Feeds:
பதிவுகள்
பின்னூட்டங்கள்

கலியுகத்தில் நடக்கப் போகும் முக்கிய 15 கணிப்புகள்!…

5000 ஆண்டுகளுக்குமுன்பே கூறிய முன்னோர்கள்

நம் ரிஷிகளும் முனிவர்களும் எதிர்காலத்தில் நடக்கவிருப்பதை முன்கூட்டியே அறிந்திருந்தனர்.
இது அவர்களின் அதீத அறிவாற்றலினால் அவர்கள் கண்டறிந்த உண்மைகள்.

பாகவத புராணத்தின் இறுதி பாகத்தில் கலியுகத்தைப் பற்றிய சில அரிய தகவல்கள் நிறைந்துள்ளன.

5000 ஆண்டுகளுக்கு முன் வேதவியாசர் அருளிய ஓர் உத்தம நூலில் கலியுகத்தைப் பற்றிய குறிப்புகள் அத்தனையும் மிகப் பொருத்தமாக அமைந்துள்ளது.
மிகவும் வியக்கத்தக்க ஒன்றாகும்.

ஆச்சரியப்பட தயாராக இருங்கள்!…

kaliyuga_spencer_sass

1. கலியுகத்தின் தாக்கத்தால் அறநெறி, உண்மை, தூய்மை, பொறுமை, கருணை, ஆயுள்காலம், உடல்வலிமை, ஞாபகசக்தி ஆகிய அனைத்தும் மனிதர்களிடையே நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வரும்.
[பாகவத புராணம் 12.2.1]

2. கலியுகத்தில், பொருட்செல்வம் மட்டுமே ஒரு மனிதனின் மதிப்பை அளவிடும்.
மற்றபடி ஒருவனின் முறையான பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் நல்ல பண்புகள் அடிப்படையில் அவன் மதிப்பிடப்படுவதில்லை.
மேலும், சட்டமும் நீதியும் ஒருவனின் அதிகாரத்தின் அடிப்படையிலே செயல்படும்.
[பாகவத புராணம் 12.2.2]

3. ஆண்களும் பெண்களும் வெறும் உடலுறவுக்காக மட்டுமே தொடர்பு கொண்டிருப்பார்கள்.
தொழில்துறைகளில் வெற்றி என்பது வஞ்சகமும் சூழ்ச்சியும் நிறைந்திருக்கும்.
பூணூல் அணிந்திருப்பதால் மட்டுமே ஒருவன் பிராமணன் என்றழைக்கப்படுவான்.
[பாகவத புராணம் 12.2.36)

4. ஒருவரின் புறத்தோற்றத்தை மட்டுமே அடிப்படையாக கொண்டு அவரை பண்டிதர் என்று மக்கள் நம்புவார்கள்.
கண்களால் காணும் வித்தைகளுக்கு மயங்கி தவறான போலிகுருக்களை நம்பி வழிதவறி செல்வார்கள்.
வெறும் வாய் வார்த்தைகளில் ஜாலங்கள் செய்பவர் கற்றுணர்ந்த பண்டிதராக போற்றப்படுவார்.
[பாகவத புராணம் 12.2.4]

5. கலியுகத்தின் பிடியில் சிக்கியிருக்கும் சிலர் பொருட்செல்வம் (பணம்) இல்லாதவனைத் தீண்டத்தகாதவன் என்று வெறுத்து ஒதுக்குவர்.
குளிப்பதாலும் அலங்காரம் செய்து கொள்வதாலும் மட்டுமேஒருவன் சுத்தமடைந்து விட்டான் என எண்ணிக் கொள்வான்.
[பாகவத புராணம் 12.2.5]

6. அலங்காரம் செய்தவனெல்லாம் அழகானவன் என்றறியப்படுவான்.
முரட்டுத்தனமான பேச்சு உண்மை என்று எளிதில் நம்பப்படும்.
வயிற்றை நிரப்புவது மட்டுமே வாழ்க்கையின் குறிக்கோளாக அமையும்.
பல மதங்கள் ஆட்களை சேர்த்துக் கொள்வதையும் பெருக்கிக் கொள்வதையும் மட்டுமே லட்சியமாக கொண்டிருக்கும்.
[பாகவத புராணம் 12.2.6]

7. உலகத்தில் ஊழல் நிறைந்த அரசியல்வாதிகள் நிறைந்துவிடுவர்.
தன் சமூகத்தினிடையே தன்னை பலமானவன் என்று காட்டிக்கொள்பவன் அரசாளும் அதிகாரத்தைப் பெற்றிடுவான்.
[பாகவத புராணம் 12.2.7]

8. ஊழல் நிறைந்த அரசாங்கத்தால் நியாயமற்ற கொடுமையான வரிகள் மக்கள் மீது வசூலிக்கப்படும்.
இதனால் மக்கள் உண்ண உணவின்றி இலை, வேர், விதை போன்றவற்றை உண்ணத் தொடங்குவார்கள்.
(அரசின் அலட்சியப் போக்கினால்) கடுமையான பருவநிலை மாற்றத்திற்கு ஆளாகி துன்பமிகு வாழ்க்கையில் சிக்கிக்கொள்வார்கள்.
[பாகவத புராணம் 12.2.9]

9.கடுங்குளிர், புயல், கடும்வெப்பம், கனமழை, உறைபனி, வெள்ளம் போன்ற பல இயற்கை பேரிடர்களில் சிக்கி மக்கள் தவிப்பார்கள்.
இதனால் பசி, தாகம், நோய், பயம், சச்சரவு போன்ற கடுந்துன்பங்களிலும்சிக்கிக் கொள்வார்கள்.
[பாகவத புராணம் 12.2.10]

10. கலியுகத்தின் கொடுமை அதிகரிக்கையில், மனிதர்களின் சராசரி ஆயுள்காலம் 50 ஆண்டுகளாக குறையும்.
[பாகவத புராணம் 12.2.11]

11. தன்னை ஊட்டி வளர்த்த பெற்றோர்களை இறுதிகாலத்தில் கவனித்துக் கொள்ளும் தர்மத்தை மகன் மறப்பான்.
[பாகவத புராணம் 12.3.42]

12. பொருளுக்காக மனிதன் இன்னொரு மனிதனிடம் வெறுப்பு, பொறாமை போன்ற உணர்ச்சிகளை வளர்த்துக் கொள்வான்.
நட்பு என்ற உயரிய பண்பை போற்றாமல், தன் சுற்றத்தாரையும் உறவினரையும் கூட கொல்லத் துணிவான்.
[பாகவத புராணம் 12.3.41]

13. வெறும் பகட்டுக்காகவும் புகழுக்காகவும் மட்டுமே தானம் அளிப்பார்கள்.
தற்பெருமைக்காக மட்டுமே நோன்பு இருப்பார்கள்.
தர்மத்தைப் பற்றிய அறிவாற்றல் இல்லாதவர்கள் மதங்களை உருவாக்கி மக்களைக் கவர்ந்து தவறான அதர்ம பாதைக்கு இழுத்துச் செல்வார்கள்.
[பாகவத புராணம் 12.3.38]

14. தனக்கு இனி பயன்பட மாட்டான் என்ற பட்சத்தில் தனக்கு இத்தனை காலமாக உழைத்து தந்த தொழிலாளிகளை முதலாளி கைவிடுவான்.
இத்தனை காலம் பால்கொடுத்தபசு பால் கொடுப்பது குறைந்துவிட்டால் அப்பசுக்களும் கொல்லப்படும்.
நன்றிகடன் மறக்கப்படும்.
[பாகவத புராணம் 12.3.36]

15. நகரங்களில் கொள்ளையர்கள் அதிகரிப்பர்; வேதங்கள் கயவர்களால் தங்கள் சுயநல கோட்பாடுகளைப் பரப்ப பொய்யான முறையில் மொழிப்பெயர்க்கப்படும்.
அரசியல்வாதிகள் மக்களை மெல்லமெல்ல பலவிதமாக கொடுமை செய்வார்கள்.
போலி ஆசாரியர்கள் தோன்றி பக்தர்களை உபயோகப்படுத்தி தங்கள் வயிறுகளையும் காமத்தையும் பூர்த்தி செய்து கொள்வார்கள்.
[பாகவத புராணம் 12.3.32]

கலியுகம் துன்பங்கள் நிறைந்தது.
ஆனாலும் நான்கில் ஒரு பங்கு தர்மம் உள்ளது.

கலியுக துன்பங்களில் இருந்து நம்மைக் காத்துக் கொள்ள கண்டிப்பாக நமக்கு ஈஸ்வரனின் துணை தேவை.

மழையினில்குடைபோல, இறைவனிடம் காட்டும் பக்தி இத்துன்பங்கள் நம்மீது படாமல் பாதுகாக்கும்.

மனத்தை உறுதியாகவைத்துக் கொள்ள தியானமும், உடலை வலிமையாக வைத்துக் கொள்ள யோகமும், செயலை தூய்மையாக வைத்துக் கொள்ள சுயநலமற்ற சேவைகளும் புரியவேண்டும்.

கலியுக துன்பங்களில் நம்முடைய தர்மங்களை மறந்துவிட கூடாது.

கலியுகத்தின் நடுவில் ஒரு பொற்காலம் மலரும் என கூறப்படுகின்றது.

இப்போது நாம் எல்லோரும் அந்த பொற்காலத்திற்காக உலகத்தை தயார் செய்யவேண்டும்.

அனைத்தையும் அச்சமின்றி மிகவும் துணிவாக எதிர்கொள்ளவேண்டும்!.

மிகவும் தெளிவான சிந்தனையோடு செயல்படவேண்டும்.

ஒருபோதும் கடவுளை மறவாமல் இருக்கவேண்டும்.

Advertisements

மாஸ்டர் அப்துல் பஹாவின் மீது நோன்பானது எவ்வாறு களைபூட்டியது என்பதைப் பின்வரும் அற்புதமான கதை பறைசாற்றுகின்றது.

அக்காநகரத்தில் தன்னுடைய வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடைய கொடுமைகள் மற்றும் துன்பங்களை குறிப்பதற்காக “சிறைச்சாலையின் சுடரொளிகள்” என்ற சொற்றொடர் பேரொளியின் நா(பஹாவுல்லா) அவர்களால் வெளிப்படுத்தப்பட்டு அந்த நகரத்தில் வசிக்கும் நம்பிக்கையாளர்களால் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது; இது நண்பர்களுக்கிடையே வாய் வார்த்தையின் மூலம் பரவி இருந்தது.

ஆரம்பத்தில் இந்தத் துன்பங்கள் நிறையவே இருந்தன, ஆனால் காலப்போக்கிலும், சீதோஷ்ணநிலை மாற்றத்தினாலும் அவை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவற்றில் பல மறைந்து வந்தன, முக்கியமாக அந்த சுற்றுச்சூழலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களால் அவை மறைந்தன. மற்ற துன்பங்கள் தொடரவே செய்தன. பஹாவுல்லா சிறைப்பட்டிருந்த காலத்தில் அந்தக் குடியிருப்பில், அங்கு வசிப்பவர்களில் பெரும் எண்ணிக்கையானோரைத் தாக்கியிருந்த, பல கொடிய நோய்கள், தடயமில்லாமல் மறைந்தன; அதே போல அந்த விஷ நோய்களுக்குக் காரணமாயிருந்த அதைப் பரப்பிய துர்நாற்றமுடைய வாயுக்களும் மறைந்துவிட்டிருந்தன.

இருப்பினும், “சிறைச்சாலையின் சுடரொளிகளில்” ஒன்றைக் காலமும் சூழலின் மாற்றமும் ஒன்றுமே செய்ய முடியவில்லை, அது அங்கிருந்த தெள்ளுப்பூச்சிகள், ஈக்கள், கொசுக்கள், எறும்புகள் ஆகியவற்றின் தாக்குதல் ஆகும், ‘அக்காநகரின் பூச்சிகளால் கடிபட்ட ஒருவர் ஆசிபெற்றவர்’, என்ற சொற்றொடர் இதனை உறுதி செய்வதாக இருக்கிறது மற்றொன்று பஹாவுல்லாவின் ஆணைக்கேற்ப சிறைவாசம் முடியும் வரை இஸ்லாமிய புனித மாதத்தைக் கொண்டாடுவதற்காக அனுசரிக்கப்பட்ட முப்பது நாள் நோன்பாகும்.

Abdullah Pasha

இந்த முப்பது நாள் விரதம், இஸ்லாமிய காலண்டரின்படி ரமலான் மாதத்தில் அனுசரிக்கப்பட்டது, இது சிறைவாசம் முடிவிற்கு வந்த 1909 வரை அனுசரிக்கப்பட்டது. சற்று சவுகரியமான மற்றும் அமைதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்த புனித யாத்ரீகர்கள் மற்றும் உள்ளூர் நம்பிக்கையாளர்களுக்கு இந்த முப்பது நாள் விரதம் கடினமான ஒன்றாக இருந்ததில்லை. ஆனால் ஒப்பந்தத்தின் மையமான அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட நபருக்கு, பல பணிகள் மற்றும் கடினங்கள் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்த அவருக்கு, இத்தகைய ஒரு நோன்பு எவ்வளவு கடினமானதாகும் களைப்பூட்டக்கூடியதாக இருந்திருக்கும் என்பதைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். குறிப்பாக அக்கா நகர இஸ்லாமியர்கள், அரசாங்க அதிகாரிகள் உட்பட அனைவரும், தங்களின் இரவு மற்றும் பகலை தங்களது வசதிக்கேற்ப மாற்றிக்கொண்டு, பகல் நேரத்தில் தூங்கி, இரவில், நோன்பையும் கட்டாய பிரார்த்தனைகளையும் முடித்த பிறகு, அப்துல் பஹாவின் அறைக்கு வந்த தங்களின் இரவுகளைக் கழித்து மாஸ்டரை விடியும் வரை தொந்தரவு செய்வார்கள்.

ஆனால் அந்த ஆன்மீக மற்றும் சொர்கத்தை சேர்ந்தவர் கதிரவன் உதிப்பதற்கு முன் எழுந்து தனது பல பணிகளை செய்வார். அதனால் ரமலான் மாதங்களில் அப்துல் பஹாவிற்கு சவுகரியம் என்பதே சாத்தியமில்லாமல் இருந்தது; சில நேரங்களில் சாப்பிடுவதற்கான வாய்ப்பும் இல்லாமலேயே இருந்தது, அதனால் காலை உணவு சாப்பிடாமல் நோன்பை ஆரம்பித்து இரவு உணவு இல்லாமல் அந்த நாள் முடிந்து விடும். அதனால் “மிகப் பெரும் சிறையின் சுடரொளி” அவரது பலத்தை உறிஞ்சி அவரது உடலைப் பலவீனமாக்கியது. பல நேரங்களில் அந்த நாட்களில் நான் ஆடிப்போகும் வகையில் மாஸ்டர் சோர்வடைந்திருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஒரு நாள் தனது அறைக்கு அவர் முன்னிலைக்கு அவர் என்னை அழைத்தார். அவர் பேசிய போது, அவரது குரலில் களைப்பையும் சோகத்தின் சாயலும் தென்பட்டது. அவர் மெதுவாகத் தரையில் நடந்து மிகக் கடினத்துடன் படிகளை ஏற ஆரம்பித்தார். சோர்வின் அடையாளம் களைப்பு மற்றும் மகிழ்ச்சியின்மைக்கு வழிவகுத்தது: “ நான் நன்றாக இல்லை. நேற்று நான் காலை உணவை உண்ணவில்லை மற்றும் நோன்பு முடிக்கும் நேரத்திலும் நான் எதையும் உண்ணவில்லை. எனக்குச் சற்று ஓய்வு தேவை.” அவர் பேசும் போது, அவரது முடம் மிகவும் வெளிறி இருந்ததைப் பார்த்து அவரது உடல் நலம் குறித்து நான் கவலை அடைந்தேன். அதனால் நான் தைரியமாக இதைக் கூறினேன்,” மாஸ்டர் இப்போது நோன்பை முடித்துக் கொள்வது நல்லது.”

“இல்லை, அது சரியாக இருக்காது,” என்பது அப்துல் பஹாவின் பதிலாக இருந்தது.
நான் விடவில்லை. “ மாஸ்டர் இப்போது இருக்கும் நிலையில், நோன்பு இருப்பதும் சரியாக இருக்காது.”

“அது முக்கியமில்லை, நான் சற்று நேரம் ஓய்வெடுக்கிறேன்,” என்று பதில் அளித்தார் அப்துல் பஹா.

நான் விடாப்பிடியாக,”மாஸ்டர் இத்தகைய உடல் பலவீனம் மற்றும் சோர்வாக இருப்பதை நம்பிக்கையாளர்களால் தாங்கி கொள்ள முடியாது,” என்றேன்.

எண்ணைச் சமாதான படுத்தும் வகையில் அவர் ஆக்கப்பூர்வமான மற்றும் நெகிழவைக்கும் ஒரு விளக்கத்தை அப்துல் பஹா எனக்குக் கொடுத்தார். ஆனால் அது வேலை செய்யவில்லை. இன்னும் சொல்ல போனால், அது என்னை இன்னும் விடாப்பிடியாக்கியது, நான் தொடர்ந்து அவரை நோன்பைக் கைவிடுவதற்காக அவரைச் சம்மதிக்க வைக்க முயற்சி செய்தேன். அவர் செவி சாய்க்காததால், என்னுடைய வார்த்தைகளில் கண்ணீரும் புலம்பலும் கலந்து கொண்டது. ஆனாலும் அவர் விடவில்லை.

அப்துல் பஹா எனக்கு அளித்த அணைத்து காரணங்களையும் தாண்டி, எனக்குள் விடாமுயற்சி எண்ணும் புதிய பண்பு இருப்பதை நான் திடீரென்று கண்டுபிடித்தேன். அதனால் பிடிவாதமாக எனக்கு நானே,” என்ன வந்தாலும் சரி, நான் என்னுடைய நோக்கத்தை அடையும் வரை தொடர்ந்து கெஞ்சி, இறைஞ்சி, மன்றாடுவேன், ஏனெனில் இந்த உலகத்தின் அன்பிற்குரியவர் இந்த நிலையில் இருப்பதை எண்ணால் பார்க்க முடியாது,” என்று கூறிக் கொண்டேன்.

கெஞ்சி மன்றாடிக் கொண்டிருக்கும் போது என் மனதில் பல வினோதமான எண்ணங்கள் சூழ்ந்து கொண்டிருந்தன. இறைவனின் பார்வையில் என்னுடைய சேவையும் அர்ப்பணிப்பும் எந்த நிலையில் இருக்கிறது என்பதைக் கண்டறிய முயற்சித்தது போல அது இருந்தது. இந்தக் காரியத்தில் வெற்றி காண்பது தான் ஒரு நல்ல அறிகுறியாக எனக்குத் தென்பட்டது. அதனால் எனது மனதில் ஆழத்திலிருந்து நாம் மிகப் புனித கல்லறையை உதவிக்கு அழைத்தேன்.

திடீரென்று இந்த வார்த்தைகள் என்னுடைய உதட்டில் வெளிப்பட்டது,” அப்படியென்றால் நான் ஒரு ஆலோசனையை வழங்கட்டுமா?” என்றேன்.

“என்னை என்ன செய்ய சொல்கிறாய்?” என்றார் அப்துல் பஹா.

என்னுடைய கண்களில் நீர் வழிந்தோட, நான் அவரைக் கெஞ்சினேன்,” பஹாவுல்லாவின் இந்த பாவப்பட்ட சேவகனின் இதயத்திற்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதற்காக, இந்த ஒரு முறை உங்கள் நோன்பை முடித்துக் கொள்ளுங்கள்” என்றேன்.

இறைவன் போற்றப்படுவாராக, இந்த வார்த்தைகள் எங்கிருந்த வந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அன்பு மற்றும் பரிவின் சாரமாக விளங்குபவர் இதயத்திற்கு அது மகிழ்ச்சியைக் கொண்டு வந்து,” நிச்சயமாக, நிச்சயமாக, நிச்சயமாக” என்று அவர் கூறினார்.

உடனடியாக அவர் நாசிரை அழைத்து,” கொஞ்சம் நீரைக் கொதிக்கவிட்டு எனக்காக ஒரு கோப்பை தேநீர் செய்யுங்கள்,” என்றார். மேலும் அவரது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கையை எனது தோலின் மீது வைத்து,” இப்போது நீங்கள் களைப்படைந்து விட்டீர்களா? நீங்கள் விரும்பினால், இப்போது சென்று உங்களுடைய பணிகளை நீங்கள் செய்யலாம், நான் தேநீர் அருந்தி விட்டு உங்களுக்காகப் பிரார்த்திக்கிறேன்,” என்றார்.

என்னுடைய உடலில் அந்தத் தருணத்தில் மகிழ்ச்சி மற்றும் பரவசம் வழிந்தோடியது, அதனால் எண்ணால் ஒரு சரியான பதில் கூட அவருக்குச் சொல்ல முடியவில்லை. என்னைப் பார்த்து, அப்துல் பஹா,” என்னுடைய நோன்பை முடிக்கும் போது உனது சொந்த கண்களால் அதனைப் பார்க்க இங்கு இருக்க விரும்புகிறீர்களா? அப்படியென்றால் வாருங்கள், எண்ணுடன் அமருங்கள்” என்றார். பிறகு அவர் தனது சிறிய அலுவலகத்திற்குள் சென்று, பேனாவை எடுத்து எழுத ஆரம்பித்தார், நான் அதனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆகா ரைடா மாஸ்டரின் முன்னிலைக்கு எதோ ஒரு காரணத்திற்காக வந்திருந்தார். அப்துல் பஹா அவரிடம் கூறினார்,”இன்று நான் உடல் நலமில்லாமல் இருக்கிறேன் மற்றும் இறைவனின் அன்பிருகுரிய ஒருவரின் வேண்டுகோளிற்கு இணங்க நான் என்னுடைய நோன்பை முடிக்க விரும்புகிறேன்,” என்றார்.

ஆகா ரைடா அரையை விட்டு வெளியேறிய போது, ஒரு கோப்பை தேநீரும் ஒரு கிண்ணம் சக்கரையும் அவருக்கு முன் கொண்டு வரப்பட்டது. பிறகு என்னைப் பார்த்து, அப்துல் பஹா இவ்வாறு கூறினார், “ஜினாப்-ஈ-ஃகான், நீங்கள் ஒரு போற்றுதற்குரிய சேவையைச் செய்துள்ளீர்கள். இறைவன் உங்களை ஆசீர்வதிக்கட்டும். நான் என்னுடைய நோன்பை முடிக்கவில்லை என்றால், நிச்சியமாக நான் நோய்வாய்ப்பட்டு நோன்பை வலுக்கட்டாயமாக முடித்திருக்க வேண்டியிருக்கும்.” என்றார். ஒவ்வொரு முறை தேநீர் பருகும் போது அவர் என்னிடம் இது போன்ற அன்பான கனிவான வார்த்தைகளைப் பொழிந்தார். அதன் பிறகு அவர் எழுந்து, “இப்போது நான் சற்று நன்றாக உணர்கிறேன், நான் என்னுடைய வேலையை முடித்த பிறகு தொடர்ந்து உங்களுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்கிறேன்,” என்றார்.

பிறகு அவர் படிகளில் இறங்கிச் சென்றார். வரவேற்பறையில் இப்போது மறைந்து விட்ட ஆகா சையிட் அஹ்மத்-இ-அஃப்னான்( இறந்த பிறகு உயிர் தியாகியாக அறிவிக்கப்பட்ட அதே அஃப்னான்) மட்டும் இருந்தார். அவரை நோக்கி, அப்துல் பஹா இவ்வாறு கூறினார்,” ஜினாப்-இ-அஃப்னான், இன்று நான் உடல் நலமில்லாமல் இருந்தேன், ஓய்வெடுக்க நினைத்திருந்தேன், ஆனால் ஒரு அன்பிற்குரிய நண்பரின் வேண்டுகோளிற்கு இணங்க என்னுடைய நோன்பை முடித்துக் கொண்டேன். அவ்வாறு செய்ததால் இப்போது மகிழ்ச்சியாக உள்ளேன், இல்லையென்றால் நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருப்பேன். ஆனால் இப்போது நன்றாக உணர்கிறேன் அதனைச் சமயத்தின் பணிகளை நான் இப்போது தொடரலாம்.” என்றார். இதனைக் கூறிய பிறகு, அவர் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினார்.

சினாப்-இ-அப்னான் அவர்களின் கண்கள் தூய்மையான மகிழ்ச்சி மற்றும் களிப்புடன் பிரகாசித்தது, “இறைவா யாரந்த ‘அன்பிற்குரிய நண்பர்’, என்னுடைய வாழ்க்கையை அவருக்காக நான் தியாகம் செய்ய விரும்புகிறேன்?” என்றார். வெற்றியைப் பருகிய நான், “நான் தான் அது, நான் தான் அது” என்று கூறினேன்.

சுருக்கமாக, வாழ்க்கையைத் தியாகம் செய்ய முயற்சிக்காமல், தேவலோக மகிழ்ச்சியினால் நிரம்பி, ஒருவரை ஒருவர் அரவணைத்து எங்களுடைய ஆவிகள் உயரப் பறந்தன. இதனைச் செய்த போது, என்னுடைய நினைவகம் என்ற பெட்டியில் இந்த முப்பத்தைந்து நான் நோன்பை உண்மையில் “மிகப் பெரிய சிறையின் சுடரொளி” என்று பொறித்துக் கொண்டேன்.

(Dr. யூனுஸ் அஃப்ருக்தே, அக்காவில் ஒன்பது வருடங்களின் நினைவுகள்)

கடவுளையே சோதிப்பதா!


பஹாவுல்லா இராக் நாட்டில் வாசம் செய்திருந்த போது, பஹாவு்லலா கடவுளின் அவதாரம் என நம்பாத மதகுருக்கள் அவரை சோதிப்பதற்காக ஒருவரை அவரிடம் அனுப்பினர். அப்போது என்ன நடந்தது என பஹாவுல்லா தமது வார்த்தைகளிலேயே விவரிக்கின்றானர்:

பஹாவுல்லா இராக் நாட்டில் வாசம் செய்திருந்த போது, பஹாவு்லலா கடவுளின் அவதாரம் என நம்பாத மதகுருக்கள் அவரை சோதிப்பதற்காக ஒருவரை அவரிடம் அனுப்பினர். அப்போது என்ன நடந்தது என பஹாவுல்லா தமது வார்த்தைகளிலேயே விவரிக்கின்றானர்:

baghdad-coffeehouse

இது அக்காலத்தில் இராக் நாட்டில் வழக்கிலிருந்த ஒரு  காஃப்பி ஹௌஸ்’ (காப்பிக் கடை). மக்களை சந்திப்பதற்காக பஹாவுல்லா இது போன்ற இடங்களுக்கு செல்வதுண்டு

“இதற்கு முன் தோன்றியிராதவை இவ்வெளிப்பாட்டினில் தோன்றியுள்ளன. வெளிப்படுத்தப் -பட்டுள்ளவற்றைக் கண்ணுற்ற சமய நம்பிக்கை-யற்றோரைப் பொறுத்த வரையில், அவர்கள் முணுமுணுத்து இவ்வாறு கூறுகின்றனர்: “இவர், மெய்யாகவே, இறைவனுக்கெதிராக ஒரு பொய்யை உருவாக்கியுள்ள ஒரு மந்திரவாதி.” உண்மையாகவே, அவர்கள் சமுதாயத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டவர்கள். பண்டைய காலத்தின் எழுதுகோலே, ஈராக்கில் நிகழ்ந்தவற்றை நாடுகளுக்கு எடுத்துரைப்பீராக. அந்நாட்டின் மதகுருமார் கூட்டத்தினர் தங்களைப் பிரதிநிதிக்க அனுப்பிய தூதரைப் பற்றி அவருக்குத் தெரிவிப்பீராக. அவர், எமது முன்னிலையை அடைந்ததும் சில அறிவியல் ஞானங்களைக் குறித்து எம்மிடம் கேள்விகள் கேட்டார்; இயறக்கையாய்க் கொண்டுள்ள அறிவின் திறத்தினைக் கொண்டு யாம் அவருக்குப் பதிலளித்தோம். இறைவன், மெய்யாகவே, கண்ணுக்குப் புலப்படாதவற்றை அறிந்தவர். அவர், “நீங்கள் கொண்டுள்ள அறிவுடன் எவருமே ஒப்பிடப்படார் என்பதற்கு நான் சாட்சியமளிக்கின்றேன். இருப்பினும், மக்கள் உங்களுக்கு அளித்திடும் உயரிய ஸ்தானத்தை மெய்ப்பித்துக் காட்டுவதற்கு அது போதுமானதல்ல. நீங்கள் உண்மை உரைப்பவராயின், உலக மக்களனைவரின் ஒருங்கிணைந்த ஆற்றல்களே உண்டுபண்ண சக்தியற்று இருக்கும் ஒன்றினை நிரூபித்துக் காட்டுங்கள்” என அவர் கூறினார். உங்களின் பேரொளிமயமான, அன்புமிகு பிரபுவானவரின் முன்னிலை என்னும் அரசவையினில் இவ்வாறுதான் இம்மாற்றவியலாத கட்டளை விதிக்கப் பட்டுள்ளது. “பாரும்! நீர் காண்பது என்ன?” அவர் வாயடைத்துப் போய்விட்டார். மீண்டும் சுயநினைவு வந்ததும், அவர் கூறினார்: “நான் பேரொளிமயமான, போற்றுதலனைத்திற்குமுரிய இறைவனை உண்மையாக நம்புகின்றேன்.” “மக்களிடம் சென்று இவ்வாறு கூறும்: ‘ நீங்கள் விரும்பியது எதுவாயினும், கேளுங்கள். தான் விரும்பியதைச் செய்திடும் ஆற்றலுடையவர் அவர். கடந்த காலத்தவையோ, எதிர்காலத்தவையோ, அவை எவையுமே அவரது விருப்பத்தைச் செயலற்றுப் போகச் செய்ய இயலா. ‘கூறுவீராக: ‘மதகுருமார் கூட்டத்தினரே! நீங்கள் விரும்பியதைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; அதனை உங்களுக்கு வெளிப்படுத்துமாறு கருணைமிக்கக் கடவுளான உங்கள் பிரபுவைக் கேளுங்கள். அவர், தனது மாட்சிமையின் சக்தியைக் கொண்டு உங்கள் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்திடுவாராயின், அவரில் நம்பிக்கைக் கொள்ளுங்கள்; அவரை நிராகரிப்போரில் சேர்ந்திடாதீர்.’ “அவர், “புரிந்துணர்வு என்னும் அதிகாலைப் புலர்ந்து விட்டது; கருணைமயமானவரின் சான்று பூர்த்தி செய்யப்பட்டுவிட்டது.” எனக் கூறினார். பேரொளிமயமான, நன்கு நேசிக்கப்படுபவரான இறைவனின் கட்டளைக்கிணங்க அவர் எழுந்து, தன்னை அனுப்பியவர்களிடம் திரும்பிச் சென்றார் நாள்கள் பல கடந்தன; அவர் எம்பால் திரும்பி வரவே இல்லை. இறுதியில், வேறொரு தூதர் எம்மிடம் வந்து, ஆரம்பத்தில் அவர்கள் கொண்டிருந்த நோக்கத்தைக் கைவிட்டுவிட்டனரெனக் கூறினார். உண்மையிலேயே அவர்கள் வெறுக்கத்தக்க மனிதர்கள். ஈராக்கில் நடந்தது இதுவே; நான் வெளியிடுவதற்கு நானே சாட்சி. இச்சம்பவம் வெளியிடங்களில் எல்லாம் பரவலாகத் தெரியவந்தது, இருந்தும், அதன் அர்த்தத்தினைப் புரிந்திட்டோர் எவரையுமே காணவில்லை. யாம் அவ்வாறுதான் விதித்திருந்தோம். இதனை நீங்கள் அறிந்திடக் கூடுமாக. எமது மெய்ம்மை சாட்சியாக! கடந்த காலங்களில், எவரெல்லாம் எம்மை இறைவனின் அடையாளங்களைக் காண்பிக்குமாறு கேட்டனரோ, அவர்கள், யாம் அவற்றை வெளிப்படுத்தியதுதான் தாமதம், அக்கணமே இறைவனின் மெய்ம்மையையே மறுத்து விட்டுள்ளனர். இருப்பினும், மனிதர்கள், பெரும்பாலும், கவனமற்றே இருந்திட்டனர். எவரது கண்கள் புரியுந் திறனெனும் தீபத்தினால் ஒளிர்விக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அவர்கள், கருணைமயமானவரின் இனிய நறுமணத்தினை அறிந்து உண்மையை ஏற்றுக்கொள்வர்., உண்மையில் இவர்களே தூய உள்ளம் படைத்தோர்.”

பஹாவுல்லாவின் திருவாக்குகளிலிருந்து சில பொறுக்குமணிகள் – பகுதி 67)

 

செல்வம் தேடுதல்


இன்று மனிதன் லௌகீக செல்வங்களை சேர்ப்பதிலேயே தன் வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதியை செலவிடுகின்றான். போதுமான பணம் சேர்ந்திடும் போது, அவனுக்கு வயதாகி விடுகின்றது. இறக்கும் போது அவன் சேர்த்தவற்றை அவன் தன்னுடன் எடுத்துச் செல்லவும் முடியவில்ல. இது குறித்து பஹாவுல்லா:

Money

“…எமது வருகையின் போது அதன் ஆளுநர்களும், மூத்தோர்களும் சிறுவர்களும் ஒன்றுகூடி பொழுதுபோக்குக்கான விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர்.” இறைவன் எமக்குக் கற்பித்த உண்மைகளை எம்மிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்ளவோ, எமது வியத்தகு, விவேகமிக்க, திருமொழிகளை ஏற்கவோ முதிர்ச்சியடைந்திட்டோர் எவரையுமே யாம் காணவில்லை.” அவர்களுக்காகவும், எதற்காக அவர்கள் படைக்கப்பட்டனரோ அதன்பால் அவர்களின் முழுமையான அக்கறை இன்மைக்காகவும், அவர்களின் பழிச் செயல்களுக்காகவும் எமது உள்ளம் வேதனையுற்றுக் கண்ணீர் வடித்தது.

இதனைத்தான் யாம் அம்மாநகரில் கண்டோம்; அது அவர்களுக்கும் மற்ற மனிதர்களுக்கும் ஓர் எச்சரிக்கையாக இருக்கக்கூடும் என்பதற்காகவே அதனை யாம் எமது திருநூலில் குறித்து வைக்க முடிவுசெய்தோம். கூறுவீராக: நீங்கள் இவ்வாழ்வையும் அதனையொட்டிய ஆடம்பரங்களையும் தேடுபவர்களாயின் உங்களின் தாய்மார்களின் கர்ப்பங்களில் இருக்கும் பொழுதே அவற்றைத் தேடியிருக்க வேண்டும். இதனை நீங்கள் உணரக்கூடுமாயின், அப்பொழுதுதான் நீங்கள் அவற்றை நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தீர்கள். மாறாக, நீங்கள் பிறந்து, முதிர்ச்சியடைந்த காலத்திலிருந்து, தொடர்ந்து இவ்வுலகிலிருந்து பின்னிட்டுச் சென்றவாறு புழுதியினை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றீர்கள். உங்களின் காலமோ முடிவை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கின்றது; உங்களின் வாய்ப்போ இழப்புக்காளாகும் கட்டத்தை அடைந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது எதனால் நீங்கள் உலகத்தின் செல்வங்களைக் குவிப்பதிலேயே அத்தகையப் பேராசைக் காட்டுகின்றீர்? கவனமற்றோரே, உங்களின் ஆழ்ந்த உறக்கத்தை உதறித்தள்ளமாட்டீரா?

இறைவனின் பொருட்டு, இவ்வூழியன் உங்களுக்கு வழங்கிடும் அறிவுரையின்பால் செவிசாயுங்கள்.”

 

இங்கு பஹாவுல்லா கூறுவது என்னவென்றால் மனிதப் பிறவிக்கு ஒரு நோக்கம் உள்ளது. அந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்வதற்காகவே நமக்கு இவ்வுலக வாழ்க்கையை கடவுள் வழங்கியுள்ளார். ஆனால் மனிதனோ தன் பிறவியின் நோக்கத்தை அறிந்துகொள்ளாமல் தன் வாழ்நாளின்பெரும் பகுதியை பணம் சேர்ப்பதிலும் லௌகீக செல்வங்களைத் திரட்டுவதிலும் செலவிடுகின்றான். இதைத்தான் மேலே பஹாவுல்லா குறிப்பிடுகின்றார்.
ஒரு செயலை ஆரம்பிப்பதற்கும் முன் அதற்கான ஆயத்தங்களை முன்கூட்டியே செய்துகொள்ள வேண்டுமல்லவா.  அதை விடுத்து, அச்செயலை ஆரம்பித்த பிறகு அதற்கான ஆயத்தங்களைச் செய்வது விவேகமல்ல. செல்வம் தேட வேண்டும், ஆனால் அது வாழ்க்கையின் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிகொள்வதற்காக அன்றி அதுவே வாழ்க்கையின் நோக்கமாகிவிட கூடாது.

வாழ்க்கையின் நோக்கம்


பஹாய்கள் அனுதினமும் கூற வேண்டிய கட்டாயப் பிரார்த்தனைகளுள் ஒன்றில் பின்வரும் வாசகம் உள்ளது: உம்மை அறிந்து வழிபடுவதற்கனவே என்னைப் படைத்திருக்கின்றீர்… இதை வேறு விதமாக, ‘அறிந்து அன்புசெலுத்துவதற்கென…என்றும் பஹாய் திருவாக்குகளில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

ஒரு மனிதப் பிறவியின் நோக்கம் இந்த சில வார்த்தைகளில் அடங்கியுள்ளது. மனிதன் தன்னைப் படைத்தவரை அறிந்து அன்பு செலுத்துவதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டுள்ளான். ஆனால், எளிமையாகத் தோன்றும் இச்சில வார்த்தைகளில் பொதிந்து கிடக்கும் உள்ளர்த்தங்கள் எண்ணிலடங்காதவை.

இங்கு மனிதனுக்கு இரண்டு இயல்பான திறனாற்றல்கள் வழங்கப்பட்டுள்ளன என்பதை நாம் பார்க்கின்றோம். ஒன்று, ‘அறிதல்’ மற்றது ‘அன்புசெலுத்தல்’. இவை கடவுளிடமிருந்த நமக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள இரண்டு முக்கிய ஆற்றல்கள்; மனிதனை மனிதனாக்கும் ஆற்றல்கள்.

cute-children-kneeling-and-praying-free-cliparts-vectors

இங்கு ஒரு சிக்கல் யாதெனில், கடவுள் மனித அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவர் என்பதாகும். நமது சிருஷ்டிகர்த்தா சாராம்சத்தில் அறியப்பட முடியாதவர், அவரை அவரது பண்புகளினால் மட்டுமே நாம் அறிந்துகொள்ள இயலும். அப்பண்புகளில் ஒன்றுதான் ‘அறிதல்’ ஆனால் அறிதலுக்கு அஸ்திவாரமாக இருப்பது கற்றல். கற்றல் இல்லையெனில் அறிதலும் இல்லை. இதன் காரணமாகவே, பஹாவுல்லா தமது விசுவாசிகளை அனுதினமும் தம்மால் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள திருவாக்குகளை காலையிலும் மாலையில் படிக்குமாறு ஆணையிட்டுள்ளார். அவ்வாறு செய்யாதவன் தமது திருவொப்பந்தத்திற்கு விசுவாசமாக இ்லலாதவன் என்றும் அவர் கூறியுள்ளார். அதாவது ஒரு மனிதனின் ‘அறிதலுக்கு’ மூலாதாரமாக இருப்பது கடவுளின் திருவாக்கே. அதிலிருந்துதான் ஒரு மனிதன் தன்னைப் பற்றியும், அவன் எதற்காக படைக்கப்பட்டுள்ளான் என்பதையும் அறிந்துகொள்ள இயலும்.

அடுத்தது, அன்பு செலுத்துவது. எல்லா சமயத்தவர்களும் கடவுள் மீதான தங்களின் அன்பை வெவ்வேறு வழிகளில் வெளிப்படுத்திவருகின்றனர். கடவுள் மீது நாம் அன்புசெலுத்தினாலும் அன்புசெலுத்தாவிட்டாலும் அவருக்கு ஆகப்போவது எதுவுமில்லை. ஆனால், அவர் மீது நாம் அன்பு செலுத்தினால் மட்டுமே அவரது அன்பு நம்மை வந்தடைய முடியும், நாம் படைக்கப்பட்டதன் பயனை நாம் பெற முடியும். ஆனால் அவரிடம் நாம் எவ்வாறு அன்புகொள்வது? உணர்வினால் அன்புகொள்வதா, அல்லது செயல்களினால் அன்பை வெளிப்படுத்துவதா?

கடவுள் மீது அன்பு செலுத்துவதென்பது அவரது சிருஷ்டியின் மீது அன்பு செலுத்துவதாகும். முக்கியமாக, நாம் நமது சக மனிதர்களின் மீது அன்பு செலுத்துவதன் மூலமாக மட்டுமே கடவுள் மீதான நமது அன்பை வெளிப்படுத்த முடியும்.

மனிதர்கள் மீது எவ்வாறு அன்பு செலுத்துவது? முதலாவதாக, மனிதப் பிறவியின் நோக்கத்தை மனிதர்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்–கடவுள் நம்மை எதற்காக படைத்துள்ளார், நம்மிடமிருந்து என்ன எதிர்ப்பார்க்கின்றார்? மனிதர்கள், தொடர்ந்து மேம்பாடு காணும் ஒரு நாகரிகத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லவே படைக்கப்பட்டுள்ளனர் என பஹாவுல்லா கூறுகின்றார். இந்த நாகரிகத்தை உருவாக்குவதற்கு மனிதர்களுக்கு திறனாற்றல் தேவை. இன்று உலகம் முழுவதுமுள்ள பஹாய்கள் இதற்கு ஆவன செய்வது வருகின்றனர், முக்கியமாக குழந்தைகள் கல்வி, இளைய இளைஞர் ஆன்மீக சக்தியளிப்பு திட்டங்கள், முதியோருக்கான சக்தியளிப்பு பயிற்சிகள், வழிபாட்டுக் கூட்டங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் திறனாற்றல் உருவாக்கத்தை மேற்கொண்டு வருவதன் மூலம் கடவுளின் மீதான தங்களின் அன்பை மனித சேவையின் மூலம் வெளிப்படுத்துகின்றனர்.

helping-hand

தனிமனிதர்கள் எனும் முறையில் நாம் நமது வாழ்க்கையில் தினசரி கடைப்பிடிக்கவேண்டிய சில விஷயங்களும் உள்ளன. ஒவ்வொரு காலையும் மாலையும் கடவுளின் திருவாக்குகளைப் படித்தல், நாளுக்கு ஒரு முறையாவது பிரார்த்தனை செய்தல், அனுதினமும், பிறருடனான நமது தொடர்பில் அன்பு, பொறுமை, கருணை, இரக்கம், போன்று நற்பண்புகளைக் கடைப்பிடித்தல், பிறருக்கு நன்மை செய்தல்க–டவுள் நம்மிடம் விரும்புவது இவற்றையே, நமது செல்வத்தையோ பொருளையோ அவர் கேட்கவில்லை. ஓர் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை வாழ்வது, கடவுள் மீது அன்பு செலுத்துவது ஆகியவற்றின் அர்த்தமும் இதுவே.


(தற்காலிக மொழிபெயர்ப்பு)

திருமணம் மற்றும் குடும்ப வாழ்வு குறித்து ஒரு பஹாய் அன்பருக்கு அப்துல்-பஹா வழங்கிய அறிவுரை
22 டிசம்பர் 1918
ஹைஃபா

…நீர் …திரும்பிச் செல்லவிருக்கின்றதனால், நீர் (திருமணத்தில் ஈடுபட்டு) ஒரு மனைவியை அடைவது பற்றி சிந்திக்க வேண்டும். உமது அறிவாற்றல் மற்றும் ஆன்மீக இலட்சியங்களுக்கு ஏற்ற ஒரு பெண்ணைத் தேர்வு செய்வீராக. அவள் விவேகம், அறிவுக்கூர்மை, பூரணத்துவத்தை இலட்சியமாகக் கொண்ட ஓர் சின்னமாக இருத்தல் வேண்டும். அவள் உமது வாழ்வு குறித்த பிரச்சினைகள் அனைத்திலும் அக்கறை கொண்டவளாக இருக்கவேண்டும்; உமது வாழ்வின் எல்லா கட்டங்களிலும் உமது தோழியாகவும் துணைவியாகவும் இருக்க வேண்டும். அவள் இரக்கம், கனிவான உள்ளம், மற்றும் மகிழ்ச்சி மிக்கவளாகவும், குணத்தில் களிப்பு மிகுந்தவளாகவும் இருக்க வேண்டும். பிறகு, நீர் அவளுடைய மகிழ்ச்சிக்காக உம்மை அர்ப்பணித்து, அவளை ஒரு பேரொளிமிக்க ஆன்மீக அன்பைக் கொண்டு அன்பு செலுத்திட வேண்டும்.

happycouple

ஒரு மனைவியைத் தேர்ந்தெடுக்குமுன், அப்பெண் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் அவனுக்கு உற்ற தோழியாக இருப்பாளாவென தெளிவாகவும் தீவிரமாகவும் சிந்திக்க வேண்டும். இது ஒரு தற்காலிக விஷயமல்ல. அவள், (ஒரு கணவன்) தனது வாழ்நாள் முழுவதும் சேர்ந்துவாழ வேண்டிய ஓர் ஆன்மா; அவள் அவனது துணைவியாகவும் அவனது அந்தரங்கமான நம்பிக்கைக்குறியவளாகவும் இருப்பாள்; ஆதலால், நாளுக்கு நாள் அவர்களின் அன்பும் அவர்களுக்கிடையிலான பிணைப்பும் அதிகரித்திட வேண்டும்.

ஒரு கணவனையும் மனைவியையும் இணைக்கின்ற அதிபெரும் பந்தம் நம்பிக்கையும் விசுவாசமுமாகும். இருவரும் அவர்களுக்கிடையில் மிகுந்த நம்பிக்கையும் விசுவாசத்தையும் கடைப்பிடித்து, அவர்களுக்கிடையில் பொறாமையின் எந்த சுவடும் ஊடுருவாமல் இருப்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், இது விஷம் போல் அன்பின் அடித்தலத்தையே பாழாக்கிவிடும்.

கணவனும் மனைவியும், தங்களின் அறிவு, திறன்கள், செல்வங்கள், பட்டங்கள், உடல்கள், ஆன்மாக்கள் அனைத்தையும் முதலில் பஹாவுல்லாவுக்கும், பிறகு ஒருவருக்கு ஒருவரும் அர்ப்பணித்துக்கொள்ளவும் வேண்டும். அவர்களின் எண்ணங்கள் மேன்மையாகவும், இலட்சியங்கள் பிரகாசமாகவும், உள்ளங்கள் ஆன்மீகமாகுவம், ஆன்மாக்கள் மெய்ம்மைச் சூரியனின் கதிர்கள் உதயமாகும் இடங்களாக இருக்க வேண்டும். மாறுதல்மிக்க இவ்வாழ்வின் நிலையற்ற மற்றும் எதிர்பாராத நிகழ்வுகளின் காரண்தினால் அவர்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் மனஸ்தாபம் கொள்ளக்கூடாது. அவர்களின் உள்ளங்கள் விசாலமாக, இப்பிரபஞ்சத்தைப் போன்று விசாலமாக இருக்க வேண்டும்; ஏனெனில், மக்கள் சுிறு துளியைக் கூட பெருவெள்ளமாக ஆக்கிடக்கூடியவர்கள். மேலும், ஏதோ ஒரு சூழ்நிலை இருவருக்கிடையிலும் அதிருப்தியை தோற்றுவிக்குமானால், அதை அவர்களின் உள்ளங்களில் வைத்திருக்கக்கூடாது, மாறாக, அதன் உண்மையான இயல்பை ஒருவருக்கு ஒருவர் விளக்கிக்கொண்டு, முடிந்த விரைவில் அதை அகற்றிடவும் முயல வேண்டும். அவர்கள், போறாமை, பாசாங்குத்தனத்திற்குப் பதிலாக, தோழமையையும், நட்புறவையும் விரும்ப வேண்டும்; அவர்கள் இரண்டு தூய கண்ணாடிகளைப் போன்று அன்பும், அழகுமுடைய விண்மீன்களின் ஒளியை ஒருவருக்கு ஒருவர் பிரதிபலித்திட வேண்டும்.

நீங்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் உங்களின் மேன்மையான மற்றும் தெய்வீகமான கருத்துக்களை பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும். உங்களுக்கிடையில் எந்த இரகசியங்களும் இல்லாமல் பார்த்துகொள்ளுங்கள். உங்கள் இல்லத்தை ஓய்வுக்கும், அமைதிக்குமான அடைக்கலமாக்குங்கள். விருந்தோம்பிகளாக இருந்து, நண்பர்களுக்கும் அந்நியர்களும் உங்கள் இல்லத்தின் கதவுகள் திறந்திருக்குமாறு செய்ய வேண்டும். எல்லாரையும் புன்சிரிப்புடன் வரவேற்று, அவர்கள் என் (அப்துல்-பஹாவின்) இல்லத்தில் இருப்பது போன்று உணரவேண்டும்.

ஓர் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்குமிடையில் கடவுள் உறுவாக்கியுள்ள ஐக்கியம் மற்றும் நல்லிணக்கமானது, இவ்வுலகில் ஐக்கியத்திற்கு அவற்றை விட மேலான ஒரு தளம் கிடையாது. உங்கள் ஐக்கியமெனும் விருட்சத்திற்கு அன்பு, வாஞ்சை எனும் நீரைக் கொண்டு தொடர்ச்சியாக நீர் பாய்ச்சிட வேண்டும்; அதனால், அவ்விருட்சம் எல்லா காலங்களிலும் பச்சையாகவும், பசுமையாகவும் இருந்து, நாடுகளின் நிவாரணத்திற்கு இனிய கனிகளை ஈன்றிடும்.

சுருங்கக் கூறின், உங்கள் இல்லம் அப்ஹா சுவர்க்கத்தின் ஒரு பிம்பமாகுமளவு நீங்கள் இருவரும் அத்தகையதொரு வாழ்க்கை வாழ்திட வேண்டும்; அதனால் அங்கு விரவேசிக்கும் எவரும் தூய்மை மற்றும் சுத்தத்தின் சாரத்தை அங்கு உணர்ந்து: “இதுவே அன்பெனும் இல்லம், இதுவே அன்பெனும் மாளிகை, இதுவே அன்பெனும் கூடு, இதுவே அன்பெனும் பூங்கா,” என தம்மையறியாமல் கூவிடுவார்களாக. நீங்கள் இருவரும், அன்பு மற்றும் மகிழ்ச்சி எனும் பாடல்களால் சுற்றுப்புறத்தை நிறப்பிடும், இனிய கீதமிசைக்கும் இரண்டு பறவைகள் போன்று, வாழ்க்கை எனும் மரத்தின் அதி உயர்ந்த கிளைகளின்  மீதமர்ந்திருக்க வேண்டும்.

உங்களால் முடிந்த அளவு, உங்களின் ஆன்மீக உயிருருவின் மையத்தில், உங்கள் விழிப்புணர்வின் நடு மையத்தில், உங்கள் அன்பின் அடித்தலத்தை அமைத்திட முயல வேண்டும். அந்த அன்பின் அடித்தலம் சிறிதளவு கூட அசைந்திடுவதை அனுமதியாதீர்கள்.

பிறகு கடவுள் உங்களுக்கு அழகிய குழந்தைச் செல்வங்களை அருளும் போது, அவர்கள் தெய்வீக ரோஜாவனத்தின் அமரபுஷ்பங்களாக, இலட்சிய சுவர்க்கத்தின் இராப்பாடிகளாகவும், மானிட உலகின் ஊழியர்களாகவும், ஜீவவிருட்சத்தின் கனகளாகவும் ஆகிட, அவர்களின் கல்வியிலும் பயிற்சியிலும் கவனம் செலுத்துங்கள்.

Card with wedding rings and two doves

நீங்கள் வாழ்ந்திடும் விதத்தினால், பிறர் உங்களை உதாரனமாக எடுத்துக்கொண்டு:  “அன்புடனும், வயப்பட்டும், நல்லிணக்கத்துடனும் ஒரே கூட்டில் வாழும் இரண்டு வெண்புறாக்களைப் போன்று அவர்கள் வாழ்வதைப் பாருங்கள். ஒருவருக்கொருவர் மீதான அன்புக்காகவே ஆதியிலிருந்து இவர்களின் உயிருருக்களின் சாராம்சத்தை கடவுள் உருவாக்கியுள்ளார் என்றே தோன்றுகிறது,” என அவர்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் கூறிக்கொள்ள வேண்டும்.

இத்தகைய சூழ்நிலை நிலவிடும் போதும், இத்தகைய இலட்சியங்கள் மேலோங்கிடும் போதும், நீங்கள் நித்திய வாழ்விலிருந்து ஒரு பெரும் பகுதியை எடுத்துக்கொண்டுள்ளீர், மெய்ம்மை  எனும் நீரூற்றிலிருந்து ஆழப்பருகியுள்ளீர், பேரொளி எனும் சுவர்க்கத்தில் தெய்வீக மர்மங்கள் எனும் அமரபுஷ்பங்களை சேகரித்திட உங்கள் வாழ்நாள்களை அர்ப்பணித்துள்ளீர்.

நீங்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் சுவர்க்கத்தின் காதலர்களாகவும், தெய்வீக அன்பர்களாகவும் இருந்திடுக.
உங்கள் வாழ்க்கையை அன்பெனும் சுவர்க்கத்தில் கழித்திடுக.
அன்பெனும் விருட்சத்தில் இலைகள் நிறைந்த கிளைகளின் மீது உங்கள் கூட்டைக் கட்டுக.
அன்பெனும் தெளிவான விண்வெளியில் உயரப் பறந்திடுக.
அன்பெனும் கரைகளில்லா கடலில் நீந்திடுக.
அன்பெனும் நிந்திய ரோஜாவனத்தில் நடந்திடுக.
அன்பெனும் சூரியனின் பிரகாசித்திடும் கதிர்களினூடே இயங்கிடுக.
அன்பெனும் பாதையில் நிலையாகவும் பற்றுறுதியோடும் இருந்திடுக.
அன்பெனும் மலர்களின் இனிய நறுமணத்தினால் உங்கள் நாசிகளை சுகந்தமாக்கிக்கொள்க.
அன்பெனும் இராகங்களினால் ஆன்மாவை பரவசமாக்கிக்கொள்க.
அன்பெனும் மதுரசத்தினால் போதைகொண்டிடுக.
அன்பெனும் அமுதத்தை ஆழப்பருகிடுக.
உங்கள் இலட்சியங்கள் அன்பெனும் பூச்சென்டாகவும், உங்கள் உரையாடல்கள் அன்பெனும் சமுத்திரத்தின் வெண்முத்துகளாகவும் இருந்திடட்டுமாக.

(அப்துல்-பஹா, ஓர் உரையிலிருந்து, டிசம்பர் 22, 1918, ஹைஃபா; Star of the West, vol. 11, no. 1, மார்ச் 21, 1920)


மனிதன் என்பவன் இருமை நிலையில் படைக்கப்பட்டுள்ளான். உலகில் ஒளி மற்றும் இருள், கருப்பு மற்றும் வெள்ளை, நல்லது மற்றும் கெட்டது என இருப்பது போன்று, மனிதனும் இருமை நிலையில் வாழ்கின்றான். பௌதீக ரீதியில் மனிதன் என்பவன் சந்தேகமின்றி ஒரு மிருகமே. மிருகங்களுக்கு இருக்கும் எல்லா குணங்களும் அவனுள்ளும் இருக்கின்றன–பசி, தூக்கம், கோபம், பொறாமை, பேராசை மற்றும் இதர. மிருகங்களைப் போன்றே அவனது காலம் முடியும் போது அவன் மரணமெய்துகிறான், அவன் உடல் மண்ணோடு மண்ணாகின்றது.

அறிது அறிது மானிடராய் பிறத்தல் அறிது… என ஔவையார் பாடியுள்ளார். மனிதனும் ஒரு மிருகம் என்றிருந்தால் ஔவையார் அவ்வாறு பாடியிருக்க வேண்டியதில்லை. மனிதப் பிறவி ஓர் அறிதான பிறவி என்பதன் அர்த்தமென்ன? ஆம், மனிதன் மட்டுமே தன்னைப் படைத்த கடவுளை அறிந்து வழிபட முடிந்தவன். அவனுக்கு மட்டுமே இந்த ஆற்றல் உள்ளது. மனிதன் மட்டும் கடவுளின் எல்லா பண்புகளை பெற்றுள்ளவன், கடவுளின் பண்புகள் அனைத்தையும் தன்னிச்சையாகப் பிரதிபலித்திடக் கூடிய ஆற்றல் அவனுக்குள்ளது. ஆனால் மிருகங்களால் அது இயலாது. அவை ஒவ்வொன்றும் எவ்வாறு படைக்கப்பட்டுள்ளனவோ, அவ்வாறே வாழ்ந்திட வேண்டும், அதை மீறிடும் ஆற்றல் அவனுக்குக் கிடையாது. ஆனால், மனிதனுக்கோ தேர்வு செய்யும் ஆற்றல் உள்ளது. அவன் விரும்பியதை அவனால் தேர்வு செய்திட முடியும், அவன் நல்லதையும் செய்யக்கூடியவன் கெட்டதையும் செய்யக்கூடியவன்.

கடவுள் மனிதனைப் படைத்ததன் நோக்கமே அவன் தன்னைப் படைத்தவரை அறிந்து அவர் மீது அன்பு செலுத்துவதற்காகவே. இந்த ஆற்றலை அவன் இயல்பாக அடைந்திட முடியாது. அதற்கு அவனுக்குப் பொருத்தமான கல்வி அவசியம், முயற்சியும் அவசியம். இதனால்தான் மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் என கூறப்படுகின்றது.

மனிதன் தனது மெய்ம்மையை அறிந்துகொள்ளாமல் வாழும்போது, அவன் வாழ்க்கை கண்டதே காட்சி கொண்டதே கோலம் என்றிருக்கும். ஆனால், அவன் தன் மெய்ம்மையினை அறிந்துகொள்ளும் போது அவன் பாதை சரியான திசையில் செல்லக்கூடியதாக இருந்திடும்.

மனிதனுக்கு தேர்வு செய்யும் ஆற்றல் இருப்பதன் காரணமாக, அவனுக்குத் தன்விருப்பாற்றல் இருப்பதன் காரணமாக அவன் நல்ல பழக்கங்களையும் உருவாக்கிக்கொள்கின்றான் அதே சமயம் கெட்ட பழக்கங்களையும் உருவாக்கிக்கொள்கின்றான். அவ்வாறு அவனுக்கு கெட்ட பழக்கங்கள் சேர்ந்திடும் போது, அவற்றை அவன் எவ்வாறு திருத்திக் கொள்வது?

கெட்ட பழக்கங்கள் பல வகையானவை. சில பழக்கங்களை திருத்திக் கொள்ளலாம், சிலவற்றை திருத்துவதற்கு பிரம்ம பிரயத்தனம் செய்ய வேண்டும். திருத்திக் கொள்ளக்கூடியவற்றை சிறிது முயற்சி செய்து மாற்றிக்கொள்ளலாம், ஆனால் திருத்துவதற்கு பெரும் முயற்சி செய்ய வேண்டிய பல பழக்கங்கள் உள்ளன. வாழ்நாள் முழுவதும் முயற்சி செய்து அவற்றைத் திருத்திக்கொள்ளலாம். ஆனால், கெட்ட பழக்கங்களை நேரடியாக திருத்திக் கொள்வதற்கு பதிலாக, வேறு ஏதாவது வழிகள் உள்ளனவா?

ஒரு வீட்டில் இருள் சூழும் போது அதை நீக்குவதற்கு ஒரு சுவிட்சைப் போடுகின்றோம், இருள் நீங்கி ஒளி வீசுகின்றது. அதே போன்று கெட்ட பழக்கங்களும் அந்த இருளைப் போன்றவையே. சில நல்ல காரியங்களில் கவனம் செலுத்துவதன் மூலம் அந்த கெட்ட பழக்கங்களை சிறிது சிறிதாக நீக்கிக்கொள்ளலாம்.

பஹாய்களுக்குப் பின்வரும் ஆலோசனை வழங்கப்படுகின்றது:

“…கெட்ட பழக்கங்கள் …மேன்மேலும் அதிகமான ஆன்மீக ஈர்ப்பினால் வெற்றிகொள்ள முடியும்.” நாம் “…பஹாவுல்லாவின் போதனைகளின்பால் மேன்மேலும் அதிகமான ஈர்ப்புகொள்ளும் போது,” நாம் “…அவரது போதனைகளுடன் முரண்பாடு கொள்ளும் பழைய வழிகளிலிருந்து மனவுறுதியோடு அப்பால் திரும்பிடுவது சாத்தியமாகின்றது.” (28 அக்டோபர் 1990, உலக நீதிமன்றத்தின் சார்பாக ஒரு தனிநபருக்கு எழுதப்பட்ட கடிதம்.)

அதாவது, இருளை நீக்குவதற்கு ஒளியை நாடுவது போன்று கெட்ட பழக்கங்களை நீக்குவதற்கு நற்காரியங்களில் ஈடுபட வேண்டும் என்பதே இதன் பொருளாகும். அவ்வாறு நற்காரியங்களில் கவனத்தை செலுத்தும் போதும், காலப்போக்கிலும், கெட்ட பழக்கங்கள் மறைந்து நல்ல பழக்கங்கள் இயல்பாகவே உருவாகிவிடும். இந்த நல்ல காரியங்களினால் உலகிற்கும் நன்மை, அதை மேற்கொள்ளும் தனிமனிதனுக்கும் நன்மை.