந்தும் இருந்ததானது அவர் தமது அகக்கண்ணால் கண்ட காட்சி எங்களுக்கும் நிஜம்போல் தோன்றியது. அவர் உதடுகளில் மகிழ்ச்சி தவழ்ந்தது. மிகவும் மென்மையாக, ஏதோ ஓர் எதிரொலி போல், அவர் உயிர்த்தியாகிகளின் பாடலை ரீங்கரித்துக்கொண்டிருந்தார்.

‘பாருங்கள்! உலகில் ஓர் உயிர்த்தியாகியின் மரணம் எத்தகைய விளைவை ஏற்படுத்துகின்றது,’ என அவர் கூவினார், ‘அது என் நிலையையே மாற்றிவிட்டது.’

அங்குச் சற்று நேரம் மௌனம் நிலவியது; பிறகு அவர்: ‘ஜூலியட், நீ எதைப்பற்றி இவ்வளவு ஆழமாகச் சிந்தித்திக்கொண்டிருக்கின்றாய்?’ என்றார்.

‘நீங்கள் உங்கள் நிலையே மாறிவிட்டது எனக் கூறியபோது உங்கள் முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தைப் பற்றி நான் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன். மானிடத்திற்காக மகிழ்ச்சியோடு மரணத்தை ஏற்போர் மீது கடவுள் களிப்புணர்வின் மின்னொளியை நான் கண்டதாக சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

(HM Balyuzi, “‘Abdu’l-Bahá – The Centre of the Covenant of Bahá’u’lláh”, pp. 221-222)


இளைஞர்களின் இயலாற்றல்கள் குறித்து சில சிந்தனைகள்

சிக்மன்ட் பிராய்ட்டின்பால் (Sigmond Freud) சாற்றப்படும் ஒரு தகவலை நான் சமீபத்தில் படித்தேன். அதில் வளரிளம் பருவம் என்பது ‘தற்காலிக மனநோய்’ என குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. அதிக பட்சமாக நமது கலாச்சாரம், குறிப்பாக நமது ஊடகங்கள், இளந்தாரிப் பருவத்தை வேடிக்கை மற்றும் அற்ப பொழுதுபோக்குகளுக்கான காலம் என வருணிக்கின்றன. பெரும்பாலும் இளைஞர்கள் சமுதாயத்திற்குப் பயனான வகையில் பங்களிப்பவர்களாகப் பார்க்கப்படவில்லை.

ஆனால் அப்துல்-பஹா இதை வேறு விதமாகக் காண்கின்றார். அவர் ஐக்கிய அமெரிக்காவிலும் கெனடாவிலும் இருந்தபோது, எதையுமே வெளித்தோற்றத்திற்கும் அப்பால் கண்ணுற வேண்டியதன் அவசியத்தை அவர் வலியுறுத்தினார். இளைஞர்கள் குறித்த நமது புலணுனர்வின்பால் நாம் அமல்படுத்தவேண்டிய அறிவுரையாகும் இது.

அப்துல்-பஹா 1912ல் நியூ யார்க்கிற்கு விஜயம் செய்த போது, அவர் டோரத்தி கிங் பீச்சர் என்னும் பெயர் கொண்ட ஒரு வித்தியாசமான பதிமூன்று வயது பெண்ணைச் சந்தித்தார். அப்துல்-பஹா உரையாற்றுவதைச் செவிமடுக்க டோரத்தியின் பாட்டி டோரத்தியை அழைத்துச் சென்றிருந்தார். ஆனால் டோரத்தி அச்சந்திப்பை ஆர்வத்துடன் எதிர்நோக்கியிருக்கவில்லை. டோரத்தி வழியெல்லாம் குதிரை வண்டியின் அடித்தளத்தை நோக்கியவாறு நேரத்தைக் கடத்தினார். பிறிதொரு காலத்தில் “அவர் என்னைப் பார்த்தால் என்ன செய்வது?” என பயந்துகொண்டிருந்ததை நினைவுகூர்ந்தார். “அவர் என்னிடம் பேசினால் நான் இறந்தே போய்விடுவேன்!” டோரத்தி சென்றடைந்தவுடன், தம் அருகே ஒரு முக்காலியில் உட்காருமாறு அப்துல்-பஹா அவருக்குச் சைகை செய்தார்; டோரத்தியின் கண்களோ தான் அணிந்திருந்த கருப்புக் காலனிகளில் நிலைக்குத்தியவாறு இருந்தன. அச்சூழ்நிலையில் டோரத்தியின் சிந்தனை வேறெங்கோ இருந்ததைப் போன்று தோன்றினாலும், உண்மையில் அது அவ்வாறு இல்லை என்பது பிறகு விளங்கியது. அங்கு அப்துல்-பஹா உரையாற்ற ஆரம்பித்தவுடன், டோரத்தி “ஐக்கியப்பட்ட அன்பில் உருவாகும் இணக்கத்திற்காக தம்முள் அடக்கமுடியாத ஒரு தீவிர உணர்வு ஏற்படுவதை உணர்ந்ததாக…” பின்னாள்களில் நினைவுகூர்ந்தார். உரை முடிவதற்குள், “தமது முழுங்கால்களின்மேல் தமது முழங்கைகளை வைத்துக்கொண்டும் தமது முகத்தை கைகளால் தாங்கியவாறும் அப்துல்-பஹாவை நோக்கியவாறும், அவர் முகத்தில் பதித்திருந்த தமது பார்வையை அகற்றமுடியாமலும் அகற்றவிரும்பாமலும்” டோரத்தி தான் அமர்ந்திருக்கக் கண்டார்.

Remembering Dorothy Baker - Baha'i Blog
டோரதி பேக்கர்

குழந்தைகள் மற்றும் இளைஞர்களின் இயலாற்றல்கள் குறித்து அப்துல்-பஹா பலமுறை எழுதியுள்ளார். இளமைக் காலமே “மானிட வாழ்வின் வெகு விரும்பத்தக்க காலகட்டமாக தனித்து நிற்கின்றது” என அவர் இளைமைப் பருவம் குறித்து கருத்துரைத்துள்ளார். இளைஞர்கள் தங்களின் “மேன்மையான குறிக்கோள்,” “உறுதிமனப்பான்மை, மேன்மையான சிந்தனை,” மற்றும் “தளரா உறுதி” ஆகியவற்றில் தனிச்சிறப்புற்றிருக்க வேண்டுமென அவர் இளைஞர்களிடம் கூறினார். நாம் எல்லோருமே நமது சிறு வயது முதற்கொண்டே நமது நுண்ணறிவாற்றல், ஆன்மீகத் திறனாற்றல்கள் ஆகியவற்றை மேம்படுத்திக்கொள்ளும் திறன் பெற்றும், நமது சமூகங்களில் ஒரு நேர்மறையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தவல்லவர்களாகவும் இருக்கின்றோம் என்பது அவரின் நம்பிக்கையாகும்.

டோரத்தி அப்துல்-பஹாவைச் சந்தித்த பிறகு, அவருக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி தாமும் அவரைப் போலவே மனிதகுலத்திற்கான ஒரு சேவைப் பாதையைப் பின்பற்ற விரும்புவதாக அவரிடம் தெரிவித்தார். அப்துல்-பஹா பின்வருமாறு பதிலளித்தார்: “என் எதிர்ப்பார்ப்பு இதுவே: நீ உன் ஆவலில் வெற்றிபெற வேண்டும்.”

பல வருடங்கள் கழித்து, வெறுமனே தன் காலனிகளை நோக்கியவாறு உட்கார்ந்திருந்த அக்கூச்சவுணர்வு கொண்டிருந்த பெண், ஆப்பிரிக்கா, ஆசியா, ஐரோப்பா, தென் மற்றும் வட அமெரிக்க கண்டங்கள் முழுவதும் பிரயாணம் செய்து ஐக்கியம் மற்றும் சேவை குறித்த பஹாய் போதனைகளைப் பற்றி எல்லா பின்னணிகளையும் சார்ந்த நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலுமான மக்களிடம் உரையாற்றினார். நாடு முழுவதும் இன ஐக்கிய நிகழ்வுகளின் ஏற்பாட்டிற்கு ஆதரவும் உதவிகளையும் வழங்குவதற்காக உருவாக்கப்பட்ட அமெரிக்காவின் இன ஐக்கிய செயற்குழுவுக்கு அவர் நியமிக்கப்பட்டார். அவர் அமெரிக்க பஹாய்களின் தேசிய நிர்வாக அமைப்பிற்கு தேர்வு செய்யப்பட்டும் அதன் முதல் பெண் தலைவராகவும் செயல்பட்டார்.

நியூ யார்க்கில் 1912ம் ஆண்டில் அப்துல்-பஹாவுடனான தமது சந்திப்பை டோரத்தி பேக்கர் என்றுமே மறந்ததில்லை. “அந்த நேரத்தில் அச்சம் யாவும் மக்கள் மீதான ஒரு தாபமாக நிலைமாறியது,” என அவர் பிறகு குறிப்பிட்டுள்ளார்.

[Source: Freeman, Dorothy. From Copper to Gold: The Life of Dorothy Baker.]


“இறைவனின் முன்னிலையில் ஏழைகளைப் பற்றி சிந்திப்பதைவிட சிறப்பானது வேறு என்ன இருக்கமுடியும்? ஏனெனில் ஏழைகளே நமது தெய்வீகத் தந்தையினால் நேசிக்கப்படுகிறார்கள். இயேசு கிருஸ்து இவ்வுலகில் தோன்றியபோது, ஏழைகளும் தாழ்ந்தவர்களுமே அவர்மீது நம்பிக்கைக் கொண்டு அவரைப் பின்பற்றி ஏழைகளே இறைவனின் அருகாமையில் இருக்கின்றனர் என்பதை வெளிப்படுத்தினர். ஒரு பணக்காரர் கடவுளின் அவதாரத்தின் மீது நம்பிக்கைக் கொண்டும் அவரை பின்பற்றவும் செய்திடும்போது, அவரது செல்வம் அதற்கு ஒரு தடையல்ல எனவும் அவர் மோட்ச கதியை அடைவதை அது தடுக்கவில்லை என்பதற்கும் சான்றளிக்கின்றது. அவர் சோதனைக்கும் பரீட்சைக்கும் உட்படுத்தப்பட்ட பிறகு, அவரது செல்வங்கள் அவரின் சமய வாழ்வில் ஒரு தடையாக இருக்கின்றனவா அல்லவா என்பது வெளிப்படும். ஆனால், ஏழைகள் கடவுளின் தனிச்சிறப்பான அன்புக்குகந்தவர்கள். அவர்களின் வாழ்வு இன்னல்கள் நிறைந்திருக்கின்றது, அவர்களின் சோதனைகள் தொடர்ச்சியானவையாக இருக்கின்றன, அவர்களின் நம்பிக்கை கடவுளில் மட்டுமே இருக்கின்றது. ஆகவே, நீங்கள் முடிந்தவரை, உங்களைத் தியாகம் செய்தாவது ஏழைகளுக்கு உதவ வேண்டும். கடவுளின் முன் ஏழைகளுக்கு உதவும் செயலைவிட மனிதனால் ஆற்றப்படும செயல்கள் எதுவுமே பெரியதல்ல. ஆன்மீகச் சூழல்கள் லௌகீக பொக்கிஷங்களைப் பெற்றிருப்பதிலோ அவற்றின் இல்லாமையையோ சார்ந்திருக்கவில்லை. ஒருவர் லௌகீக ரீதியில் வறியநிலையில் இருக்கும்போது, அவர் மனதில் ஆன்மீக எண்ணங்களே மேலோங்கியிருக்கும். ஏழ்மை இறைவனின்பாலான ஒரு தூண்டுகோலாகும். நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏழைகளின்பால் பெரிதும் இரக்கம்கொண்டு அவர்களுக்கு உதவிட வேண்டும். அவர்களுக்கு உதவிடுவதற்காகவும் அவர்களின் ஏழ்மையின் அதிகரிப்பை தடுத்திடவும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளுங்கள். சிலர் கோடீஸ்வரர்களாகவும் பலர் வறியோராகவும் இருப்பதைத் தடுத்திடும் வகையில் சமூகத்தின் சட்டங்கள் தக்க முறையில் இயற்றப்படவும் அமல்படுத்தப்படவும் வேண்டும். மனித சமுதாயத்தில் வாழ்வாதாரத்திற்கான வழிகளை ஒழுங்குப்படுத்துவது பஹாவுல்லாவின் போதனைகளுள் ஒன்றாகும். இத்தகைய ஒழுங்கினால் மனிதர்களின் வாழ்வில் செல்வம், தாரகம் இரண்டிற்கிடையில் அகன்ற இடைவெளி இருக்காது. ஓர் இராணுவத்தில் தளபதி, அதிகாரிகள் மற்றும் தரைப்படையினர் இருப்பது போன்று சமூகத்திலும் நிதியாளர், விவசாயி, வணிகர், தொழிலாளி ஆகியோர் தேவைப்படுகின்றனர். எல்லாருமே தளபதிகளாக இருக்கமுடியாது; எல்லாருமே தரைப்படையினராக இருக்கவும் முடியாது. சமூக அமைப்பில் அவரவர் ஸ்தானத்தில் ஒவ்வொருவரும் திறன்வாய்ந்தவர்களாக இருக்கவேண்டும் — ஒவ்வொருவரும் தமது ஆற்றலுக்கு ஏற்ப கடமையாற்றவேண்டும் ஆனால், எல்லாருக்குமே நீதியும் வாய்ப்புக்களும் கிடைக்கவேண்டும்.

மனிதர்களுக்கிடையில் ஆற்றல்கள் குறித்த வேறுபாடுகள் இயல்பானவையாகும். எல்லோருமே ஒரே மாதிரியாகவும், சமமாகவும், விவேகத்துடனும் இருப்பது இயலாலததாகும். வேறுபடும் மானிட திறனாற்றல்களின் சரிப்படுத்தலை சாதிக்கக்கூடிய கோட்பாடுகளையும் சட்டங்களையும் பஹாவுல்லா வெளிப்படுத்தியுள்ளார். மானிட நிர்வாகத்தில் சாதிக்கப்படக்கூடிய அனைத்தும் அவரது கோட்பாடுகளின் வாயிலாக செயல்படுத்தப்படும் என அவர் கூறியுள்ளார்….

…அதே போன்று, செல்வந்தர்கள் ஏழைகளுக்குத் தாராளமாக வழங்கிட வேண்டுமேன பஹாவுல்லா ஆணையிட்டுள்ளார். குறிப்பிட்ட வருமானமுடையோர் அதிலிருந்து ஐந்தில் ஒரு பகுதியை விண்ணுலகையும் மண்ணுலகையும் படைத்த இறைவனுக்கு வழங்கிட வேண்டும் என கித்தாப்-இ-அக்டாஸ் திருநூலில் அவரால் மேலும் பதிக்கப்பட்டுள்ளது.

(Adapted from – The Promulgation of Universal Peace July 1, 1912, Talk at 309 West Seventy-eighth Street, New York. Notes by Howard MacNutt)


வள்ளலார் வரலாறு, ஒரு பஹாய் கண்ணோட்டம் – 2

இராமலிங்கர் ஆரம்பத்தில் எழுப்பிய எட்டு பக்கங்கள் கொண்ட ஞானசபை

கவ்வி கற்க ஒப்புக்கொண்டாலும் இராமலிங்கர் தாம் விரும்பியபடிதான் கல்வி கற்பேன் எனக் கூறினார். தமது அறையில் ஒரு நிலைக்கண்ணாடியும், தமக்குத் தேவையான பொருட்களும் சேகரித்துக்கொண்டு தினமும் தாமே சுயமாக கல்வி கற்கலானார். தமது தனி அறையில் தினமும் இறைவனைத் தியானித்து, இறைவனே தமக்கு முன் தோன்றி அறிய வேண்டிய அனைத்தையும் தமக்குக் கற்பிக்க வேண்டும் என அவர் மனமுருகி மன்றாடியதாகவும், பிறகு இறைவன் கண்ணாடியில் தோன்றி அவற்றைக் கற்பித்ததாகவும் வரலாறு கூறுகிறது. இதை:

ஓதா துணர்ந்திட ஒளி அளித் தெனக்கே
ஆதாரம் ஆகிய அருட்பெருஞ் ஜோதி………

எனத்தொடங்கும் பாடலில் குறிப்பிடுகிறார் .

இராமவிங்கருக்கு அப்போது 9 வயது. ஒரு மாபெறும் மாற்றம் இதிலிருந்து இராமலிங்கரிடம் காணப்படுகின்றது; அவரது அண்ணனாகிய சபாபதிப் பிள்ளையும் இதனால் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுறுகின்றார்.

ஞான சபையின் தற்போதைய தோற்றம்

இராமலிங்கரின் ஆற்றல்கள் வெளிப்பட ஏதுவான ஒரு நிகழ்ச்சி அச்சமயம் நடந்தது. சபாபதி பிள்ளை புராணச் சொற்பொழிவுகளால் பொருளீட்டி குடும்பத்தைக் காத்து வந்தார் என ஏற்கனவே அறிந்தோம். அவர் தமது சொற்பொழிவுக்கு உதவியாளராக ஒரு பெண்ணை அமர்த்தியிருந்தார். ஒருமுறை அப்பெண் உடல் நலமற்று இருந்ததால் இராமலிங்கரே உதவிக்குச் செல்ல வேண்டியதாக அமைந்தது. சிறிதும் அனுபவமில்லாத சிறுவராய் இருந்த இராமலிங்கர் திறம்பட வாசித்து தம் தமையனாருக்கு உதவியதோடு, அங்கு குழுமியிருந்த அனைவருடைய பாராட்டையும் பெற்றார். மற்றொரு சமயம் சபாபதி பிள்ளைக்கு உடல் நலமில்வாமல் போனபோது இராமலிங்கரே சொற்பொழிவாற்றினார். அவருக்கு அப்போது வயது 12க்கும் குறைவாகும். இதனால் இராமலிங்கர் மக்கள் மத்தியில் மிகவும் மதிக்கப்படலானார். அவர் தமையனாரே இராமலிங்கரிடம் மிகுந்த மரியாதை கொண்டு நடக்கலானார். இதனால் மிகவும் கூச்சப்பட்டு இராமலிங்கர் கோயில் போகிறேன் குளம் போகிறேன் என்று கிளம்பிவிடுவாராம். இந்நேரம் நண்பரொருவரோடு துறவு பூண்டதாகவும் ஆனால் இது இறைவனுக்கு உகந்ததல்ல என்று அதனைக் கைவிட்டதாகவும் கூறுகிறார்.

இனஞரான இராமலிங்கர் பெரும்பாலும் கோவில் யாத்திரைகளிலும் அங்குள்ள தெய்வங்களைத் தரிசிப்பதிலுமே நாட்டமாய் இருந்தார். ஒரு புனிதமான மனிதர் என்ற முறையில் அவரைச் சுற்றி ஒரு சீடர் கூட்டமும் உருவாயிற்று. அவருக்கு 26 வயதான போது தொழுவூர் வேலாயுதமெனும் ஒருவர் இராமலிங்கரின் சீடராகும் ஆவலில் அவரை வந்தடைந்தார். இராமலிங்கரை சோதிக்க எண்ணி அவரிடம்
இவர் ஒரு செய்யுளைக் கொடுத்து அதற்கு ஐந்து விளக்கங்களைக் கொடுக்குமாறு கேட்டுக் கொண்டார். இராமலிங்கரோ அதற்கு 9 விளக்கங்களைக் கொடுத்து பிரமிக்க வைத்தார். அதுமுதல் வந்தவர் சாகும் வரை இராமலிங்கருக்கு சீடராகவும் நண்பராகவும் இருந்துவந்தார்.

இராமலிங்கரைப் பற்றி வேலாயுதம் குறிப்பிடுகையில்: அவர் அதிகம் சாப்பிடுவதில்லை, நோன்பு இருக்கும் போது சிறிது வெந்நீரில் சர்க்கரை கலந்து குடிப்பதோடு சரி. நடக்கும் போது அடக்கமாக நடப்பார். அதிர்ந்து பேச விரும்பமாட்டார், நீண்ட தூக்கம் கொள்ளவும் மாட்டார். சதா கருணை ததும்பும் முகத்தில் ஏதோவொரு சோகம் இருக்கும்.

அவர் பல அதிசயங்கள் புரிந்ததாக பலரும் குறிப்பிடுவர் , ஆனால் இராலிங்கர் அவற்றை மறுப்பார். உடல் நோய்களை தமது சித்த வைத்திய முறையில் குணப்படுத்துவதில் வல்லவர். பித்தளையை தங்கமாக மாற்றும் வித்தையை அறிந்திருந்தும் அதைக் கொண்டு பொருள் ஈட்டப் பயன்படுத்தியதில்லை. அதைக் கற்க விரும்புவோர் முதலில் தங்களின் ஆசைகளைத் துறந்து வரும்படி உபதேசிப்பார்.

சன்மார்க்க சங்கம் நிறுவியது

1865ல் இராமலிங்கர் சன்மார்க்க சங்கமென்று ஒரு சங்கத்தை நிறுவினார். இச்சங்கத்திற்கு இறைவனே தலைவரெனவும் தாம் அதன் முதல் அங்கத்தினர் எனவும் அறிவித்தார். இச்சங்கம் இறைவனால் வரையப்பட்டதென்றும் தாம் அதை நிறுவுவதற்கான வெறும் கருவி மட்டுமே என்றார்.இச்சங்கத்தின் குறிக்கோள்கள் மனிதரை சாகா நிலைக்கு வழிகாட்டுவதோடு மரணமில்லாப் பெருவாழ்வை அடையச்செய்வதற்கு மார்க்கம் என்று குறிப்பிடுகிறார் .

சன்மார்க்கம் என்பது இறைவனை அடைவதற்கான நான்கு மார்க்கங்களில் நான்காவது மார்க்கமாகும். முதல் மார்க்கம் இறைவனை உருவமாகவும், இரண்டாவது அருவுருவமாகவும், மூன்றாவது அருவமாகவும் நான்காவது மேற்குறிப்பிட்ட மூன்று நிலைகளையும் கடந்து இறைவனை யாவற்றுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரம்பொருளாய் வணங்குவது ஆகும்.

சங்கத்துக் கோட்பாடுகள்

சங்கத்தை நிறுவிய வள்ளலார் அதற்கான கோட்பாடுகளாகப் பின்வருபவற்றைப் போதித்தார்:-

கடவுள் ஒருவரே

இறைவன் ஒருவரே என்று வள்ளலார் அழுத்தந்திருத்தமாக போதித்தார். பல கடவுள்கள் என்பதெல்லாம் நம் உடலுக்கு பல உயிர்கள் உள்ளன என்று கூறுவது போலாகும் என்றும், திருவருள் விளக்கமில்லாதவரே பல தெய்வங்கள் உண்டு என்பார்கள் என்றும் இராமலிங்கர் போதிக்கின்றார். இறைவன் விளக்கங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவரென்றும் கோவில் விக்கிரகங்கள் இறைவனுடைய அருளைப் பெறுவதற்கான வெறும் சாதனங்களே என்றும் விளக்குகிறார்.

கடவுள் அருட்பெருஞ்சோதியானவர்

இறைவனுடைய குணங்களில் அவர் ஜோதிமயமானவர் என்பதே முடிவானதாகும் என்று இங்கு இராமலிங்கர் ஆழமாக போதிக்கின்றார். இதற்கென்றே ஒரு கோவிலையும் அமைத்து அருட்பெருஞ்சோதி அகவலையும் எழுதினார் ( இப்பாடல் 1588 அடிகளுக்கு மேல் கொண்ட அற்புத பாடலாகும்)

(தொடரும்)